Ακολουθεί το πιο εκτενές ποστ μου. Όσοι το διαβάσετε , να ξέρετε
πως μιλάω για κάτι πολύ άσχημο και προσπαθώ να το διαχειριστώ
νηφάλια και ψύχραιμα. Ζητώ κατανόηση και προσεχτική ανάγνωση.
……………………………………
Από παιδί ονειρευόμουν ότι θα γίνω κάτι διαφορετικό , κάτι
σπουδαιότερο απ’ τις νοικοκυρές-αγρότισσες που έβλεπα
γύρω μου στο χωριό .Δε με ικανοποιούσε η ζώσα πραγματικότητα.
Γι αυτό στρεφόμουν στην ανάγνωση. Διάβαζα μανιωδώς Ιούλιο Βερν, Άγγλους
κι Αμερικανούς μυθιστοριογράφους. Από τα δυο τηλεοπτικά κανάλια που
υπήρχαν , παρακολουθούσα με πάθος τις αστυνομικές σειρές κι όσες
εν γένει εξήπταν τη φαντασία και το νου μου.
-Τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις ; Με ρώταγαν οι συμμαθήτριες.
-Άγγελος του Τσάρλυ, απαντούσα απνευστί.(αυτές όλες ήθελαν να γίνουν
δασκάλες κι εγώ τις χλεύαζα για την ανιαρή επιλογή τους) .
Μες στο μυαλό μου ασυνείδητα ‘με συλλάμβανα’ να είμαι η Σαμπρίνα
και να φιλιέμαι με την Κρις. (λεσβία από τα γεννοφάσκια του το παιδί, κουμπάρε!)
Να νικάμε μαζί τους εγκληματίες και μετά να κοιμόμαστε αγκαλιά.
Αυτό συνέβαινε και συμβαίνει με όλα τα παιδιά. Ζουν σε έναν κόσμο
μεταξύ αλήθειας και μύθου. Το γνωρίζω ως παιδαγωγός(ναι, τελικά είμαι
η μόνη που έγινα δασκάλα από τις συμμαθήτριες). Οι ήρωες των παραμυθιών
αποκτούν υπόσταση και μορφή μέσα στο μυαλουδάκι τους και ζουν μαζί
τους .Πολλές φορές τα παιδιά γίνονται οι ίδιοι οι ήρωες των παραμυθιών
του μυαλού τους. Γίνονται καλοί , όμορφοι, γενναίοι , επιτυχημένοι. Αυτή
η μυθοπλασία τα βοηθά να ταυτιστούν με αξίες και πρότυπα.
Με την έλευση της ωρίμανσης όμως, μαθαίνουμε να ζούμε χωρίς τόσο
φαντασμαγορικούς μύθους. Μοιραζόμαστε την πραγματική ζωή με τους
συνομιλήκους μας. Τη ζωή με τις αναποδιές και τις χάρες της.
Χάνουμε , κερδίζουμε, Βελτιωνόμαστε, ζούμε.
Όχι όλοι όμως….
Είναι κάποιοι άνθρωποι που δεν νιώθουν αρκετά αρεστοί στον εαυτό τους.
Δεν πιστεύουν στις ικανότητες τους. Δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στις
γονεϊκές και κοινωνικές απαιτήσεις ίσως. Νιώθουν μοναξιά , άγχος κι
ανασφάλειαγιατί δεν ανταποκρίνονται στο επιθυμητό πρότυπο των παιδικών
ή εφηβικών τους παραμυθιών. Νιώθουν άσχημοι….. Έτσι χτίζουν , ‘’όμορφους’’
ανεμόμυλους παρόμοιους με κείνους που έβλεπε ο Δον Κιχώτης.
Κατασκευάζουν μύθους που θεωρούν πως θα τους κάνουν αρεστούς στα μάτια
των άλλων. Υποδύονται κάτι ξένο για να εντυπωσιάζουν και να νιώθουν ευτυχείς.
Είναι οι κατά συρροήν ψεύτες. Οι μυθομανείς. Κι όπως όλοι οι –μανείς
(ναρκομανείς κλπ) , είναι άτομα ,που υποφέρουν αλλά ταυτοχρόνως τρέφονται
από την πάθησή τους. Η έλλειψη αποδοχής του εαυτού τους , η χαμηλή
αυτοεκτίμηση κι η ανικανότητα να αντιληφθούν πως κανείς μας δεν είναι
‘χολιγουντιανά’ τέλειος , μα έχουμε όλοι ελαττώματα και προτερήματα,
τους στερεί βασικά στοιχεία των ανθρώπινων αναγκών. Δεν μπορούν να
συνάψουν υγιείς ερωτικές σχέσεις , δεν έχουν καν προσωπική ζωή.
Πλάθοντας έναν εξωραϊσμένο μύθο γύρω από τον εαυτό τους , καταλήγουν
να τον πιστέψουν και πολλές φορές αντιδρούν με παραλογισμό απέναντι
σε όσους τους αμφισβητούν…
Το διαδίκτυο είναι ένα τεράστιο χωράφι στο οποίο ευδοκιμούν πολλά τέτοια
άρρωστα φυτά, που χρήζουν γιατρειάς. Ενδείκνυται , ελλείψει άμεσης οπτικής ,
στο να υποδύονται αυτοί οι μυθομανείς, ρόλους κοινωνικά αρεστούς και να
υιοθετούν εαυτούς που εξιτάρουν τη φαντασία των άλλων. Είτε αυτών με τους
οποίους συνομιλούν σε κάποιο chat room, είτε αυτών, που γίνονται αναγνώστες
των ιστολογίων τους.
Στην σύγχρονη αποξενωμένη κοινωνία με τους άθλιους και κουραστικούς
ρυθμούς εργασίας , το διαδίκτυο αποτελεί ένα μέσον επικοινωνίας κι εύρεσης
ερωτικού συντρόφου. Ειδικότερα στην επαρχία , κι ακόμη πιο έντονα οι ομοφυλόφιλοι
που φοβούνται να εκδηλωθούν ή δεν έχουν πολλές επιλογές, στρέφονται κατεξοχήν
στην ιντερνετική αναζήτηση σεξουαλικής συντροφιάς.
…………………
-Πριν 5 χρόνια δούλευα στην Ευρυτανία. Δασκάλα σε μονοθέσιο σχολείο μιας
κοινότητας 86 κατοίκων. Άρτι χωρισμένη από την πρώτη μου σοβαρή τετραετούς
διάρκειας σχέση. Το τοπίο ειδυλλιακό .Οι άνθρωποι εξαιρετικοί. Από γυναίκες
όμως τι θα έκανα; Ο έρωτας είναι ουσιώδες συστατικό της ζωής μου. Τότε
ανακάλυψα τα λεσβιακά chat rooms. Συνομιλούσα (αν και το ορθόν είναι
πληκτρολογούσα λέξεις κι έπαιρνα γραπτή απάντηση στην οθόνη) με κοπελιές
από Αθήνα κυρίως και ‘κατέβαινα’ μετά για γνωριμία μαζί τους. Είχα γνωρίσει
3-4 ωραία κορίτσια έτσι. Κάναμε σεξ , περνάγαμε όμορφα. Έτσι γνώρισα τη
‘’Στέλα’’. Μου συστήθηκε ως διαφημίστρια. Μιλούσαμε ώρες στο τηλέφωνο.
Μου έστειλε φωτογραφίες της με mail. Πανέμορφη… αληθινό τοπ μόντελ!
Η κοπελιά στις φωτογραφίες! Η πραγματική ‘’Στέλα’ δεν ξέρω πως ήταν…
Το ηχόχρωμα που εισέπραττα κι οι λεκτικές εκφράσεις της δεν είχαν τη λεπτότητα
των χαρακτηριστικών της φυσιογνωμίας ,που αποτύπωνε η φωτογραφία… Αλλά
δεν είχα ψυλλιαστεί κάτι. Σχεδόν ένιωθα τσιμπημένη κιόλας !
Ξυπνούσα και κοιμόμουν ακούγοντας μια φωνή που μου έλεγε ‘’σε θέλω’’
κι εγώ βυθιζόμουν σε ονειρώξεις με την γυναίκα της φωτογραφίας.
Είχε κακοκαιρία, θυμάμαι. Όλη η Ελλάδα καλυμμένη από τόνους χιονιού.
Σε μια βδομάδα που ‘άνοιξε’’ ο καιρός , πήρα την απόφαση. Παρασκευή
μεσημέρι , παίρνω το αμάξι και κινάω για ‘’κάτω’’. Στο Σχηματάρι στέλνω μήνυμα:
‘’ Έρχομαι , μωρό μου. Επιτέλους θα βρεθούμε. Σε μια ώρα θα είμαι Αθήνα.’’
Από κείνη την ώρα το κινητό της νεκρό.
Το τι πέρασα εκείνο Σαββατοκύριακο δε λέγεται. Αναρίθμητες οι ατελέσφορες
προσπάθειες να την βρω τηλεφωνικά. Ευτυχώς έχω φίλους. Το άτομο ήταν
ανύπαρκτο σύμφωνα με τα στοιχεία που μου είχε δώσει. Την Κυριακή το βράδυ
πήγα στο ‘’όναρ’’ και ψώνισα μια κοπελιά που με ‘περιποιήθηκε’ τόσο άγρια στο
γκολφάκι της, ώστε να αρχίσει να επαναλειτουργεί ο εγκέφαλός μου.
Η ‘’Στέλα’’ άνοιξε το κινητό της 1 βδομάδα μετά και με πήρε.
Είχε ‘’τροχαίο’’, λέει, με τη’ BMW’ της . Της έκλεισα το τηλέφωνο ρωτώντας την.
-‘’Ξέρεις αγγλικά; GET A LIFE , ρε μπάζο. Και μη με ξαναενοχλήσεις’’.
Νόμιζα πως είναι μεμονωμένο περιστατικό κι είχα απλά σταθεί αφελής.
Το ξέχασα σε λίγες μέρες. Έφυγα από την Ευρυτανία, πήγα Λήμνο, ήρθα
Αθήνα , ερωτεύτηκα ξανά. Ερωτεύτηκα τρελά. Δυόμισι χρόνια σχεδόν δεσμός
με ένα αγγελούδι. Ζήσαμε όμορφα μαζί. Έκλεισε ο κύκλος ή τον σπάσαμε
βιαίως κάποια στιγμή πριν 10 μήνες. Μου στοίχισε. Μετά από 2 μήνες
κολύμβησης σε τόνους αλκοόλ , ξαναμπήκα στο chat…ανάμεσα σε πολλές ,
γνώρισα μια ‘’Νίκη’’ . Ήταν ‘’μαθηματικός’’. Από αυτές τις μαθηματικούς
που αγνοούν ποιος είναι ο Γκάους!
Όταν σε λίγες μέρες επέμεινα να βρεθούμε , πήρα ένα μήνυμα που κοντολογίς
έλεγε ‘’έχω aids’’….σε θέλω παρα πολύ αλλά δεν κάνω για σένα. Αξίζεις
να ζεις μια σχέση χωρίς κινδύνους’’.
Δεν αφιέρωσα χρόνο ούτε καν να της πω ‘’get a life’’ .
Γνώρισα και γεύτηκα τον έρωτα , τον όμορφο και μυροβόλο έρωτα ,με πολλές
κοπέλες μέσω διαδικτύου. Ο όρος που θέτω πάντα είναι, ‘γνωριμία άμεση’ .
Το καλοκαίρι ‘γνώρισα’ διαδικτυακώς τη ‘’Λίνα’ ’από Θεσσαλονίκη. Μου
συστήθηκε ως’ ψυχολόγος’ .Στην Αθήνα δε στερούμαι ούτε το σεξ , ούτε τις
εξόδους μου και δεν έχω ανάγκη για παραμύθιασμα δια τηλεφώνου. Για
‘’Θεσσαλονικιά’’ της έλειπε πολύ το ‘αξάν’’. Ούτε τα ‘’με ‘’ ούτε τα ‘’σε’
’ εισέπραττα ,που τόσο με γοητεύουν από τη ντοπιολαλιά της συμπρωτεύουσας.
Ο λόγος της επίσης ,όταν μιλάγαμε σοβαρά, πολύ απείχε από την επιστημονική
γλώσσα ή από τις εκφράσεις που οι φίλοι και γνωστοί μου ψυχολόγοι χρησιμοποιούν
κατά κόρον. Και έκανε και ‘’λάθη’’. Επί παραδείγματι δεν ξέρω καμία ψυχολόγο
που να δυσανασχετεί μαζί σου και να σε αποκαλεί ‘’παρανοϊκή’’. Με έπαιρνε
τηλέφωνο επί 4 μήνες. Ούτε φωτογραφία δεν έστελνε. Ποτέ δεν την είδα.
Δε με απασχόλησε ιδιαίτερα. Απλά, όταν είχα κενό χρόνο της μιλούσα. Κατάλαβα
εξαρχής πως πρόκειται για μυθομανή. Το είδος της αποτελεί κύριο τραγικό
πρόσωπο σε κάποιο διήγημα που έγραφα , οπότε η επαφή μαζί της, μου έδινε
‘’ψωμί’’. Έπαιρνα ιδέες δηλαδή. Πριν ένα μήνα νέκρωσε το κινητό της και
ξαλάφρωσα ομολογουμένως ,γιατί ό,τι ήταν να αποκομίσω από κείνη, ως
πάσχουσα μορφή της ιστορίας που έγραφα , το είχα δρέψει.
………………………………..
Πριν λίγες μέρες άκουσα από δυο χείλια λατρεμένα , το αγγελούδι με το
οποίο είχα σχέση, και έχουμε πια μια βαθιά ανθρώπινη κι ουσιαστική επαφή ,
να μου μιλά με ενθουσιασμό για κάποια ‘’Θεσσαλονικιά’’ που γνώρισε στο
ίντερνετ. Μιλάνε στο τηλέφωνο. Η άλλη όλως περιέργως έχει ‘’υποχρεώσεις’’
κι όλο κάτι της τυχαίνει και δε γίνεται να βρεθούν. Και δεν δείχνει ούτε
φωτογραφία στο msn. Όταν ρώτησα ηλικία και ενασχόληση μου είπε πως η
άλλη λέει πως είναι δικηγόρος και είναι 29. Αμέσως έφαγα φλασιά! Η τύπισσα
εμφανίστηκε στο αγγελούδι , ακριβώς όταν εξαφανίστηκε από μένα. Τα ίδια
κοινά στοιχεία ! Τι κι αν αλλού συστήνεται ως ‘’Έλλη’’; Δεν έχει προφορά
Θεσσαλονίκης , αποφεύγει την άμεση επαφή και ….κάποιες πολύ ιδιαίτερες και
προσωπικές επιθυμίες της δε μπόρεσε να τις κρύψει. Χτες βράδυ πίναμε
με το αγγελούδι κρασάκι στην Καισαριανή. Η ‘’Έλλη ’’της , πήρε τηλέφωνο.
Η μικρή μου έδωσε το κινητό. Ήταν η ‘’Λίνα’ ’μου. ..Σήμερα πάλι όταν ξαναπήρε τη
μικρή, την άκουσα . Η φωνή που άκουγα επί μήνες μου είπε ξανά ‘’καληνύχτα’’
νομίζοντας πως τη λέει στη μικρή. Η ‘’ξανθιά’’,’’ καυτή’’,’’ γκόμενα’’,
(που να πρωτοβάλω εισαγωγικά , Θεέ μου) …χτίζει πάλι ‘ανεμόμυλους’
και ‘’ζει’’ το μύθο της.Θύμωσα. Αναρωτιέμαι … Αυτοί οι άνθρωποι , οι αρρωστημένοι
μυθομανείς που επιλέγουν αυτές τις matrix επικοινωνίες ….κι έχουν ανάγκη
ψυχιατρικής βοήθειας , πόσο κακό μπορούν να κάνουν σε μια ευαίσθητη κι
εύπιστη ψυχή;
Δεν έχει σημασία ποια είναι η ‘’Λίνα’’ ή η ‘’Έλλη’’. Με το αγγελούδι , που
κατάλαβε αμέσως τι γίνεται ,την αποκαλούμε’’ Χαρίκλεια’’ και γελάμε.
Σημασία έχει πως , όταν ο μύθος μπερδεύεται με την πραγματικότητα το
μυαλό των ανθρώπων χρειάζεται θεραπεία. Γράφω τούτες τις αράδες κι ελπίζω
να διαβαστούν από αρκετά άτομα , κυρίως νέας ηλικίας , για να προσέχουν .
Το ίντερνετ είναι σαν το μαχαίρι. Μ’ αυτό αλείφεις βούτυρο στη φέτα
του παιδιού, με αυτό κάνεις κι εγκλήματα. Δε φταίει το μαχαίρι...
..............................................
Δε θα μπορούσα να κλείσω έτσι. Δε θα ήμουν η ‘’πέμπτη εποχή’’, που λατρεύει
το χρώμα και το χιούμορ εκτός από τον έρωτα. Παίρνω λοιπόν μήνυμα
morning- morning σήμερα , από φίλο gay συνάδελφο.
-‘’ Μόλις έκανα το εμβόλιο της νέας γρίπης. Περιμένω τη μετάλλαξή μου.’’
Τον πήρα τηλέφωνο με αγωνία.
- Μη φοβάσαι , βρε χαζούλη. Όλα θα πάνε καλά. Κι εγώ σκέφτομαι να το κάνω.
-Μεταλλάχτηκα ήδη! Έγινα str8!
- Τι; Αρνούμαι! Προτιμώ να πεθάνω από γρίπη και λεσβία!
Γέλια που κάναμε !
Να είστε όλοι καλά και να προσέχετε τα άρρωστα φυτά στο απέραντο χωράφι.
Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2009
Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2009
...οι διακοπές της γρίπης
Και πάνω που είχαμε αρχίσει να μετρούμε αντιστρόφως!
-''Πόσες μείνανε, παίδες'';
-''28 κι απόψε , κυρία''.
-''Εργάσιμες μετράμε , μανάρι μου. Τι σας μαθαίνω τόσον καιρό'';
…..κάπως έτσι κυλούσε μέχρι χτες και το διασκεδάζαμε.
-''Θα κάνουμε πάρτυ , κυρία'';
-''Θα κάνουμε Το πάρτυ! Εδώ χρησιμοποιούμε άρθρο για να δηλώσουμε
κάτι μοναδικό. Γράψτε cd με χορευτικά κομμάτια. Ποιος θα το αναλάβει'';
……Είμαι ‘’μανούλα’’ στο να ξεσηκώνω τα παιδιά για εκδρομές , πάρτυ και
να κάνω την προσμονή των διακοπών να κλιμακώνεται . Τα Χριστούγεννα
είναι η γιορτή που δικαιωματικά ανήκει στα παιδιά και σε όσους αισθάνονται
παιδιά. Μέσα από τον ενθουσιασμό και τη λαχτάρα τους κλέβω κι εγώ κάτι
από την χαμένη παιδικότητα. Από την παραπάνω βδομάδα δίπλα από την
ημερομηνία στον πίνακα γράφαμε και πόσες μερούλες μείνανε ως τις 23 Του
Δεκέμβρη που κλείνουμε για τις γιορτές. Αυτή η φθίνουσα πορεία των αριθμών ,
προκαλούσε σασπένς μας γέμιζε όλους χαμόγελα.
Χτες το απόγευμα , έκανα έναν προγραμματισμό της ύλης που πρέπει να
καλυφθεί και κατέβαζα ιδέες για εκδηλώσεις και δραστηριότητες επι τη
ευκαιρία των Χριστουγέννων. Ξεχάστηκα δουλεύοντας και πήγε η ώρα
12 . Έγραφα , σημείωνα σε βιβλία , επέλεξα λογοτεχνικά κείμενα …
και κάπου εκεί που σκεφτόμουν , πόσο βαρύ θα τους έπεφτε ένα απόσπασμα
από Παπαδιαμάντη , που τον λατρεύω….ντριιιιιιιν και η φωνή του διευθυντή μου.
- Μη βάλεις ξυπνητήρι το πρωί.
-Γιατί;
-Κλείνουμε . Μια βδομάδα λόγω του πλήθους των απόντων μαθητών.
Στο τμήμα μου δεν είχα σοβαρές απουσίες. Τέσσερα έλειπαν χτες κι είναι φυσιολογικό.
Στο διπλανό τμήμα της Έκτης όμως έλειπαν 12….Σύνολο σε όλο το σχολείο
60 παιδιά και 2 δάσκαλοι…
……Ανάμεικτα τα συναισθήματα μέσα μου…από τη μια παρακαλάω να μην έχουν
νοσήσει από τη νέα γρίπη πολλά παιδιά, κι αν ναι , να το ξεπεράσουν γρήγορα κι
ανώδυνα. Από την άλλη….Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από 1 βδομάδα διακοπών
1 μήνα πριν τις διακοπές των Χριστουγέννων. Το χρειαζόμουν. Αλλά όχι έτσι γμτ…
Από σήμερα και για 7 μέρες λοιπόν, ξεκούραση , διάβασμα , βολτούλες , γράψιμο
και …γενικώς ανάπαυση κι αναζωογόνηση.
Μακάρι να πάνε όλα καλά με την υγεία των παιδιών ….
-''Πόσες μείνανε, παίδες'';
-''28 κι απόψε , κυρία''.
-''Εργάσιμες μετράμε , μανάρι μου. Τι σας μαθαίνω τόσον καιρό'';
…..κάπως έτσι κυλούσε μέχρι χτες και το διασκεδάζαμε.
-''Θα κάνουμε πάρτυ , κυρία'';
-''Θα κάνουμε Το πάρτυ! Εδώ χρησιμοποιούμε άρθρο για να δηλώσουμε
κάτι μοναδικό. Γράψτε cd με χορευτικά κομμάτια. Ποιος θα το αναλάβει'';
……Είμαι ‘’μανούλα’’ στο να ξεσηκώνω τα παιδιά για εκδρομές , πάρτυ και
να κάνω την προσμονή των διακοπών να κλιμακώνεται . Τα Χριστούγεννα
είναι η γιορτή που δικαιωματικά ανήκει στα παιδιά και σε όσους αισθάνονται
παιδιά. Μέσα από τον ενθουσιασμό και τη λαχτάρα τους κλέβω κι εγώ κάτι
από την χαμένη παιδικότητα. Από την παραπάνω βδομάδα δίπλα από την
ημερομηνία στον πίνακα γράφαμε και πόσες μερούλες μείνανε ως τις 23 Του
Δεκέμβρη που κλείνουμε για τις γιορτές. Αυτή η φθίνουσα πορεία των αριθμών ,
προκαλούσε σασπένς μας γέμιζε όλους χαμόγελα.
Χτες το απόγευμα , έκανα έναν προγραμματισμό της ύλης που πρέπει να
καλυφθεί και κατέβαζα ιδέες για εκδηλώσεις και δραστηριότητες επι τη
ευκαιρία των Χριστουγέννων. Ξεχάστηκα δουλεύοντας και πήγε η ώρα
12 . Έγραφα , σημείωνα σε βιβλία , επέλεξα λογοτεχνικά κείμενα …
και κάπου εκεί που σκεφτόμουν , πόσο βαρύ θα τους έπεφτε ένα απόσπασμα
από Παπαδιαμάντη , που τον λατρεύω….ντριιιιιιιν και η φωνή του διευθυντή μου.
- Μη βάλεις ξυπνητήρι το πρωί.
-Γιατί;
-Κλείνουμε . Μια βδομάδα λόγω του πλήθους των απόντων μαθητών.
Στο τμήμα μου δεν είχα σοβαρές απουσίες. Τέσσερα έλειπαν χτες κι είναι φυσιολογικό.
Στο διπλανό τμήμα της Έκτης όμως έλειπαν 12….Σύνολο σε όλο το σχολείο
60 παιδιά και 2 δάσκαλοι…
……Ανάμεικτα τα συναισθήματα μέσα μου…από τη μια παρακαλάω να μην έχουν
νοσήσει από τη νέα γρίπη πολλά παιδιά, κι αν ναι , να το ξεπεράσουν γρήγορα κι
ανώδυνα. Από την άλλη….Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από 1 βδομάδα διακοπών
1 μήνα πριν τις διακοπές των Χριστουγέννων. Το χρειαζόμουν. Αλλά όχι έτσι γμτ…
Από σήμερα και για 7 μέρες λοιπόν, ξεκούραση , διάβασμα , βολτούλες , γράψιμο
και …γενικώς ανάπαυση κι αναζωογόνηση.
Μακάρι να πάνε όλα καλά με την υγεία των παιδιών ….
Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2009
...'' οι θλιμμένες λεσβίες της ζωής μου''
Δυο βραδιές αιδοιακού ενδιαφέροντος, - αν κι όχι όσο ειδυλλιακές θα
επιθυμούσα - με δυο όμορφα πλάσματα , ήταν αρκετές για διάστημα
οχτώ ημερών. Το σώμα χορτασμένο. Έπεται ο νους, ο πειναλέος πάντα.
Η πυραμίδα των αναγκών μου ανέκαθεν είχε ως βάση το σώμα κι
ως κορυφή το πνεύμα. Δε λειτουργώ αλλιώς. Ένα καλό γεύμα, ένα ζεστό
αφρόλουτρο, ένα ποτήρι κρασί , ένα ωραίο κορμί , ένα καλογραμμένο
κείμενο. Έτσι αισθάνομαι υγιής και δίνω στη δουλειά , τους φίλους και
σε όλες τις άλλες δραστηριότητες τον καλύτερο μου εαυτό.
Μεσημέρι Σαββάτου. Ήθελα να πάω στη fnac, ευρισκομένη γάρ στην
κατάσταση εκτάκτου διανοητικής κάβλας , που προανέφερα, κι ένα καλό
βιβλίο θα ήταν βάλσαμο για τον εγκεφαλικό οργασμό ,που είχα ανάγκη.
Πήρα το sms ενώ ετοιμαζόμουν να βγω.
-‘’Καλημέρα. Μου έκαναν δώρο το ‘’ οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου’’
του Μάρκες ! Το έχεις διαβάσει; Θα κάνω μια απόπειρα !’’
Χαμογέλασα .Είναι το ‘γλυκύτατο πλάσμα εικοσιενός Απρίληδων ‘
που μου γεννά αισιοδοξία και χαρά, όποτε επικοινωνούμε .
Την πήρα τηλέφωνο ξεστομίζοντας την πλέον τρισάθλια ατάκα.
-‘’ Τι να σου πω; Δεν έχω εμπειρίες από θλιμμένες πουτάνες στη ζωή μου.
Έχω πείρα μόνον από κάμποσα ευτυχισμένα πουτανάκια’’.
Της είπα λίγα για το βιβλίο. Το βρίσκω συγκινητικό ως story κι έχει ωραίες λέξεις.
Αλλά θέλει να έχεις αποκομίσει εμπειρίες ζωής και σώματος για σε ταξιδέψει .
Για να δημιουργήσεις εικόνες. Έχει μέσα και την αγαπημένη μου ατάκα:
‘’…Τι θαύμα είναι να γαμάς από έρωτα.’’
Εντυπωσιάζομαι , που ψάχνεται για θέατρο και λογοτεχνία την ώρα που
συνομίληκές της εκφέρουν άποψη μόνο περί Χατζηγιάννη και lady’s gaga .
…………………..
Μετά περπατώντας , αναλογιζόμουν τις γυναίκες της ζωής μου.
Ο τίτλος του βιβλίου του Μάρκες με έβαλε σε σκέψεις για τις λεσβίες
που έχω γνωρίσει. Σχέσεις έκανα δυο. Μια συνομίληκη και μια κατά πολύ
μικρότερη. Τρελός και φλογοβόλος έρως και με τις δύο.
Εμπειρίες είχα ..…χμ….ας πούμε περισσότερες από δυο.
( Τα μαθηματικά ποτέ δεν ήταν το must μου . Είμαι ‘’θεωρητικιά’’! )
Μελετάω τις γυναίκες γιατί λατρεύω τις γυναίκες. Παρατηρώ τις γυναίκες.
Μιλάω με γυναίκες. Διαβάζω μπλογκς λεσβιών.
….Έχουν το ίδιο χαρακτηριστικό στην πλειονότητά τους, διάολε.
Μαυρίλα . Μια υπολανθάνουσα κατάθλιψη πίσω από στίχους και φράσεις.
Αυτό ήταν θαρρώ , που με έδιωχνε πάντα . Η μαυρίλα. Η σκοτεινιά.
Η έλλειψη του ουράνιου τόξου , που χαρακτηρίζει τη gay κουλτούρα.
Η ενοχοποιημένη προσωπική επιλογή. Ο φόβος ακόμη και της λέξης
‘’λεσβία’’. Το διαρκές αναμάσημα του ανεκπλήρωτου κι ανικανοποίητου
δίχως όμως να ‘’ξεκουνιούνται ‘’ για το καλύτερο . Η επαναλαμβανόμενη
ερώτηση :
-‘’Μου φαίνεται;’’
- Ναι , καρδιά μου , κάνεις μπαμ, αλλά δε στο λέω! Ποια str8 γυναίκα στρίβει
τσιγάρο με στυλ ‘’όλοι οι ρεμπέτες του ντουνιά;’’ Όση μάσκαρα κι αν ξοδεύεις
φαίνεται. Και δεν είναι κακό που να πάρει. Ενίοτε φαντάζει γοητευτικό. ’’
…. Έπειτα είναι η διαρκής κι αγωνιώδης προσπάθεια τους για ‘’αποκατάσταση’’,
για ‘’παρκάρισμα’’ σε μια ‘’σχέση ζωής’’. Και ‘’βεντουζώνονται’’ στην
πρώτη τυχούσα. Όχι για σεξάκι φυσικά. Πουτάνες είμαστε;
Για σχέση κατευθείαν. ‘Εδώ και τώρα’ ! Λες και ξύπνησε ο
Αντρέας του '81 μέσα τους! Και κάπως έτσι επιλέγουν ...
Κι ας είναι ‘’ότι να’ ναι’’ , τις πιο πολλές φορές. Λες και ψωνίζουν θηλυκό
στις εκπτώσεις. Αρκεί να μην είναι μόνες… Παραμυθιάζουν κιόλας τον
εαυτό τους δημιουργώντας στο μυαλό τους την ιδανική –κάθε φορά-
ερωτική σύντροφο. Είσαι εσύ ιδανική , καμάριμ , για να αξίζεις μια Θεά;
Όχι ότι είναι άσχημες. Τουναντίον.
- Καμία γυναίκα δεν είναι άσχημη, αν αγαπά τον εαυτό της. Νόμος!
Μιλάω για γυναίκες με γοητεία, ταλέντα κι ευφυΐα , που τα θάβουν πίσω
από τόνους φαγητού , αναπολήσεις αναμνήσεων με την μοναδική ‘’πρώην’’
και στοίβες DVD για να περάσει το Σαββατοκύριακο ‘’γεμάτο ‘’...
Η πλήρωση του σαρκικού και ψυχικού κενού δια της βρώσεως και οράσεως.
Γνώρισα κάποιες από δαύτες κι ακόμη…. τρέχω μακριά κι αλάργα.
Όχι σχέση , όχι σεξ….ούτε τάβλι δε θέλω να παίξω μαζί τους.
Αυτές είναι. …‘’ Οι θλιμμένες λεσβίες της ζωής μου’’ ….
Ακούγομαι κυνική, ε; Μια βόλτα στα λεσβομάγαζα και στα chat rooms πείθει
περι του λόγου το αληθές και τον πλέον δύσπιστο. Φυσικά το φαινόμενο δεν
αφορά στο σύνολο .Αλλά από τις πιο πολλές μεγάλες αυτό εισπράττω.
Είμαι άτυχη ; Ίσως. Έμαθα λοιπόν να γλεντάω την ατυχία μου , επιλέγοντας
συνειδητά τις νεότερες. Που Ζουν. Πειραματίζονται. Είναι αισιόδοξες.
Κι ακόμη κι όταν αγνοούν ( που αγνοούν συνήθως ) τα μυστικά του
κρεβατικού σπορ , ενδίδουν προσφέροντας απλόχερα το κορμί στον φτερωτό
Θεό Έρωτα. Γνωρίζω βέβαια εξαρχής πως είναι ληξιπρόθεσμη και βραχείας
διαρκείας η εμπειρία μαζί τους. Βαριούνται και βαριέμαι μετά και πριν το
σπορ. Εύλογο . Μα τις προτιμώ …γιατί χαμογελούν. Και το χαμόγελο είναι το
αλάτι της ζωής. Της δικής μου ζωής τουλάχιστον.
Κάτι που αγνοούν … ’ οι θλιμμένες λεσβίες της ζωής μου’.
..............
αυτά τα ολίγιστα εξομολογητικά είχα να σου πω, καλο μου ημερολόγιο.
Καλη ηλιόλουστη Κυριακή σε όλους!
επιθυμούσα - με δυο όμορφα πλάσματα , ήταν αρκετές για διάστημα
οχτώ ημερών. Το σώμα χορτασμένο. Έπεται ο νους, ο πειναλέος πάντα.
Η πυραμίδα των αναγκών μου ανέκαθεν είχε ως βάση το σώμα κι
ως κορυφή το πνεύμα. Δε λειτουργώ αλλιώς. Ένα καλό γεύμα, ένα ζεστό
αφρόλουτρο, ένα ποτήρι κρασί , ένα ωραίο κορμί , ένα καλογραμμένο
κείμενο. Έτσι αισθάνομαι υγιής και δίνω στη δουλειά , τους φίλους και
σε όλες τις άλλες δραστηριότητες τον καλύτερο μου εαυτό.
Μεσημέρι Σαββάτου. Ήθελα να πάω στη fnac, ευρισκομένη γάρ στην
κατάσταση εκτάκτου διανοητικής κάβλας , που προανέφερα, κι ένα καλό
βιβλίο θα ήταν βάλσαμο για τον εγκεφαλικό οργασμό ,που είχα ανάγκη.
Πήρα το sms ενώ ετοιμαζόμουν να βγω.
-‘’Καλημέρα. Μου έκαναν δώρο το ‘’ οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου’’
του Μάρκες ! Το έχεις διαβάσει; Θα κάνω μια απόπειρα !’’
Χαμογέλασα .Είναι το ‘γλυκύτατο πλάσμα εικοσιενός Απρίληδων ‘
που μου γεννά αισιοδοξία και χαρά, όποτε επικοινωνούμε .
Την πήρα τηλέφωνο ξεστομίζοντας την πλέον τρισάθλια ατάκα.
-‘’ Τι να σου πω; Δεν έχω εμπειρίες από θλιμμένες πουτάνες στη ζωή μου.
Έχω πείρα μόνον από κάμποσα ευτυχισμένα πουτανάκια’’.
Της είπα λίγα για το βιβλίο. Το βρίσκω συγκινητικό ως story κι έχει ωραίες λέξεις.
Αλλά θέλει να έχεις αποκομίσει εμπειρίες ζωής και σώματος για σε ταξιδέψει .
Για να δημιουργήσεις εικόνες. Έχει μέσα και την αγαπημένη μου ατάκα:
‘’…Τι θαύμα είναι να γαμάς από έρωτα.’’
Εντυπωσιάζομαι , που ψάχνεται για θέατρο και λογοτεχνία την ώρα που
συνομίληκές της εκφέρουν άποψη μόνο περί Χατζηγιάννη και lady’s gaga .
…………………..
Μετά περπατώντας , αναλογιζόμουν τις γυναίκες της ζωής μου.
Ο τίτλος του βιβλίου του Μάρκες με έβαλε σε σκέψεις για τις λεσβίες
που έχω γνωρίσει. Σχέσεις έκανα δυο. Μια συνομίληκη και μια κατά πολύ
μικρότερη. Τρελός και φλογοβόλος έρως και με τις δύο.
Εμπειρίες είχα ..…χμ….ας πούμε περισσότερες από δυο.
( Τα μαθηματικά ποτέ δεν ήταν το must μου . Είμαι ‘’θεωρητικιά’’! )
Μελετάω τις γυναίκες γιατί λατρεύω τις γυναίκες. Παρατηρώ τις γυναίκες.
Μιλάω με γυναίκες. Διαβάζω μπλογκς λεσβιών.
….Έχουν το ίδιο χαρακτηριστικό στην πλειονότητά τους, διάολε.
Μαυρίλα . Μια υπολανθάνουσα κατάθλιψη πίσω από στίχους και φράσεις.
Αυτό ήταν θαρρώ , που με έδιωχνε πάντα . Η μαυρίλα. Η σκοτεινιά.
Η έλλειψη του ουράνιου τόξου , που χαρακτηρίζει τη gay κουλτούρα.
Η ενοχοποιημένη προσωπική επιλογή. Ο φόβος ακόμη και της λέξης
‘’λεσβία’’. Το διαρκές αναμάσημα του ανεκπλήρωτου κι ανικανοποίητου
δίχως όμως να ‘’ξεκουνιούνται ‘’ για το καλύτερο . Η επαναλαμβανόμενη
ερώτηση :
-‘’Μου φαίνεται;’’
- Ναι , καρδιά μου , κάνεις μπαμ, αλλά δε στο λέω! Ποια str8 γυναίκα στρίβει
τσιγάρο με στυλ ‘’όλοι οι ρεμπέτες του ντουνιά;’’ Όση μάσκαρα κι αν ξοδεύεις
φαίνεται. Και δεν είναι κακό που να πάρει. Ενίοτε φαντάζει γοητευτικό. ’’
…. Έπειτα είναι η διαρκής κι αγωνιώδης προσπάθεια τους για ‘’αποκατάσταση’’,
για ‘’παρκάρισμα’’ σε μια ‘’σχέση ζωής’’. Και ‘’βεντουζώνονται’’ στην
πρώτη τυχούσα. Όχι για σεξάκι φυσικά. Πουτάνες είμαστε;
Για σχέση κατευθείαν. ‘Εδώ και τώρα’ ! Λες και ξύπνησε ο
Αντρέας του '81 μέσα τους! Και κάπως έτσι επιλέγουν ...
Κι ας είναι ‘’ότι να’ ναι’’ , τις πιο πολλές φορές. Λες και ψωνίζουν θηλυκό
στις εκπτώσεις. Αρκεί να μην είναι μόνες… Παραμυθιάζουν κιόλας τον
εαυτό τους δημιουργώντας στο μυαλό τους την ιδανική –κάθε φορά-
ερωτική σύντροφο. Είσαι εσύ ιδανική , καμάριμ , για να αξίζεις μια Θεά;
Όχι ότι είναι άσχημες. Τουναντίον.
- Καμία γυναίκα δεν είναι άσχημη, αν αγαπά τον εαυτό της. Νόμος!
Μιλάω για γυναίκες με γοητεία, ταλέντα κι ευφυΐα , που τα θάβουν πίσω
από τόνους φαγητού , αναπολήσεις αναμνήσεων με την μοναδική ‘’πρώην’’
και στοίβες DVD για να περάσει το Σαββατοκύριακο ‘’γεμάτο ‘’...
Η πλήρωση του σαρκικού και ψυχικού κενού δια της βρώσεως και οράσεως.
Γνώρισα κάποιες από δαύτες κι ακόμη…. τρέχω μακριά κι αλάργα.
Όχι σχέση , όχι σεξ….ούτε τάβλι δε θέλω να παίξω μαζί τους.
Αυτές είναι. …‘’ Οι θλιμμένες λεσβίες της ζωής μου’’ ….
Ακούγομαι κυνική, ε; Μια βόλτα στα λεσβομάγαζα και στα chat rooms πείθει
περι του λόγου το αληθές και τον πλέον δύσπιστο. Φυσικά το φαινόμενο δεν
αφορά στο σύνολο .Αλλά από τις πιο πολλές μεγάλες αυτό εισπράττω.
Είμαι άτυχη ; Ίσως. Έμαθα λοιπόν να γλεντάω την ατυχία μου , επιλέγοντας
συνειδητά τις νεότερες. Που Ζουν. Πειραματίζονται. Είναι αισιόδοξες.
Κι ακόμη κι όταν αγνοούν ( που αγνοούν συνήθως ) τα μυστικά του
κρεβατικού σπορ , ενδίδουν προσφέροντας απλόχερα το κορμί στον φτερωτό
Θεό Έρωτα. Γνωρίζω βέβαια εξαρχής πως είναι ληξιπρόθεσμη και βραχείας
διαρκείας η εμπειρία μαζί τους. Βαριούνται και βαριέμαι μετά και πριν το
σπορ. Εύλογο . Μα τις προτιμώ …γιατί χαμογελούν. Και το χαμόγελο είναι το
αλάτι της ζωής. Της δικής μου ζωής τουλάχιστον.
Κάτι που αγνοούν … ’ οι θλιμμένες λεσβίες της ζωής μου’.
..............
αυτά τα ολίγιστα εξομολογητικά είχα να σου πω, καλο μου ημερολόγιο.
Καλη ηλιόλουστη Κυριακή σε όλους!
Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2009
λευκή κορδέλα και χρωματιστό σεντόνι ...
Ξύπνησα μόλις πριν λίγο κι απολαμβάνω το απόλυτο , θεϊκό
Doing nothing του Σαββάτου. Χτες βράδυ πήγαμε σινεμά κι είδαμε τη
‘λευκή κορδέλα’ . Ο οργανισμός μου ήθελε κάτι πιο ανάλαφρο .
Κάτι με ‘χάπι εντ- αμερικανιά’ ή κάτι φίξιον-τρομολαγνείας σαν το διαφημιζόμενο
‘2012’ με τέλος προβλεπόμενο . Σαν αυτες τις ταινίες όπου οι καλοί πάντα
κατατροπώνουν τους κακούς . Η παρέα όμως επέμενε να πάμε να ‘κουλτουριαστούμε’…
Ίσως οι ηλιόλουστες μέρες , ίσως η αίσθηση των φιλιών και του κορμιού
που γεύτηκα αναπάντεχα βράδυ της Πέμπτης ,δεν συνταίριαζαν με τόσο
βαριές δόσεις προτεσταντικής ηθικής , γερμανικής γλώσσας , ψυχολογικής
βίας, θρησκευτικής εγκράτειας και βλοσυρών προσώπων, που κατέκλυζαν
το φιλμ επί δυόμισι ώρες.
Η ‘’αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι μου ‘’, που είναι σε υπερδιέγερση τις
τελευταίες μέρες, συνάδει περισσότερο με την εικόνα της 20χρονης που
τυλίγεται με ένα χρωματιστό σεντόνι , γιατί ντρέπεται να τη δω να
περπατά γυμνή ( λίγα λεπτά αφού μου δόθηκε άνευ αναστολών και συστολών ), παρά
με το λευκό- παγερό ,χιονισμένο πέπλο, που κάλυπτε φύση κι ανθρώπους
στην ταινία του Μίκαελ Χάνεκε.
………….
Είναι κάτι σκηνές σαν….
-Την αθωότητα και την αφέλεια , που αποπνέει η εικόνα των μικρών παιδιών ,όταν
παίζουν σοβαρά παιχνίδια με κανόνες δικούς τους, ακατανόητους για τους μεγάλους.
-Την αγνή ομορφιά και γοητεία, που αναδίδεται ,όταν μια νεαρή κοπέλα
κρύβει τη γύμνια της και χαμηλώνει τη ματιά ,σαν την κοιτάς , μετά
το σμίξιμό σας.
Αυτές τις εικόνες των μυρίων λέξεων , τις επιφανειακά αντιφατικές , μα
μοναδικά αληθινές κι αυθεντικές….
«τα παιδιά – το παιχνίδι- η σοβαρότητα»
«το άρτι δοθέν γυμνό κορμί- το χαμηλωμένο βλέμμα – η ντροπαλότητα»
Αχ , να μπορούσαν να αποδοθούν μέσω της τέχνης…
με εικόνες, στίχους , μουσική και πινελιές …
Doing nothing του Σαββάτου. Χτες βράδυ πήγαμε σινεμά κι είδαμε τη
‘λευκή κορδέλα’ . Ο οργανισμός μου ήθελε κάτι πιο ανάλαφρο .
Κάτι με ‘χάπι εντ- αμερικανιά’ ή κάτι φίξιον-τρομολαγνείας σαν το διαφημιζόμενο
‘2012’ με τέλος προβλεπόμενο . Σαν αυτες τις ταινίες όπου οι καλοί πάντα
κατατροπώνουν τους κακούς . Η παρέα όμως επέμενε να πάμε να ‘κουλτουριαστούμε’…
Ίσως οι ηλιόλουστες μέρες , ίσως η αίσθηση των φιλιών και του κορμιού
που γεύτηκα αναπάντεχα βράδυ της Πέμπτης ,δεν συνταίριαζαν με τόσο
βαριές δόσεις προτεσταντικής ηθικής , γερμανικής γλώσσας , ψυχολογικής
βίας, θρησκευτικής εγκράτειας και βλοσυρών προσώπων, που κατέκλυζαν
το φιλμ επί δυόμισι ώρες.
Η ‘’αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι μου ‘’, που είναι σε υπερδιέγερση τις
τελευταίες μέρες, συνάδει περισσότερο με την εικόνα της 20χρονης που
τυλίγεται με ένα χρωματιστό σεντόνι , γιατί ντρέπεται να τη δω να
περπατά γυμνή ( λίγα λεπτά αφού μου δόθηκε άνευ αναστολών και συστολών ), παρά
με το λευκό- παγερό ,χιονισμένο πέπλο, που κάλυπτε φύση κι ανθρώπους
στην ταινία του Μίκαελ Χάνεκε.
………….
Είναι κάτι σκηνές σαν….
-Την αθωότητα και την αφέλεια , που αποπνέει η εικόνα των μικρών παιδιών ,όταν
παίζουν σοβαρά παιχνίδια με κανόνες δικούς τους, ακατανόητους για τους μεγάλους.
-Την αγνή ομορφιά και γοητεία, που αναδίδεται ,όταν μια νεαρή κοπέλα
κρύβει τη γύμνια της και χαμηλώνει τη ματιά ,σαν την κοιτάς , μετά
το σμίξιμό σας.
Αυτές τις εικόνες των μυρίων λέξεων , τις επιφανειακά αντιφατικές , μα
μοναδικά αληθινές κι αυθεντικές….
«τα παιδιά – το παιχνίδι- η σοβαρότητα»
«το άρτι δοθέν γυμνό κορμί- το χαμηλωμένο βλέμμα – η ντροπαλότητα»
Αχ , να μπορούσαν να αποδοθούν μέσω της τέχνης…
με εικόνες, στίχους , μουσική και πινελιές …
Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2009
Τότε και τώρα
Τότε.
Ήμουνα έξι χρονών. Η χειρότερη περίοδος της ζωής μου, γιατί η μάνα μου
επέμενε να πλέκει τα μαλλιά μου κοτσιδάκια ,ενώ εγώ τα ήθελα ελεύθερα.
Η θεία Σοφία ήρθε μες στη νύχτα στο σπίτι αναμαλλιασμένη .Δεν
μπορούσε να επικοινωνήσει με τα παιδιά: Τα ξαδέρφια μου, το Βασιλάκη
και τη Βούλα, που σπούδαζαν στην Αθήνα. Εμείς είχαμε τηλέφωνο και
τηλεόραση στο χωριό. Ήταν 18 Νοέμβρη του ’73. Ο πατέρας μου της
μίλησε απότομα και αυστηρά.
-‘’Τι δουλειά είχαν κι έμπλεξαν με τους κουκουέδες , βρε Παναγιώταινα;
Νοικυραίοι είστε. Τα βάζει κανείς με την ‘’κατάσταση’’;
( οι γυναίκες στα χωριά τότε δεν είχαν βαφτιστικό όνομα , άπαξ και
παντρευόντουσαν. Κώστας ο άντρας; Κώσταινα η γυναίκα. κι ούτω καθεξής. )
Ένιωσα μια απύθμενη συμπάθεια για τους κουκουέδες τότε, παρόλο που ο
πατέρας μου, όταν τον ρώτησα ‘τι είναι οι κουκουέδες’ μου αποκρίθηκε
πως είναι χειρότεροι κι από τους Εβραίους. Εγώ όμως ήξερα τα ξαδέρφια μου.
Ήταν καλοί .Άρα απέκλεισα την πιθανότητα να ‘έπιναν το αίμα των παιδιών ‘’ ,
όπως μου ‘λεγε ο πατέρας μου για τους Εβραίους….
Για το Πολυτεχνείο έμαθα πολύ αργότερα στο Γυμνάσιο, όταν επί πρώτης
κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ γιορτάστηκε στα σχολειά.
Τώρα
Έψαχνα πριν μέρες υλικό για τη σημερινή επέτειο. Βρήκα στο διαδίκτυο
ένα ποίημα που μ’ άρεσε. Φέτος λόγω της γρίπης αποφασίσαμε όλες οι
εκδηλώσεις να γίνονται ανά τάξη δίχως γονείς και φανφάρες κι αυτό μου
λύνει τα χέρια, γιατί τα παιδιά δεν έχουν άγχος και η ατμόσφαιρα είναι πιο
ελεύθερη. Συζητήσαμε στην τάξη για τα όσα καυτηριάζει . Στην αρχή δεν το
ήθελε κανείς για απαγγελία , γιατί είναι δυσνόητο και δύσκολο και δε μιλά
για ήρωες. Είπα πως θα το απαγγείλω εγώ. Μετά μάλωναν γιατί το ήθελαν
πολλοί.! Τα παιδιά, άμα αφιερώσεις χρόνο, καταλαβαίνουν πολλά .
Πολύ περισσότερα από τους ‘ώριμους’ μεγάλους. Νομίζω , στο ποίημα
αυτό δηλώνεται το αληθινό νόημα της λαϊκής εξέγερσης του
Πολυτεχνείου για το σήμερα. Γιατί έχει νόημα τωρινό το Πολυτεχνείο.
Κάντε μια ανάγνωση .Θαρρώ ,αξίζει τον κόπο.
Τα παιδιά δε μπορεί να έχουν άδικο. Τους άρεσε.
………………………….
Επέτειος Πολυτεχνείου
Βρέφος οκτώ μηνών, τι να θυμάμαι
από το Νοέμβρη του εβδομήντα τρία;
Τη νύχτα εκείνη, του Πολυτεχνείου
ανύποπτα με είδαν να κοιμάμαι
την ώρα που γραφόταν η ιστορία
που διδαχτήκαμε, στα χρόνια του σχολείου.
........
Ανύποπτα τους βλέπω να κοιμούνται
Ανύποπτα τους βλέπω να κοιμούνται
φιλήσυχους πολίτες, πια ενηλίκους,
που πίστεψαν πως είναι ελευθερία
να μεγαλώνουν, δίχως να φοβούνται
της φύσης τα στοιχειά, τους άγριους λύκους
με τεχνητή ασφάλεια, κι ευημερία.
.........
Σ΄ ένα κλουβί μες στις τερατουπόλεις
κι η κάμερα να τους ακολουθεί.
Ωστόσο εγώ αισθάνομαι ασφυξία.
Στον έλεγχο αντιδρώ της σκέψης μου όλης,
μα με πηγαίνουν επιδέξια προς τα κει,
με μια -μεσαίας τάξης- χρήσεως οδηγία.
.......
Το παραδέχομαι, κι εγώ περιοδικά
διαβάζω λαϊφστάιλ, καταναλώνω.
Ρούχα, παπούτσια, έχω ένα σωρό.
Ριάλιτυ όλο βλέπω και φανατικά
στοιχηματίζω υπέρ κάποιου και μαλώνω,
νιώθοντας κάπως σαν να κέρδισα κι εγώ.
..............
'Ειδήσεις' βλέπω, από κείνες τις ωραίες
τις πιπεράτες, τι φοράει κανείς
και ποιος μαλλιοτραβήχτηκε προχθές.
Ακούω όλους εκείνους, που σπουδαίες
εκφέρουν γνώμες, που αλλάζουν εξ αρχής.
Αρέσει και σε μένα ο χαβαλές.
.........
Μα κάπου-κάπου, από τη χαύνωσή μου
μνήμες του Χάξλεϊ και του Όργουελ ξυπνούν.
Οι Άλφα, οι Βήτα, ο Μεγάλος Αδερφός.
Και θ' αναρωτηθώ, στη σύγχυσή μου
εάν υπάρχουν κι άλλοι, που ασφυκτιούν,
μήπως δεν είν' αυτός πολιτισμός.
............
Και θα σκεφτώ πως στου Πολυτεχνείου
το όραμα πρέπει να συσπειρωθούμε
και πάλι, γιατί λείπει η Ελευθερία.
Ελπίδα μόνη κάποιες Διαδικτύου
φωνές και λίγα έντυπα - μου αρκούνε.
Είμαστε πια πολλοί, που νιώθουμε ασφυξία.
Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2009
τσάμπιονς ληγκ....και γαλακτομπούρεκο
Από την Πέμπτη ως χτες ήταν σπίτι μου πάλι. Η ξανθιά λέαινα με το
αδηφάγο κορμί. Ήρθε στη μία μετά τα μεσάνυχτα κι έπεσε πάνω μου
αχόρταγα. Μ’ αρέσει πολύ το σεξ μαζί της κι ήμουν νηστική μα δεν
υπάρχει κάτι πιότερο να μοιραστούμε. Είναι αληθινή κόλαση σε
κρεβατική διάσταση το πλάσμα αυτό. Δίνεται σαν δυναμίτης κι έχει σώμα
θυελλώδες. Μα δεν αρκεί αυτό, που να πάρει…
Πήγαμε χτες Ναύπλιο ,που δεν είχε ξαναπάει, για καφέ και φαγητό .
Με έγλειφε και μου ρουφούσε το λαιμό όση ώρα οδηγούσα. Με χάιδευε.
Μου κράταγε το χέρι. Κι όλο κάτι μου έλειπε. Όλο κάτι ξένο κι άνοστο
είχα πλάι μου. Κι όλο μεγάλωνε αυτό το ξένο και γινόταν πιο άγευστο.
Περπατούσαμε στους δρόμους και της έδειχνα τα ιστορικά κτίρια,
τις ομορφιές ,τα χειροποίητα κομπολόγια. Κάποια στιγμή μου λέει:
-Κοίτα .
Γύρισα να δω.
-Αυτή η κοπέλα.
-Ναι …λέω. Τι;
-Το παντελόνι που φοράει είναι atrativo….όλο κάτι τέτοια την αφορούν.
Στο γυρισμό σκεφτόμουν πως πρέπει να τελειώνω μαζί της.
Το κορίτσι είναι εξαιρετικό μα άλλων προδιαγραφών και γω…
της πέφτω λίγη κι άσχετη. Το βράδυ βρήκα αφορμή και πιάστηκα από
κάτι για να απομακρυνθούμε πράγμα που είναι αναπόφευκτο.
Έχω πολλά στο νου μου-το γράψιμο πάει κατά διαόλου- κι η αλήθεια
είναι πως άλλη κοπέλα θα ‘θελα να κρατώ από το χέρι χτες.
Με έχει ξεμυαλίσει αυτή η άλλη …μα δεν της αρέσω . Είναι μάλλον
καψούρα με κάποια και της πέφτω και μεγάλη, γαμώ τη βιασύνη μου
να γεννηθώ. Οπότε τηρώ μια στάση φιλική.
Τι να κάνουμε; Έτσι είναι η ζωή. Όπως έχω μάθει να δίνω χυλοπιτούλες ,
έμαθα και να τις τρώω. Κι όταν είναι ωραία κι έξυπνη εκείνη που σου ρίχνει
τη χυλόπιτα , την απολαμβάνεις…Σαν τον Παναθηναϊκό , ας πούμε ,όταν
έχασε με 3-0 μέσα στον Αγιαξ προ αμνημονεύτων. Ε, από τον Αγιαξ ,έχει
άλλη γλύκα η ήττα κι άλλο να χάνεις απ’ την Καλαμάτα.
Είναι ήττα επιπέδου όπως και να ‘χει. Κι αυτή η άλλη που με ‘φτύνει’
είναι επιπέδου τσάμπιονς λήγκ στον τελικό. Οπότε χαλάλι της.
…………………
Ήπια αρκετά χτες βράδυ μετά από πολύ καιρό….όχι για γυναίκες.
Ξύπνησα νωρίς. Έτριψα μύγδαλο, καρύδι, κοπάνισα
γαρίφαλο , έβαλα σταφίδες , κανέλα και λίγο στραγάλι αφράτο,
για να τραβάει τα ζουμιά. Ύστερα τα ανακάτεψα όλα με το στάρι
που έβρασα αποβραδίς. Πασπάλισα με άχνη ζάχαρη και
πήγα στα μνήματα, να διαβάσει μιαν ευχή ο παπάς και να μοιράσω στον
κόσμο. Κλείνει τα έξι χρόνια αύριο. Η διαδικασία αυτή, που σε πολλούς
( όπως και σε μένα άλλοτε) προκαλεί ειρωνικά μειδιάματα , είναι κάτι σαν
χρέος για κείνη. Όταν ήμουν 20χρονη την άκουγα να λέει, πως οι ψυχές των
πεθαμένων το ζητάνε το στάρι. Και γω ,που εντρυφούσα τότε στον επιστημονικό
υλισμό και πέρναγα την αναρχοκομμουνιστική μου φάση, χλεύαζα την αθωότητα
και την αφέλειά της.
Σαν σήμερα πριν 6 χρόνια την άκουσα να μιλάει για τελευταία φορά.
Κατάκοιτη στα τελευταία στάδια της παλιοαρρώστειας ,που της είχε φάει τα κόκαλα.
Δούλευα στα Μέγαρα και μόλις σχολούσα την Παρασκευή πήγαινα Βόλο.
Με πρόσμενε. Ήταν πολλοί εκεί που τη φρόντιζαν μα περίμενε να πάω εγώ
να τη βολέψω .Να την πλύνω , να τη χτενίσω ,να της βάλω καθαρό νυχτικό ,
άρωμα ,να πιούμε καφέ εγώ και τσάι εκείνη , να μιλήσουμε. Άκουγε με καμάρι
και περηφάνια για τα καθημερινά που συνέβαιναν στην τάξη μου.
Κατάλαβε την περπατησιά μου από το διάδρομο. Έλεγε πως βηματίζω
χορευτά.
-‘’Ήρθε το κορίτσι μου. Η ανάσα μου. Η ζωή μου …’’
Της είπα πως την αγαπάω πολύ. Μου είπε πως με περίμενε για να έρθω και
να’’ φύγει’’. Κατάλαβα πως έτσι θα γινόταν. Και την άλλη μέρα έκλεισε τα
μάτια της .Η μάνα μου…
Η ισότιμη στα μάτια μου με την Παναγία σε καλοσύνη κι αθωότητα. Εκείνη
που μου κληροδότησε την αγάπη της , όσο κανείς. Όσο καμιά…
Και τι δε θυμάμαι από τα παιδικά μου χρόνια. Και τι δε μου ‘μαθε…
Δεν ήξερε γράμματα. Ούτε την υπογραφή της δεν ήξερε να βάζει.
Είχε όμως τόση γνώση ζωής , που πήγαζε από τη λαϊκή σοφία.
Μα πάνω από όλα είχε εκείνο το ζεστό χαμόγελο , εκείνη την γλυκιά
αγκαλιά , που απάλυναν όλους τους πόνους κι έδιωχναν τους φόβους μακριά .
Την παίδεψα πολύ. Ήμουν άτιμο και ζωηρό παιδί. Αλήτευα ολημερίς και ποτέ
δεν ήξερε πότε και πώς θα γυρίσω σπίτι. Ματωμένη , βρώμικη , χτυπημένη.
Με έπλενε , δε ρωτούσε που ήμουνα , με χτένιζε και μου έδινε να φάω.
Κι ύστερα εγώ της εξιστορούσα τα καμώματά μου με το νι και με το σίγμα.
Σήμερα θα μαγειρέψω κρέας χοιρινό , όπως μου το έφτιαχνε
εκείνη για να με καλοπάρει. Θυμάμαι…
Ήταν μια Παρασκευή και είχε φτιάξει φασόλια. Ήμουνα 8 χρονών.
Γύρισα από το σχολείο.
-Μαμααά, τι φαΐ ;
-Παρασκευή είναι σήμερα. Φασολάδα.
-Με πονάει η κοιλίτσα μου με αυτά τα χαζο-φαγιά , βρε μαμά !
- Με το τσιτσί ( έτσι λέγαμε το κρέας) δεν σε πονάει η κοιλίτσα σου;
-Είδες κανέναν να λέει’ έφαγα μπριζόλα και μου έπεσε βαριά’ , βρε μαμά;
Οι φακές και τα φασόλια πειράζουν! Καλά θα πάω να φάω στον παππού
που με αγαπάει. …
Και τότε μου έφτιαχνε το ιδιαίτερό μου : Μπουκίτσες χοιρινό τηγανιά με
πιπεριές και τριμμένη φέτα από πάνω να λιώνει. Και ρίγανη.
Μα κι όταν μεγάλωσα …όταν πια γνώριζαν όλοι για τις επιθυμίες μου
κι έφερνα κοπελιές στο σπίτι …πάλι δε ρωτούσε. Ούτε το όνομά τους.
Ο πατέρας μου κι ο αδερφός μου σκύλιαζαν και πέταγαν υπονοούμενα.
- Όλο γυναίκες κουβαλάει σπίτι η θυγατέρα σου . Έλεγε ο Πατέρας μου.
- Και τι θες να φέρνει ; Άντρες; Ήμαρτον , κύριε. Έχει φίλες το κορίτσι.
Ταξιδεύει σε όλη την Ελλάδα. Τη φιλοξενούν. Να μην τις προσκαλέσει;
Κι ύστερα απευθυνόταν σε μένα….
- ‘’Γαλακτομπούρεκο τρώει η φίλη σου για να σας φτιάξω για το πρωί’’;
Μόνο για τα φαγητά που έτρωγαν οι ‘’προσκεκλημένες ‘’ μου με ρώταγε.
Για να τις ευχαριστήσει….
………………
αδηφάγο κορμί. Ήρθε στη μία μετά τα μεσάνυχτα κι έπεσε πάνω μου
αχόρταγα. Μ’ αρέσει πολύ το σεξ μαζί της κι ήμουν νηστική μα δεν
υπάρχει κάτι πιότερο να μοιραστούμε. Είναι αληθινή κόλαση σε
κρεβατική διάσταση το πλάσμα αυτό. Δίνεται σαν δυναμίτης κι έχει σώμα
θυελλώδες. Μα δεν αρκεί αυτό, που να πάρει…
Πήγαμε χτες Ναύπλιο ,που δεν είχε ξαναπάει, για καφέ και φαγητό .
Με έγλειφε και μου ρουφούσε το λαιμό όση ώρα οδηγούσα. Με χάιδευε.
Μου κράταγε το χέρι. Κι όλο κάτι μου έλειπε. Όλο κάτι ξένο κι άνοστο
είχα πλάι μου. Κι όλο μεγάλωνε αυτό το ξένο και γινόταν πιο άγευστο.
Περπατούσαμε στους δρόμους και της έδειχνα τα ιστορικά κτίρια,
τις ομορφιές ,τα χειροποίητα κομπολόγια. Κάποια στιγμή μου λέει:
-Κοίτα .
Γύρισα να δω.
-Αυτή η κοπέλα.
-Ναι …λέω. Τι;
-Το παντελόνι που φοράει είναι atrativo….όλο κάτι τέτοια την αφορούν.
Στο γυρισμό σκεφτόμουν πως πρέπει να τελειώνω μαζί της.
Το κορίτσι είναι εξαιρετικό μα άλλων προδιαγραφών και γω…
της πέφτω λίγη κι άσχετη. Το βράδυ βρήκα αφορμή και πιάστηκα από
κάτι για να απομακρυνθούμε πράγμα που είναι αναπόφευκτο.
Έχω πολλά στο νου μου-το γράψιμο πάει κατά διαόλου- κι η αλήθεια
είναι πως άλλη κοπέλα θα ‘θελα να κρατώ από το χέρι χτες.
Με έχει ξεμυαλίσει αυτή η άλλη …μα δεν της αρέσω . Είναι μάλλον
καψούρα με κάποια και της πέφτω και μεγάλη, γαμώ τη βιασύνη μου
να γεννηθώ. Οπότε τηρώ μια στάση φιλική.
Τι να κάνουμε; Έτσι είναι η ζωή. Όπως έχω μάθει να δίνω χυλοπιτούλες ,
έμαθα και να τις τρώω. Κι όταν είναι ωραία κι έξυπνη εκείνη που σου ρίχνει
τη χυλόπιτα , την απολαμβάνεις…Σαν τον Παναθηναϊκό , ας πούμε ,όταν
έχασε με 3-0 μέσα στον Αγιαξ προ αμνημονεύτων. Ε, από τον Αγιαξ ,έχει
άλλη γλύκα η ήττα κι άλλο να χάνεις απ’ την Καλαμάτα.
Είναι ήττα επιπέδου όπως και να ‘χει. Κι αυτή η άλλη που με ‘φτύνει’
είναι επιπέδου τσάμπιονς λήγκ στον τελικό. Οπότε χαλάλι της.
…………………
Ήπια αρκετά χτες βράδυ μετά από πολύ καιρό….όχι για γυναίκες.
Ξύπνησα νωρίς. Έτριψα μύγδαλο, καρύδι, κοπάνισα
γαρίφαλο , έβαλα σταφίδες , κανέλα και λίγο στραγάλι αφράτο,
για να τραβάει τα ζουμιά. Ύστερα τα ανακάτεψα όλα με το στάρι
που έβρασα αποβραδίς. Πασπάλισα με άχνη ζάχαρη και
πήγα στα μνήματα, να διαβάσει μιαν ευχή ο παπάς και να μοιράσω στον
κόσμο. Κλείνει τα έξι χρόνια αύριο. Η διαδικασία αυτή, που σε πολλούς
( όπως και σε μένα άλλοτε) προκαλεί ειρωνικά μειδιάματα , είναι κάτι σαν
χρέος για κείνη. Όταν ήμουν 20χρονη την άκουγα να λέει, πως οι ψυχές των
πεθαμένων το ζητάνε το στάρι. Και γω ,που εντρυφούσα τότε στον επιστημονικό
υλισμό και πέρναγα την αναρχοκομμουνιστική μου φάση, χλεύαζα την αθωότητα
και την αφέλειά της.
Σαν σήμερα πριν 6 χρόνια την άκουσα να μιλάει για τελευταία φορά.
Κατάκοιτη στα τελευταία στάδια της παλιοαρρώστειας ,που της είχε φάει τα κόκαλα.
Δούλευα στα Μέγαρα και μόλις σχολούσα την Παρασκευή πήγαινα Βόλο.
Με πρόσμενε. Ήταν πολλοί εκεί που τη φρόντιζαν μα περίμενε να πάω εγώ
να τη βολέψω .Να την πλύνω , να τη χτενίσω ,να της βάλω καθαρό νυχτικό ,
άρωμα ,να πιούμε καφέ εγώ και τσάι εκείνη , να μιλήσουμε. Άκουγε με καμάρι
και περηφάνια για τα καθημερινά που συνέβαιναν στην τάξη μου.
Κατάλαβε την περπατησιά μου από το διάδρομο. Έλεγε πως βηματίζω
χορευτά.
-‘’Ήρθε το κορίτσι μου. Η ανάσα μου. Η ζωή μου …’’
Της είπα πως την αγαπάω πολύ. Μου είπε πως με περίμενε για να έρθω και
να’’ φύγει’’. Κατάλαβα πως έτσι θα γινόταν. Και την άλλη μέρα έκλεισε τα
μάτια της .Η μάνα μου…
Η ισότιμη στα μάτια μου με την Παναγία σε καλοσύνη κι αθωότητα. Εκείνη
που μου κληροδότησε την αγάπη της , όσο κανείς. Όσο καμιά…
Και τι δε θυμάμαι από τα παιδικά μου χρόνια. Και τι δε μου ‘μαθε…
Δεν ήξερε γράμματα. Ούτε την υπογραφή της δεν ήξερε να βάζει.
Είχε όμως τόση γνώση ζωής , που πήγαζε από τη λαϊκή σοφία.
Μα πάνω από όλα είχε εκείνο το ζεστό χαμόγελο , εκείνη την γλυκιά
αγκαλιά , που απάλυναν όλους τους πόνους κι έδιωχναν τους φόβους μακριά .
Την παίδεψα πολύ. Ήμουν άτιμο και ζωηρό παιδί. Αλήτευα ολημερίς και ποτέ
δεν ήξερε πότε και πώς θα γυρίσω σπίτι. Ματωμένη , βρώμικη , χτυπημένη.
Με έπλενε , δε ρωτούσε που ήμουνα , με χτένιζε και μου έδινε να φάω.
Κι ύστερα εγώ της εξιστορούσα τα καμώματά μου με το νι και με το σίγμα.
Σήμερα θα μαγειρέψω κρέας χοιρινό , όπως μου το έφτιαχνε
εκείνη για να με καλοπάρει. Θυμάμαι…
Ήταν μια Παρασκευή και είχε φτιάξει φασόλια. Ήμουνα 8 χρονών.
Γύρισα από το σχολείο.
-Μαμααά, τι φαΐ ;
-Παρασκευή είναι σήμερα. Φασολάδα.
-Με πονάει η κοιλίτσα μου με αυτά τα χαζο-φαγιά , βρε μαμά !
- Με το τσιτσί ( έτσι λέγαμε το κρέας) δεν σε πονάει η κοιλίτσα σου;
-Είδες κανέναν να λέει’ έφαγα μπριζόλα και μου έπεσε βαριά’ , βρε μαμά;
Οι φακές και τα φασόλια πειράζουν! Καλά θα πάω να φάω στον παππού
που με αγαπάει. …
Και τότε μου έφτιαχνε το ιδιαίτερό μου : Μπουκίτσες χοιρινό τηγανιά με
πιπεριές και τριμμένη φέτα από πάνω να λιώνει. Και ρίγανη.
Μα κι όταν μεγάλωσα …όταν πια γνώριζαν όλοι για τις επιθυμίες μου
κι έφερνα κοπελιές στο σπίτι …πάλι δε ρωτούσε. Ούτε το όνομά τους.
Ο πατέρας μου κι ο αδερφός μου σκύλιαζαν και πέταγαν υπονοούμενα.
- Όλο γυναίκες κουβαλάει σπίτι η θυγατέρα σου . Έλεγε ο Πατέρας μου.
- Και τι θες να φέρνει ; Άντρες; Ήμαρτον , κύριε. Έχει φίλες το κορίτσι.
Ταξιδεύει σε όλη την Ελλάδα. Τη φιλοξενούν. Να μην τις προσκαλέσει;
Κι ύστερα απευθυνόταν σε μένα….
- ‘’Γαλακτομπούρεκο τρώει η φίλη σου για να σας φτιάξω για το πρωί’’;
Μόνο για τα φαγητά που έτρωγαν οι ‘’προσκεκλημένες ‘’ μου με ρώταγε.
Για να τις ευχαριστήσει….
………………
Δευτέρα, 09 Νοεμβρίου 2009
σκυλιά , αφεντικά και ...κυνόδοντες
Λένε πως τα σκυλιά παίρνουν κάτι απ’ το χαρακτήρα , που έχουν και τα
αφεντικά τους. Πρέπει να αληθεύει , γιατί θυμάμαι πόσο ταβλιασμένο και
βαριεστημένο ήταν πάντα το κόκκερ μιας σχέσης μου. Εκείνη μονίμως
αραγμένη στον καναπέ και η ‘’μπουμπού’’ στο χαλάκι να τη συναγωνίζεται
στα χασμουρητά.
Ε λοιπόν , είναι κι οι μαθητές μάλλον, που παίρνουν κάτι απ’ την
ψυχοσύνθεση των δασκάλων τους…
Βαδίζω στο διάδρομο του δεύτερου ορόφου πηγαίνοντας στην αίθουσα.
Ήμουν στο γραφείο του διευθυντή. Μου μετέφερε παράπονα . Η
‘’αγγλικού’’ , η μουσικού’’ , η γυμνάστρια….όλες
συζητούσαν μαζί του για τα καμάρια μου.
-Είναι ‘’ θηρία ,αναιδείς, αντιμιλάνε, χαλάνε το μάθημα , θα γίνουν αλήτες ,
αν δεν επέμβουμε τώρα’’ και ούτω καθεξής. .
Είναι αλήθεια πως έχω κάτι ‘αστέρες’ ή μάλλον κομήτες στο τμήμα μου.
Όμως δεν έχω πρόβλημα. Αυτά περνούν μια πρώιμη εφηβεία , εγώ μια όψιμη
και το πάντρεμα είναι τέλειο. Απαξίωσα την πρόταση του διευθυντή να
βάζω τιμωρίες για να ‘’μάθουν να σέβονται’’. Του ανέφερα πως την Πέμπτη
στην ώρα των αγγλικών, επειδή κάποιοι κορόιδευαν τον τρόπο που η
‘’αγγλικού’’ πρόφερε το όνομα Πήτερ , φωνάζοντας ‘’πίτα- πίτα’’ , τους
έβαλε να γράψουν 200 φορές την πρόταση ‘’ Είμαι μαθητής ή μαϊμού;’’
-‘’ Ε, αυτή τη μαλακία εγώ δεν την κάνω ,Γιάννη’’ , είπα στο διευθυντή.
‘’Κι εγώ στην ηλικία τους κορόιδευα τη δασκάλα των γαλλικών.
Παιδιά είναι. Κι εγώ δασκάλα είμαι , όχι μπάτσος. .’’
-Έχω ένα τμήμα που τα στοιχεία που κρατάω δείχνουν πως στα γραπτά οι
18 από τους 24 παίρνουν από 8 έως 10. Αριστεύουν δηλαδή τα παιδιά.
- Έχω ένα τμήμα που στα εικαστικά (που θεωρείται δευτερεύον μάθημα)
τελειώσαμε προχτές τον ιμπρεσιονισμό και μπήκαμε στον κυβισμό. Θα ήθελα
να ακούσω πολλούς ενήλικες να μιλούν για τα συναισθήματα ,που τους
προκαλεί η ‘’γκουέρνικα’’ του Picasso , όπως οι μαθητές μου.
- Έχω ένα τμήμα που μέσα σε 2 μήνες φτιάξαμε μια βιβλιοθήκη
με βιβλία που φέραμε από τα σπίτια μας και με λεφτά του ταμείου μας
(βάζουμε όλοι- κι δασκάλα μαζί- από ένα μικρό ποσόν εβδομαδιαίως ) κι
αφιερώνουμε ένα δίωρο τη βδομάδα στην ανάγνωση αγαπημένων μας
αποσπασμάτων λογοτεχνίας κι ύστερα συζητούμε : Συναισθήματα ,
σκέψεις , εικόνες.
Πλησιάζω προς την αίθουσά μου σκεπτόμενη πως ορθώς υπερασπίστηκα
τα παιδιά αλλά, πως πρέπει να κάνω παρατηρήσεις, για να μην
δημιουργούν χάος στην ώρα των άλλων μαθημάτων . Σκεφτόμουν πως
θα πρέπει να φανώ αυστηρή δείχνοντας συναδελφική αλληλεγγύη.
Κοιτάζω δεξιά κι αριστερά τους μαθητές των άλλων τμημάτων. Καθισμένοι
οι πιο πολλοί περιμένουν τους δασκάλους τους με τα βιβλία μπροστά τους.
Φτάνω στην τάξη μου (ή στην αταξία μου ) και με προϋπαντεί η ένταση του
ραδιοφώνου . Παίζει το ‘’money’’ των pink Floyd. Άλλοι χορεύουν κι άλλοι
φωνάζουν για να συνεννοηθούν μεταξύ τους.
Μπαίνω μέσα με το πιο αγριωπό μου ύφος και κλείνω βροντώντας την πόρτα.
Ένας έκλεισε το ραδιόφωνο. Είδα το φόβο στα μάτια αρκετών.
Ήταν αρκετό…αρκετό για να νιώσω τρισάθλια. Χαμογέλασα και μαλάκωσα.
-‘’ Γιατί το έκλεισες βρε ; Είναι από τα αγαπημένα μου αυτό το ροκάκι.
Το ακούμε και ανοίγουμε γρήγορα τη φυσική , εντάξει’’;
Κι η μέρα κύλησε όνειρο.
………………………
.Πήγαμε χτες σινεμά κι είδαμε τον ‘κυνόδοντα ‘ του Λάνθιμου. Είχα διαβάσει
μια κριτική στη lifo , που έλεγε πως η ταινία θίγει τα χαρακτηριστικά
της ελληνικής οικογένειας . Κουραφέξαλα. Η κριτική όχι το φιλμ.
Ο ‘’κυνόδοντας’ ’είναι έργο τέχνης. Έβλεπες την παρακμιακή κοινωνία ( τα παιδιά) ,
που αγνοούν την αληθινή σημασία των λέξεων. Που στερούνται συναισθημάτων
και ανθυποζούν σε μια διαστρεβλωμένη πραγματικότητα απλά καταναλώνοντας .
Έβλεπες την εξουσία ( οι γονείς), που στερεί τη γνώση και την ελευθερία
τοποθετώντας τους πολίτες της σε ένα καλογυαλισμένο ‘’ασφαλές’’ ενυδρείο.
Έβλεπες την τρομολαγνεία που μας σερβίρουν δια μέσου των μμε- ειδικών.
( ‘’η γάτα είναι επικίνδυνο άγριο ζώο , που όμως ζει έξω από τον κήπο μας.
Άρα δε φεύγουμε από δω’’ ). Ο Λάνθιμος μου θύμισε Παζολίνι και
Μπουνιουέλ. Πολύ ωραίο φιλμ. Επιτέλους . Καλός ελληνικός κινηματογράφος.
αφεντικά τους. Πρέπει να αληθεύει , γιατί θυμάμαι πόσο ταβλιασμένο και
βαριεστημένο ήταν πάντα το κόκκερ μιας σχέσης μου. Εκείνη μονίμως
αραγμένη στον καναπέ και η ‘’μπουμπού’’ στο χαλάκι να τη συναγωνίζεται
στα χασμουρητά.
Ε λοιπόν , είναι κι οι μαθητές μάλλον, που παίρνουν κάτι απ’ την
ψυχοσύνθεση των δασκάλων τους…
Βαδίζω στο διάδρομο του δεύτερου ορόφου πηγαίνοντας στην αίθουσα.
Ήμουν στο γραφείο του διευθυντή. Μου μετέφερε παράπονα . Η
‘’αγγλικού’’ , η μουσικού’’ , η γυμνάστρια….όλες
συζητούσαν μαζί του για τα καμάρια μου.
-Είναι ‘’ θηρία ,αναιδείς, αντιμιλάνε, χαλάνε το μάθημα , θα γίνουν αλήτες ,
αν δεν επέμβουμε τώρα’’ και ούτω καθεξής. .
Είναι αλήθεια πως έχω κάτι ‘αστέρες’ ή μάλλον κομήτες στο τμήμα μου.
Όμως δεν έχω πρόβλημα. Αυτά περνούν μια πρώιμη εφηβεία , εγώ μια όψιμη
και το πάντρεμα είναι τέλειο. Απαξίωσα την πρόταση του διευθυντή να
βάζω τιμωρίες για να ‘’μάθουν να σέβονται’’. Του ανέφερα πως την Πέμπτη
στην ώρα των αγγλικών, επειδή κάποιοι κορόιδευαν τον τρόπο που η
‘’αγγλικού’’ πρόφερε το όνομα Πήτερ , φωνάζοντας ‘’πίτα- πίτα’’ , τους
έβαλε να γράψουν 200 φορές την πρόταση ‘’ Είμαι μαθητής ή μαϊμού;’’
-‘’ Ε, αυτή τη μαλακία εγώ δεν την κάνω ,Γιάννη’’ , είπα στο διευθυντή.
‘’Κι εγώ στην ηλικία τους κορόιδευα τη δασκάλα των γαλλικών.
Παιδιά είναι. Κι εγώ δασκάλα είμαι , όχι μπάτσος. .’’
-Έχω ένα τμήμα που τα στοιχεία που κρατάω δείχνουν πως στα γραπτά οι
18 από τους 24 παίρνουν από 8 έως 10. Αριστεύουν δηλαδή τα παιδιά.
- Έχω ένα τμήμα που στα εικαστικά (που θεωρείται δευτερεύον μάθημα)
τελειώσαμε προχτές τον ιμπρεσιονισμό και μπήκαμε στον κυβισμό. Θα ήθελα
να ακούσω πολλούς ενήλικες να μιλούν για τα συναισθήματα ,που τους
προκαλεί η ‘’γκουέρνικα’’ του Picasso , όπως οι μαθητές μου.
- Έχω ένα τμήμα που μέσα σε 2 μήνες φτιάξαμε μια βιβλιοθήκη
με βιβλία που φέραμε από τα σπίτια μας και με λεφτά του ταμείου μας
(βάζουμε όλοι- κι δασκάλα μαζί- από ένα μικρό ποσόν εβδομαδιαίως ) κι
αφιερώνουμε ένα δίωρο τη βδομάδα στην ανάγνωση αγαπημένων μας
αποσπασμάτων λογοτεχνίας κι ύστερα συζητούμε : Συναισθήματα ,
σκέψεις , εικόνες.
Πλησιάζω προς την αίθουσά μου σκεπτόμενη πως ορθώς υπερασπίστηκα
τα παιδιά αλλά, πως πρέπει να κάνω παρατηρήσεις, για να μην
δημιουργούν χάος στην ώρα των άλλων μαθημάτων . Σκεφτόμουν πως
θα πρέπει να φανώ αυστηρή δείχνοντας συναδελφική αλληλεγγύη.
Κοιτάζω δεξιά κι αριστερά τους μαθητές των άλλων τμημάτων. Καθισμένοι
οι πιο πολλοί περιμένουν τους δασκάλους τους με τα βιβλία μπροστά τους.
Φτάνω στην τάξη μου (ή στην αταξία μου ) και με προϋπαντεί η ένταση του
ραδιοφώνου . Παίζει το ‘’money’’ των pink Floyd. Άλλοι χορεύουν κι άλλοι
φωνάζουν για να συνεννοηθούν μεταξύ τους.
Μπαίνω μέσα με το πιο αγριωπό μου ύφος και κλείνω βροντώντας την πόρτα.
Ένας έκλεισε το ραδιόφωνο. Είδα το φόβο στα μάτια αρκετών.
Ήταν αρκετό…αρκετό για να νιώσω τρισάθλια. Χαμογέλασα και μαλάκωσα.
-‘’ Γιατί το έκλεισες βρε ; Είναι από τα αγαπημένα μου αυτό το ροκάκι.
Το ακούμε και ανοίγουμε γρήγορα τη φυσική , εντάξει’’;
Κι η μέρα κύλησε όνειρο.
………………………
.Πήγαμε χτες σινεμά κι είδαμε τον ‘κυνόδοντα ‘ του Λάνθιμου. Είχα διαβάσει
μια κριτική στη lifo , που έλεγε πως η ταινία θίγει τα χαρακτηριστικά
της ελληνικής οικογένειας . Κουραφέξαλα. Η κριτική όχι το φιλμ.
Ο ‘’κυνόδοντας’ ’είναι έργο τέχνης. Έβλεπες την παρακμιακή κοινωνία ( τα παιδιά) ,
που αγνοούν την αληθινή σημασία των λέξεων. Που στερούνται συναισθημάτων
και ανθυποζούν σε μια διαστρεβλωμένη πραγματικότητα απλά καταναλώνοντας .
Έβλεπες την εξουσία ( οι γονείς), που στερεί τη γνώση και την ελευθερία
τοποθετώντας τους πολίτες της σε ένα καλογυαλισμένο ‘’ασφαλές’’ ενυδρείο.
Έβλεπες την τρομολαγνεία που μας σερβίρουν δια μέσου των μμε- ειδικών.
( ‘’η γάτα είναι επικίνδυνο άγριο ζώο , που όμως ζει έξω από τον κήπο μας.
Άρα δε φεύγουμε από δω’’ ). Ο Λάνθιμος μου θύμισε Παζολίνι και
Μπουνιουέλ. Πολύ ωραίο φιλμ. Επιτέλους . Καλός ελληνικός κινηματογράφος.
Σάββατο, 07 Νοεμβρίου 2009
ασήμαντη καθημερινότητα και... κοσμήματα
Πολλά και διάφορα κόσμησαν τη βδομάδα που πέρασε
σε βαθμό που να μην αντιλαμβάνομαι , πόσο γρήγορα
περνούν οι μέρες. Μακάρι όμως έτσι να διαβαίνουν γοργά,
για να φύγει γρήγορα ο ελεεινός χειμώνας που με πνίγει.
Δεν είχα όρεξη για διάβασμα κι έχω’ κολλήσει ‘ με το
γράψιμο σε ένα σημείο. Όταν το παθαίνω αυτό χρειάζομαι
‘σκόρπισμα’. Νέα πρόσωπα ,νέα ακούσματα , καινούργιες
εικόνες και ‘σκόρπισμα’ , για να ξαναγεμίσω.
-Την Κυριακή γνωρίστηκα από κοντά μετά από κάτι μέρες
τηλεφωνικής επαφής με ένα γλυκύτατο πλάσμα εικοσιενός
Απρίληδων . Είδαμε μαζί στην τηλεόραση την ‘’πολίτικη
κουζίνα’’ και φάγαμε την απαισιότερη καρμπονάρα, που
έχω μαγειρέψει. Δεν ξέρω αν είναι εκ φύσεως υπερκινητική
ή αν είχε αμηχανία πάντως κόντεψε να διαλύσει το
μικρο-σύμπαν μου στο πέρασμά της. Είναι από τις υπάρξεις που
μου γεννούν από το πρώτο κοίταγμα την όρεξη να την αρπάξω
και να τη σφίξω αγκαλιά .Όχι κατ’ ανάγκην ερωτικά .Απλά
νιώθω μια παράλογη οικειότητα κι εμπιστοσύνη λες και την
ξέρω χρόνια. Ούτε με άτομα που έχω κοιμηθεί μαζί τους δε μου
συμβαίνει αυτό. Εκπέμπει μια γλύκα απαράμιλλη , έχει πολλά
ενδιαφέροντα και γελάει .Αχ Θεέ μου , ναι, ξέρει να γελάει .
Ξέρει και τον Άντυ Γουόρχωλ , παραδόξως, αλλά άσχετο.
- Την Τετάρτη δεν είχα σχολείο . Συνέλευση κι εκλογές στο
σύλλογο δασκάλων. Η αριστερά αθροιστικά πήρε 80% και
αυτό είναι καλό αποτέλεσμα για περιοχές όπως
Γλυφάδα-Βούλα-Βουλιαγμένη. Το μεσημέρι βρέθηκα με την
ξανθιά λέαινα που με συνεπήρε ερωτικά για 2 βδομάδες
τον προηγούμενο μήνα κι ήθελε ‘’σχέση’’. Το πρόσχημα ήταν
τα καλτσάκια μου ,που ήθελε να μου τα επιστρέψει. Διαπίστωσα
εμπράκτως και κατά συρροήν γι άλλη μια φορά, πως
είναι- ή είμαστε οι δυο μας –φωτιά και μπαρούτι στο κρεβάτι.
Μετά τίποτα. Απλά δεν έχουμε να πούμε κάτι.
Κάποια στιγμή στο σεξ μου είπε πως ‘’καμια άλλη
γυναίκα δεν την έκανε να νιώσει έτσι’’ ή κάτι τέτοιο. Μακάρι
να αρκούσε αυτό όμως. Τελικά ,όσο όμορφο κι αν είναι το
ερωτικό σμίξιμο, όσο δυναμίτης κι αν είναι μια γυναίκα ,αν δεν
έχει χιούμορ, αν δεν επικοινωνώ, αν δε με εξιτάρει εγκεφαλικά ,
είναι πουκάμισο αδειανό. Το φοράω , λερώνει , το πετάω.
- Χτες βράδυ ήθελα σινεμά μα δεν ευδοκίμησε η επιθυμία μου.
Έκατσα σπίτι κι άνοιξα ένα βιβλίο από μήνες μισοδιαβασμένο.
Μηδέν συγκέντρωση. Με έδιωχναν οι λέξεις . Με έτρωγε το
σαράκι . Ήθελα συντροφιά. Όχι ερωτική. Γυναικεία όμως.
Άνοιξα την ‘αιτία του κακού ‘. Μπήκα στο lesbian.gr . Ήταν
η ώρα μεσάνυχτα περίπου . Μίλησα με μία κοπελιά και σε 5
λεπτά ζήτησα το τηλέφωνό της.
- Δε δίνω τον αριθμό μου με τόση ευκολία, μου είπε.
-Καλά δώστον με δυσκολία , αλλά γρήγορα , γιατί βαριέμαι
να πληκτρολογώ.
Σε 2 λεπτά μιλάγαμε στο τηλέφωνο και σε μισή ώρα ήμασταν
στο σαλόνι μου πίνοντας και μιλώντας για ταξίδια . Πανέξυπνη
και φευγάτη η γειτόνισσα. Και για τα 23 της πολυταξιδεμένη.
(Κάποια έρευνα πρέπει να εκπονηθεί παρεμπιπτόντως στη Γλυφάδα,
γιατί δε μπορεί, το νερό κάτι θα έχει και παράγει ο τόπος τόσες
λεσβίες οικονομολόγες.) Μου έδειξε τα 5 - ή έξι - τατουάζ της .
Ναι είχε και στο …επίμαχο σημείο κάτι σαν πεταλούδα. Όχι ,
δεν συνέβη κάτι μεταξύ μας. Απλά μου έδειξε τα βυζάκια και το
μουνάκι της το κορίτσι. Τι άλλο πιο κοινότοπο και σύνηθες
μπορεί να κάμεις πίνοντας ποτό και μιλώντας για ταξίδια
στην Ευρώπη , με κάποια που γνώρισες πριν λίγο;
Την πήγα σπίτι της στις 5 κι αποκοιμήθηκα συνειδητοποιώντας
γι άλλη μια φορά πως δεν είναι τυχαίο ότι αυτές οι ηλικίες με
συναρπάζουν. Δεν είναι το κορμί. Όχι , δεν είναι το σεξ .
Τουλάχιστον όχι αυτά μονάχα. Είναι η αγνότητα . Η αφέλεια .
Η ομορφιά του ανεπιτήδευτου. Το αποενοχοποιημένο εκτίθεσθαι .
Το εκ γενετής αναμάρτητο που ακυρώνει το’ προπατορικόν’.
Το γενναίο βλέμμα κατευθείαν στο πρόσωπο του Θεού δίχως αιδώ
και φόβο. Το χαμόγελο. Η τόλμη. Η φωτεινότητα που ξεσκίζει
τις σκοτεινές κουρτίνες των δήθεν και των πρέπει μας.
..............
Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους κι όλες .
σε βαθμό που να μην αντιλαμβάνομαι , πόσο γρήγορα
περνούν οι μέρες. Μακάρι όμως έτσι να διαβαίνουν γοργά,
για να φύγει γρήγορα ο ελεεινός χειμώνας που με πνίγει.
Δεν είχα όρεξη για διάβασμα κι έχω’ κολλήσει ‘ με το
γράψιμο σε ένα σημείο. Όταν το παθαίνω αυτό χρειάζομαι
‘σκόρπισμα’. Νέα πρόσωπα ,νέα ακούσματα , καινούργιες
εικόνες και ‘σκόρπισμα’ , για να ξαναγεμίσω.
-Την Κυριακή γνωρίστηκα από κοντά μετά από κάτι μέρες
τηλεφωνικής επαφής με ένα γλυκύτατο πλάσμα εικοσιενός
Απρίληδων . Είδαμε μαζί στην τηλεόραση την ‘’πολίτικη
κουζίνα’’ και φάγαμε την απαισιότερη καρμπονάρα, που
έχω μαγειρέψει. Δεν ξέρω αν είναι εκ φύσεως υπερκινητική
ή αν είχε αμηχανία πάντως κόντεψε να διαλύσει το
μικρο-σύμπαν μου στο πέρασμά της. Είναι από τις υπάρξεις που
μου γεννούν από το πρώτο κοίταγμα την όρεξη να την αρπάξω
και να τη σφίξω αγκαλιά .Όχι κατ’ ανάγκην ερωτικά .Απλά
νιώθω μια παράλογη οικειότητα κι εμπιστοσύνη λες και την
ξέρω χρόνια. Ούτε με άτομα που έχω κοιμηθεί μαζί τους δε μου
συμβαίνει αυτό. Εκπέμπει μια γλύκα απαράμιλλη , έχει πολλά
ενδιαφέροντα και γελάει .Αχ Θεέ μου , ναι, ξέρει να γελάει .
Ξέρει και τον Άντυ Γουόρχωλ , παραδόξως, αλλά άσχετο.
- Την Τετάρτη δεν είχα σχολείο . Συνέλευση κι εκλογές στο
σύλλογο δασκάλων. Η αριστερά αθροιστικά πήρε 80% και
αυτό είναι καλό αποτέλεσμα για περιοχές όπως
Γλυφάδα-Βούλα-Βουλιαγμένη. Το μεσημέρι βρέθηκα με την
ξανθιά λέαινα που με συνεπήρε ερωτικά για 2 βδομάδες
τον προηγούμενο μήνα κι ήθελε ‘’σχέση’’. Το πρόσχημα ήταν
τα καλτσάκια μου ,που ήθελε να μου τα επιστρέψει. Διαπίστωσα
εμπράκτως και κατά συρροήν γι άλλη μια φορά, πως
είναι- ή είμαστε οι δυο μας –φωτιά και μπαρούτι στο κρεβάτι.
Μετά τίποτα. Απλά δεν έχουμε να πούμε κάτι.
Κάποια στιγμή στο σεξ μου είπε πως ‘’καμια άλλη
γυναίκα δεν την έκανε να νιώσει έτσι’’ ή κάτι τέτοιο. Μακάρι
να αρκούσε αυτό όμως. Τελικά ,όσο όμορφο κι αν είναι το
ερωτικό σμίξιμο, όσο δυναμίτης κι αν είναι μια γυναίκα ,αν δεν
έχει χιούμορ, αν δεν επικοινωνώ, αν δε με εξιτάρει εγκεφαλικά ,
είναι πουκάμισο αδειανό. Το φοράω , λερώνει , το πετάω.
- Χτες βράδυ ήθελα σινεμά μα δεν ευδοκίμησε η επιθυμία μου.
Έκατσα σπίτι κι άνοιξα ένα βιβλίο από μήνες μισοδιαβασμένο.
Μηδέν συγκέντρωση. Με έδιωχναν οι λέξεις . Με έτρωγε το
σαράκι . Ήθελα συντροφιά. Όχι ερωτική. Γυναικεία όμως.
Άνοιξα την ‘αιτία του κακού ‘. Μπήκα στο lesbian.gr . Ήταν
η ώρα μεσάνυχτα περίπου . Μίλησα με μία κοπελιά και σε 5
λεπτά ζήτησα το τηλέφωνό της.
- Δε δίνω τον αριθμό μου με τόση ευκολία, μου είπε.
-Καλά δώστον με δυσκολία , αλλά γρήγορα , γιατί βαριέμαι
να πληκτρολογώ.
Σε 2 λεπτά μιλάγαμε στο τηλέφωνο και σε μισή ώρα ήμασταν
στο σαλόνι μου πίνοντας και μιλώντας για ταξίδια . Πανέξυπνη
και φευγάτη η γειτόνισσα. Και για τα 23 της πολυταξιδεμένη.
(Κάποια έρευνα πρέπει να εκπονηθεί παρεμπιπτόντως στη Γλυφάδα,
γιατί δε μπορεί, το νερό κάτι θα έχει και παράγει ο τόπος τόσες
λεσβίες οικονομολόγες.) Μου έδειξε τα 5 - ή έξι - τατουάζ της .
Ναι είχε και στο …επίμαχο σημείο κάτι σαν πεταλούδα. Όχι ,
δεν συνέβη κάτι μεταξύ μας. Απλά μου έδειξε τα βυζάκια και το
μουνάκι της το κορίτσι. Τι άλλο πιο κοινότοπο και σύνηθες
μπορεί να κάμεις πίνοντας ποτό και μιλώντας για ταξίδια
στην Ευρώπη , με κάποια που γνώρισες πριν λίγο;
Την πήγα σπίτι της στις 5 κι αποκοιμήθηκα συνειδητοποιώντας
γι άλλη μια φορά πως δεν είναι τυχαίο ότι αυτές οι ηλικίες με
συναρπάζουν. Δεν είναι το κορμί. Όχι , δεν είναι το σεξ .
Τουλάχιστον όχι αυτά μονάχα. Είναι η αγνότητα . Η αφέλεια .
Η ομορφιά του ανεπιτήδευτου. Το αποενοχοποιημένο εκτίθεσθαι .
Το εκ γενετής αναμάρτητο που ακυρώνει το’ προπατορικόν’.
Το γενναίο βλέμμα κατευθείαν στο πρόσωπο του Θεού δίχως αιδώ
και φόβο. Το χαμόγελο. Η τόλμη. Η φωτεινότητα που ξεσκίζει
τις σκοτεινές κουρτίνες των δήθεν και των πρέπει μας.
..............
Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους κι όλες .
Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2009
άνευ περιεχομένου
Γελάει ολόκαρδα και δυνατά και τούτο την προικίζει με
όγκο και βαρύτητα, που δεν της χάρισε η μάνα, όταν τη
γέννησε, καθώς είναι λίαν κοντή κι αδύνατη.
Θωρώ κι αγγίζω αναζητώντας το μερίδιό μου στην ομορφιά.
Κοντό σαν γλειμμένο το μαλλί της κι ίσιο. Δεν θα ‘χει τι
να πάρει ο αέρας σαν φυσήξει. Μαύρο γυαλιστερό το χρώμα ,
μα οι τρίχες σκληρές σαν σωματώδεις μπράβοι που με απωθούν
από το είδωλό μου. Μόλις επιχειρώ να τα χαϊδέψω , τα δάχτυλα
αποτραβιούνται λες κι είναι καταθέτες που τους κλέβουν τόκους ,
κι αφήνω να γλιστρήσουν προς τα κάτω.
Κοιτάζω . Ψάχνω μεδούλι αλλά μοιάζουν κούφιες οι κόρες των
ματιών της. Οι αδαείς , τα θεωρούν εκφραστικά λόγω μεγέθους.
Δε διακρίνουν μέσα το κενό. Την επιμελημένη οξυδέρκεια εκεί
που οι περιστάσεις μόνο επιβάλλουν. Το φευγαλέο ανοιγόκλειμα,
που επιλέγουν , όταν υποδύεται, τα βλέφαρα. Το αλληθώρισμά
τους προς στα κοινωνικώς αποδεκτά. Το ψύχος που αποπνέουν,
όταν αποφεύγουν το ευθύ ,καθάριο βλέμμα της αλήθειας.
Ευθυτενής κι αγέρωχα πορεύομαι στην κατωφέρεια.
Μάταια… Άχρωμα λες κι είναι ξεπλυμένα με χλωρίνη τα
μάγουλά της κι ο λαιμός . Αφήνουν κιόλας ένα υγρό μέικ απ στις
άκρες των δαχτύλων μου κι αυτό με αποδιώχνει. Δε μου γεννούν
τα χημικά επιχρίσματα τη λύσσα να ρουφήξω και να γλείψω .
Ωστόσο όλα της φύσης τα δεινά κι οι αντιξοότητες δεν με
αποτρέπουν από την’ κάθοδο των μοιραίων’.
Ανοίγω αδηφάγα τα δάχτυλα να αδράξω τους μαστούς. Φευ !
Πλανήθηκα πλάνην οικτράν δια ενισχυμένου περιτυλίγματος!
Τζούφια τα νεράντζια! Τα έξυπνα σουτιέν της σήμερον, που
ξεγελούν την όραση δεν είναι αρκούντως ευμεγέθη στην αφή.
Το στήθος της απέχει παρασάγγας απ’ την τέρψη της παλάμης
μου. Τι να μαλάξω και πώς να γλυκαθώ απ’ τον θηλασμό;
Η μικρότητα της γυναίκας αρχίζει από τον κόρφο και καταλήγει
στην πυγή. Ω, ναι ,ας λένε οι ηλίθιοι ρομαντικοί, ό,τι θένε.
Πως τάχαμου το πρώτο που αντικρίζουν και θαυμάζουν στη
γυναίκα είν’ τα μάτια και τα χέρια της. Η ταπεινότης μου, αν
δε χορτάσω πρώτα με το μάτι, κώλο και βυζί , δε βρίσκω λόγο
να γυρέψω κάτι περαιτέρω. Και να που απόμειναν οι βασικές
μου αισθήσεις νηστικές. Απογοητεύομαι μα δεν κιοτεύω .
Λέω, ‘’Αι στην ευχή ! Κι ο Μαγγελάνος ,δε μπορεί, θα έτυχε
σε ξέρες, ο χριστιανός.’’. Κι ακολουθούν…αλλεπάλληλες.
Οι ξέρες :Τα μπούτια , η κοιλιά ,τα οπίσθια. .Στεγνά. Ισχνά.
Σκληρά. Ό,τι και να χουφτώσω, σκοντάφτω μα σε αγριωπό,
προσφάτως ξυρισμένο δέρμα ,μα σε κόκαλο. Ντιπ ζουμί!
Γλυκά του κουταλιού που ζαχαρώνουν και ξινίζουν ,
δε λογαριάζονται γλυκά κι ας είναι από φρέσκα φρούτα .
Δεν τρώγονται με τίποτα , καλέ μου Μαγγελάνε.
Αμετανόητος θαλασσοπόρος ωστόσο , είναι η μοίρα μου
να συνεχίσω. Γιατί , αν δεν ανακαλύψω , αν δε γευτώ γεωγραφία
του κορμιού , αν δε νιώσω τη γλύκα της πρωτοπατημένης
στράτας , χάθηκα ολοσχερώς .
Και κοντοστέκομαι. Αναρωτιέμαι : Τι με έφερε άραγε ως εδώ ;
Με νηφαλιότητα και περισυλλογή ατενίζω το γυμνό τοπίο
για να δω καθαρά. Δίχως τη δίψα του τυμβωρύχου.
Απαλλαγμένος απ’ τον πυρετό του περιηγητή.
Και τότε βλέπω και δοξάζω τον ύψιστο .
Ναι , διακρίνεται. Ιδού η αιτία, που είμαι τώρα εδώ.
Εκείνη. Η εξαίσια . Η Πληθωρική και πλούσια Η μοναδική
κι ασύγκριτη σε ομορφιά , που σβήνει όλα τα άλλα μέλη που
υστερούν. Μοιραία . Αυθάδης . Γοητευτική . Θεϊκή. Ατόφια.
Εκτεθειμένη σα μοναχικό τριαντάφυλλο. Αυθεντική.
Ανεπιτήδευτη. Ανήμπορη για περιττά ψιμύθια. Απλώς
αριστουργηματική.
Η μύτη της …αχ, η μύτη της , αυτή και μόνο αληθινά
αξίζει για Ολύμπια λατρεία . Παράταιρη εν σχέσει με το
όλον του προσώπου, θα έλεγες . Γαλλικής κατατομής, ως
είθισται να αποκαλούν τις ωραίες μύτες , δεν είναι.
Την έχει μεγάλη! Σωσία της σε ινδάλματα της έβδομης
τέχνης , δε θα έβρισκες….
Μα ήταν η μύτη της η αφορμή.
……………….
Το πρόσωπο , ή μάλλον η μύτη , του παραπάνω κειμένου
είναι προϊόν φαντασίας και ουδεμίαν σχέση έχει με την
πραγματικότητα ! : P
………………
Οι μέρες ψύχραναν πολύ. Ένα κρυολόγημα που δεν του
έδωσα σημασία κατάντησε σήριαλ που επαναλαμβάνεται.
Δεν είμαι η μόνη. Χτες , όποιος πέρναγε έξω από την τάξη
μου ,θα νόμιζε πως διεξάγεται διαγωνισμός φταρνίσματος.
Όλοι εμπλουτίζαμε το λόγο μας με ηχητικά εφέ του τύπου…
-‘’Αααψού!’’ Μάλλον θα πρέπει να στρώσω χαλάκια
στη φωλίτσα μου, για να ζεστάνει.
Εύχομαι καλό Σαββατοκύριακο σε όλους και όλες
και να χαμογελάτε γιατί η ζωή είναι ωραία. :)
όγκο και βαρύτητα, που δεν της χάρισε η μάνα, όταν τη
γέννησε, καθώς είναι λίαν κοντή κι αδύνατη.
Θωρώ κι αγγίζω αναζητώντας το μερίδιό μου στην ομορφιά.
Κοντό σαν γλειμμένο το μαλλί της κι ίσιο. Δεν θα ‘χει τι
να πάρει ο αέρας σαν φυσήξει. Μαύρο γυαλιστερό το χρώμα ,
μα οι τρίχες σκληρές σαν σωματώδεις μπράβοι που με απωθούν
από το είδωλό μου. Μόλις επιχειρώ να τα χαϊδέψω , τα δάχτυλα
αποτραβιούνται λες κι είναι καταθέτες που τους κλέβουν τόκους ,
κι αφήνω να γλιστρήσουν προς τα κάτω.
Κοιτάζω . Ψάχνω μεδούλι αλλά μοιάζουν κούφιες οι κόρες των
ματιών της. Οι αδαείς , τα θεωρούν εκφραστικά λόγω μεγέθους.
Δε διακρίνουν μέσα το κενό. Την επιμελημένη οξυδέρκεια εκεί
που οι περιστάσεις μόνο επιβάλλουν. Το φευγαλέο ανοιγόκλειμα,
που επιλέγουν , όταν υποδύεται, τα βλέφαρα. Το αλληθώρισμά
τους προς στα κοινωνικώς αποδεκτά. Το ψύχος που αποπνέουν,
όταν αποφεύγουν το ευθύ ,καθάριο βλέμμα της αλήθειας.
Ευθυτενής κι αγέρωχα πορεύομαι στην κατωφέρεια.
Μάταια… Άχρωμα λες κι είναι ξεπλυμένα με χλωρίνη τα
μάγουλά της κι ο λαιμός . Αφήνουν κιόλας ένα υγρό μέικ απ στις
άκρες των δαχτύλων μου κι αυτό με αποδιώχνει. Δε μου γεννούν
τα χημικά επιχρίσματα τη λύσσα να ρουφήξω και να γλείψω .
Ωστόσο όλα της φύσης τα δεινά κι οι αντιξοότητες δεν με
αποτρέπουν από την’ κάθοδο των μοιραίων’.
Ανοίγω αδηφάγα τα δάχτυλα να αδράξω τους μαστούς. Φευ !
Πλανήθηκα πλάνην οικτράν δια ενισχυμένου περιτυλίγματος!
Τζούφια τα νεράντζια! Τα έξυπνα σουτιέν της σήμερον, που
ξεγελούν την όραση δεν είναι αρκούντως ευμεγέθη στην αφή.
Το στήθος της απέχει παρασάγγας απ’ την τέρψη της παλάμης
μου. Τι να μαλάξω και πώς να γλυκαθώ απ’ τον θηλασμό;
Η μικρότητα της γυναίκας αρχίζει από τον κόρφο και καταλήγει
στην πυγή. Ω, ναι ,ας λένε οι ηλίθιοι ρομαντικοί, ό,τι θένε.
Πως τάχαμου το πρώτο που αντικρίζουν και θαυμάζουν στη
γυναίκα είν’ τα μάτια και τα χέρια της. Η ταπεινότης μου, αν
δε χορτάσω πρώτα με το μάτι, κώλο και βυζί , δε βρίσκω λόγο
να γυρέψω κάτι περαιτέρω. Και να που απόμειναν οι βασικές
μου αισθήσεις νηστικές. Απογοητεύομαι μα δεν κιοτεύω .
Λέω, ‘’Αι στην ευχή ! Κι ο Μαγγελάνος ,δε μπορεί, θα έτυχε
σε ξέρες, ο χριστιανός.’’. Κι ακολουθούν…αλλεπάλληλες.
Οι ξέρες :Τα μπούτια , η κοιλιά ,τα οπίσθια. .Στεγνά. Ισχνά.
Σκληρά. Ό,τι και να χουφτώσω, σκοντάφτω μα σε αγριωπό,
προσφάτως ξυρισμένο δέρμα ,μα σε κόκαλο. Ντιπ ζουμί!
Γλυκά του κουταλιού που ζαχαρώνουν και ξινίζουν ,
δε λογαριάζονται γλυκά κι ας είναι από φρέσκα φρούτα .
Δεν τρώγονται με τίποτα , καλέ μου Μαγγελάνε.
Αμετανόητος θαλασσοπόρος ωστόσο , είναι η μοίρα μου
να συνεχίσω. Γιατί , αν δεν ανακαλύψω , αν δε γευτώ γεωγραφία
του κορμιού , αν δε νιώσω τη γλύκα της πρωτοπατημένης
στράτας , χάθηκα ολοσχερώς .
Και κοντοστέκομαι. Αναρωτιέμαι : Τι με έφερε άραγε ως εδώ ;
Με νηφαλιότητα και περισυλλογή ατενίζω το γυμνό τοπίο
για να δω καθαρά. Δίχως τη δίψα του τυμβωρύχου.
Απαλλαγμένος απ’ τον πυρετό του περιηγητή.
Και τότε βλέπω και δοξάζω τον ύψιστο .
Ναι , διακρίνεται. Ιδού η αιτία, που είμαι τώρα εδώ.
Εκείνη. Η εξαίσια . Η Πληθωρική και πλούσια Η μοναδική
κι ασύγκριτη σε ομορφιά , που σβήνει όλα τα άλλα μέλη που
υστερούν. Μοιραία . Αυθάδης . Γοητευτική . Θεϊκή. Ατόφια.
Εκτεθειμένη σα μοναχικό τριαντάφυλλο. Αυθεντική.
Ανεπιτήδευτη. Ανήμπορη για περιττά ψιμύθια. Απλώς
αριστουργηματική.
Η μύτη της …αχ, η μύτη της , αυτή και μόνο αληθινά
αξίζει για Ολύμπια λατρεία . Παράταιρη εν σχέσει με το
όλον του προσώπου, θα έλεγες . Γαλλικής κατατομής, ως
είθισται να αποκαλούν τις ωραίες μύτες , δεν είναι.
Την έχει μεγάλη! Σωσία της σε ινδάλματα της έβδομης
τέχνης , δε θα έβρισκες….
Μα ήταν η μύτη της η αφορμή.
……………….
Το πρόσωπο , ή μάλλον η μύτη , του παραπάνω κειμένου
είναι προϊόν φαντασίας και ουδεμίαν σχέση έχει με την
πραγματικότητα ! : P
………………
Οι μέρες ψύχραναν πολύ. Ένα κρυολόγημα που δεν του
έδωσα σημασία κατάντησε σήριαλ που επαναλαμβάνεται.
Δεν είμαι η μόνη. Χτες , όποιος πέρναγε έξω από την τάξη
μου ,θα νόμιζε πως διεξάγεται διαγωνισμός φταρνίσματος.
Όλοι εμπλουτίζαμε το λόγο μας με ηχητικά εφέ του τύπου…
-‘’Αααψού!’’ Μάλλον θα πρέπει να στρώσω χαλάκια
στη φωλίτσα μου, για να ζεστάνει.
Εύχομαι καλό Σαββατοκύριακο σε όλους και όλες
και να χαμογελάτε γιατί η ζωή είναι ωραία. :)
Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2009
επέτειος και μνήμες παιδικές
Κάθε χρόνο τέτοια μέρα θυμάμαι τον παππού . Πήγαινα
από νωρίς στο σπίτι του, γιατί με πρόσμενε. Ζούσαμε ακόμη στο
χωριό, πριν οι γονείς μου γίνουν μέτοικοι- εργάτες στο Βόλο.
Αφού φρόντιζε τα ζώα , έκανε μπάνιο, ξυριζόταν σε ένα μικρό
καθρεφτάκι, που κρεμούσε σ’ ένα καρφί στη μουριά και μου ‘δινε το χαρτί.
- ‘Διάβασε , κουζούμ’.
Και έπαιρνα τότε 'το πολύ σοβαρό μου ύφος' κι έτρεμε η
καρδούλα μου, μην κάμω λάθη στην ανάγνωση. Εκείνος έριχνε
κλεφτές ματιές χαμογελώντας κι εγώ προσπαθούσα να τον μιμηθώ καθώς
διάβαζα .Ήταν ‘’ ο πρόεδρος της κοινότητος’’ ο παππούς .Όσο τον θυμάμαι
2 δουλειές έκανε (εκτός από τις ‘’γυναικοδουλειές’’) : Έβραζε τσίπουρα
κι έβγαζε λόγους, που πάντα τους διάβαζα πριν φωναχτά εγώ.
...‘Η αδυναμία του’, όπως έλεγαν όλοι μα και κείνος,’ γιατί είχα τα μάτια και
τα χείλη της μάνας του’. Ακολουθούσα προσκολλημένη στο κατόπι του
σαν μανάρι . Θα εκφωνούσε πάλι το λόγο του στο ηρώον μετά τη
δοξολογία και την κατάθεση στεφάνου.
- ‘’Ζήτω η Ελλάς!’’ . Αυτό το έκανα πρόβες στο δρόμο το πρωί , γιατί
ήξερα ,πως έτσι θα τέλειωνε κι έπρεπε να το πω με σθένος.
-‘’ Άφερίμ , γιαβρούμ. Πάμε τώρα.’’.
Στο καφενείο ανήμερα του ‘ΕΠΟΥΣ ‘ δεν πολυκαθόταν ο παππούς .
Ίσα –ίσα να κεράσει καφέδες και λουκούμια τους ‘’τσιφούτηδες
καραγκούνηδες ,που δεν άνοιγαν τα σπίτια τους στον κόσμο’’ όπως έλεγε.
Απεχθανόμουν το όλον τελετουργικό . Υπέμενα όμως για το ‘’μετά’’.
Μαζεύονταν μετά στο σπίτι οι 3-4 καλοί φίλοι του , που ήρθαν
προσφυγάκια από τη Μικρασία και σαν έγιναν παλικάρια, αφήνοντας
από νωρίς στο σπίτι του, γιατί με πρόσμενε. Ζούσαμε ακόμη στο
χωριό, πριν οι γονείς μου γίνουν μέτοικοι- εργάτες στο Βόλο.
Αφού φρόντιζε τα ζώα , έκανε μπάνιο, ξυριζόταν σε ένα μικρό
καθρεφτάκι, που κρεμούσε σ’ ένα καρφί στη μουριά και μου ‘δινε το χαρτί.
- ‘Διάβασε , κουζούμ’.
Και έπαιρνα τότε 'το πολύ σοβαρό μου ύφος' κι έτρεμε η
καρδούλα μου, μην κάμω λάθη στην ανάγνωση. Εκείνος έριχνε
κλεφτές ματιές χαμογελώντας κι εγώ προσπαθούσα να τον μιμηθώ καθώς
διάβαζα .Ήταν ‘’ ο πρόεδρος της κοινότητος’’ ο παππούς .Όσο τον θυμάμαι
2 δουλειές έκανε (εκτός από τις ‘’γυναικοδουλειές’’) : Έβραζε τσίπουρα
κι έβγαζε λόγους, που πάντα τους διάβαζα πριν φωναχτά εγώ.
...‘Η αδυναμία του’, όπως έλεγαν όλοι μα και κείνος,’ γιατί είχα τα μάτια και
τα χείλη της μάνας του’. Ακολουθούσα προσκολλημένη στο κατόπι του
σαν μανάρι . Θα εκφωνούσε πάλι το λόγο του στο ηρώον μετά τη
δοξολογία και την κατάθεση στεφάνου.
- ‘’Ζήτω η Ελλάς!’’ . Αυτό το έκανα πρόβες στο δρόμο το πρωί , γιατί
ήξερα ,πως έτσι θα τέλειωνε κι έπρεπε να το πω με σθένος.
-‘’ Άφερίμ , γιαβρούμ. Πάμε τώρα.’’.
Στο καφενείο ανήμερα του ‘ΕΠΟΥΣ ‘ δεν πολυκαθόταν ο παππούς .
Ίσα –ίσα να κεράσει καφέδες και λουκούμια τους ‘’τσιφούτηδες
καραγκούνηδες ,που δεν άνοιγαν τα σπίτια τους στον κόσμο’’ όπως έλεγε.
Απεχθανόμουν το όλον τελετουργικό . Υπέμενα όμως για το ‘’μετά’’.
Μαζεύονταν μετά στο σπίτι οι 3-4 καλοί φίλοι του , που ήρθαν
προσφυγάκια από τη Μικρασία και σαν έγιναν παλικάρια, αφήνοντας
οικογένειες και σπίτια , έτρεξαν για το μέτωπο , όταν η πατρίδα τους κάλεσε.
Εκεί ταξίδευα μεταξύ οίνου και πνεύματος . Αχόρταγη μοίραζα τις
αισθήσεις μου ανάμεσα στα κεφτεδάκια της γιαγιάς , τον παστουρμά ,
τα ντολμαδάκια ,τις μπουκιές ,που βουτούσε ο παππούς στο κρασί και
μου’ βαζε στο στόμα…και τις Ιστορίες από τον πόλεμο.
Γελούσαν εξιστορώντας την κακομοιριά ,τις κακουχίες και την πείνα.
( όπως γελούσαν μιλώντας για γυναίκες στα τουρκικά όμως, για να μην καταλαβαίνω).
Δε μιλούσαν για θανάτους...
Θαρρείς κι είχαν αποσβήσει απ' τη μνήμη τους κάθε τι ,που προκαλούσε θλίψη.
Ο παππούς ήταν μεγάλος παραμυθάς και πειραχτήρης . Περιέγραφε ,πώς ήταν
‘’ Μαλλιαρός κι αξύριστος σαν τους γιεγιέδες- χίπηδες ‘’ , γεμάτος ψείρες κι η
γιαγιά δεν τον γνώρισε τη νύχτα που γύρισε απ’ τον πόλεμο κι εκείνος παρίστανε
τον ‘’βλάχο’’ που πήγε να την κλέψει και να την κάνει γυναίκα του.
………….
Στη μνήμη του παππού μου κι όσων, σαν σήμερα, πολέμησαν γι
Εκεί ταξίδευα μεταξύ οίνου και πνεύματος . Αχόρταγη μοίραζα τις
αισθήσεις μου ανάμεσα στα κεφτεδάκια της γιαγιάς , τον παστουρμά ,
τα ντολμαδάκια ,τις μπουκιές ,που βουτούσε ο παππούς στο κρασί και
μου’ βαζε στο στόμα…και τις Ιστορίες από τον πόλεμο.
Γελούσαν εξιστορώντας την κακομοιριά ,τις κακουχίες και την πείνα.
( όπως γελούσαν μιλώντας για γυναίκες στα τουρκικά όμως, για να μην καταλαβαίνω).
Δε μιλούσαν για θανάτους...
Θαρρείς κι είχαν αποσβήσει απ' τη μνήμη τους κάθε τι ,που προκαλούσε θλίψη.
Ο παππούς ήταν μεγάλος παραμυθάς και πειραχτήρης . Περιέγραφε ,πώς ήταν
‘’ Μαλλιαρός κι αξύριστος σαν τους γιεγιέδες- χίπηδες ‘’ , γεμάτος ψείρες κι η
γιαγιά δεν τον γνώρισε τη νύχτα που γύρισε απ’ τον πόλεμο κι εκείνος παρίστανε
τον ‘’βλάχο’’ που πήγε να την κλέψει και να την κάνει γυναίκα του.
………….
Στη μνήμη του παππού μου κι όσων, σαν σήμερα, πολέμησαν γι
αυτή την όμορφη Ελλάδα ,που έχω μέσα μου.
………………………………….
‘’Τώρα χτυπάει πιο γρήγορα τ’ όνειρο μες στο αίμα
Tου κόσμου η πιο σωστή στιγμή σημαίνει : Ελευθερία.
Έλληνες μες στα σκοτεινά δείχνουν το δρόμο: EΛEYΘEPIA
Για σένα θα δακρύσει από χαρά ο ήλιος.
Στεριές ιριδοχτυπημένες πέφτουν στα νερά.. Καράβια μ’ ανοιχτά
πανιά πλέουν μες στους λειμώνες.Tα πιο αθώα κορίτσια τρέχουν
γυμνά στα μάτια των αντρών .Kι η σεμνότη φωνάζει πίσω από το φράχτη .
Παιδιά! δεν είναι άλλη γη ωραιότερη...
Του κόσμου η πιο σωστή στιγμή σημαίνει!’’
(από το ‘’άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο
ανθυπολοχαγό της Αλβανίας’’ , Οδυσσέα Ελύτη. )
………………………………….
‘’Τώρα χτυπάει πιο γρήγορα τ’ όνειρο μες στο αίμα
Tου κόσμου η πιο σωστή στιγμή σημαίνει : Ελευθερία.
Έλληνες μες στα σκοτεινά δείχνουν το δρόμο: EΛEYΘEPIA
Για σένα θα δακρύσει από χαρά ο ήλιος.
Στεριές ιριδοχτυπημένες πέφτουν στα νερά.. Καράβια μ’ ανοιχτά
πανιά πλέουν μες στους λειμώνες.Tα πιο αθώα κορίτσια τρέχουν
γυμνά στα μάτια των αντρών .Kι η σεμνότη φωνάζει πίσω από το φράχτη .
Παιδιά! δεν είναι άλλη γη ωραιότερη...
Του κόσμου η πιο σωστή στιγμή σημαίνει!’’
(από το ‘’άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο
ανθυπολοχαγό της Αλβανίας’’ , Οδυσσέα Ελύτη. )
Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2009
45λεπτο κενό
Βγαίνει στο δρόμο παίρνοντας βαθιές ανάσες.
Η σκοτεινιά της μέρας που έρχεται ,προμηνύει βροχή. Βιάζεται
να γυρίσει σπίτι γιανα ξεπλύνει τη μυρωδιά της χτεσινής νύχτας.
Θα ήθελε να μυρίζει απλώς μουνί. Το κορίτσι όμως, που γνώρισε στο
μπαρ ,και κατέληξε στο κρεβάτι της με φρενήρεις ρυθμούς ,φόραγε
ένα πολύ βαρύ, σχεδόν αντρικό άρωμα, σαν αυτά που βάζανε οι
Βουλγάρες ,που ψώνιζε επί ευλογημένου πάλαι ποτέ κομμουνισμού ,
για ένα πακέτο marlboro. Δούλευε στην πρεσβεία της Σόφιας τότε,
ως μαθητευομένη διπλωμάτης.
Ωραίες εποχές. Ήξεραν να πηδιούνται για βασικά και ουσιώδη
πράγματα οι γυναίκες, που δεν ένιωθαν και πολλά πολλά . Είχε
γαμήσει κάμποσες για ένα καλσόν , για ένα τζιν, για ένα γεύμα .
Πάντα πληρωμένο με δολάρια… Κι όλες συνειδητοποιημένες
κομμουνίστριες . Όλες θαυμάστριες της σκέψης και της ιστορίας
του Δημητρώφ. Ωραίες εποχές….τώρα αναγκάζεσαι να πληρώνεις
με μύθους .Τόση χρεία για μύθους από θύματα και λάτρεις του
υπερκαταναλωτισμού;
Ένα άρωμα που υπερκαλύπτει τη μυρωδιά της γυναίκας ,
είναι τραγική αποτυχία , ειδικά όταν χύνει, μα πόσες το ξέρουν;
Δεν ήταν και το καλύτερο γενέθλιο δώρο στον εαυτό της
η χτεσινοβραδινή εμπειρία. Μα την προτίμησε από τη χιλιοφορεμένη
μάσκα που προβλέπεται σε οικογενειακές κονσερβοποιημένες γιορτές.
Αντίκρισε τη φιγούρα της στην απέναντι βιτρίνα καθώς κοίταζε τις
κλήσεις στο κινητό . Χαμογέλασε με αυταρέσκεια διαβάζοντας το μήνυμα:
‘’Θα έχω ρεπώ αύριο το απόγευμα .Θέλεις να βρεθούμαι; ’’
Ήταν από τη φοιτήτρια, που δουλεύει στο αναψυκτήριο κάτω απ’ το
υπουργείο. Την φλερτάρει απροκάλυπτα εδώ και μια βδομάδα και
χτες πληρώνοντας της έδωσε τον αριθμό της. Σκέφτεται πως η
ορθογραφία της κοπελιάς δένει τόσο αρμονικά με τα ατίθασα, ζουμερά
βυζάκια της ,που ξεχειλίζουν απ’ τη στενή μπλούζα ,όταν σκύβει για
να της σερβίρει τον καφέ.
Έχει χαράξει από ώρα, μα ο δρόμος είναι έρημος ακόμη. Αρχίζει να
ψιχαλίζει .Ο αέρας της φαίνεται πιο πηχτός, όταν βρέχει. Ανασαίνει
γρήγορα και με δυσκολία. Βλαστημάει το χειμώνα που έρχεται κι
επιταχύνει το βήμα αφήνοντας σαρανταέξι καλοκαίρια πίσω της.
Πάντα πίστευε πως οι μοναχικές γυναίκες είναι επικίνδυνες.
Όπως και οι πολυγαμικές. Πώς κατέληξε να γίνει και τα δύο;
……………..
Το έγραψα στο κενό της 5ης ώρας που τα παιδιά μου είχαν Μουσική.
Είδα το πρωί μιαν όμορφη ώριμη γυναίκα να περπατά βιαστικά στο
δρόμο και τη φαντάστηκα κάπως έτσι. Φαντάστηκα κι άλλα …πιο τολμηρά ,
που είχαν να κάνουν με τη νύχτα που πέρασε αλλά…χτύπησε κουδούνι
για μέσα.. Είχα Θρησκευτικά.
Η σκοτεινιά της μέρας που έρχεται ,προμηνύει βροχή. Βιάζεται
να γυρίσει σπίτι γιανα ξεπλύνει τη μυρωδιά της χτεσινής νύχτας.
Θα ήθελε να μυρίζει απλώς μουνί. Το κορίτσι όμως, που γνώρισε στο
μπαρ ,και κατέληξε στο κρεβάτι της με φρενήρεις ρυθμούς ,φόραγε
ένα πολύ βαρύ, σχεδόν αντρικό άρωμα, σαν αυτά που βάζανε οι
Βουλγάρες ,που ψώνιζε επί ευλογημένου πάλαι ποτέ κομμουνισμού ,
για ένα πακέτο marlboro. Δούλευε στην πρεσβεία της Σόφιας τότε,
ως μαθητευομένη διπλωμάτης.
Ωραίες εποχές. Ήξεραν να πηδιούνται για βασικά και ουσιώδη
πράγματα οι γυναίκες, που δεν ένιωθαν και πολλά πολλά . Είχε
γαμήσει κάμποσες για ένα καλσόν , για ένα τζιν, για ένα γεύμα .
Πάντα πληρωμένο με δολάρια… Κι όλες συνειδητοποιημένες
κομμουνίστριες . Όλες θαυμάστριες της σκέψης και της ιστορίας
του Δημητρώφ. Ωραίες εποχές….τώρα αναγκάζεσαι να πληρώνεις
με μύθους .Τόση χρεία για μύθους από θύματα και λάτρεις του
υπερκαταναλωτισμού;
Ένα άρωμα που υπερκαλύπτει τη μυρωδιά της γυναίκας ,
είναι τραγική αποτυχία , ειδικά όταν χύνει, μα πόσες το ξέρουν;
Δεν ήταν και το καλύτερο γενέθλιο δώρο στον εαυτό της
η χτεσινοβραδινή εμπειρία. Μα την προτίμησε από τη χιλιοφορεμένη
μάσκα που προβλέπεται σε οικογενειακές κονσερβοποιημένες γιορτές.
Αντίκρισε τη φιγούρα της στην απέναντι βιτρίνα καθώς κοίταζε τις
κλήσεις στο κινητό . Χαμογέλασε με αυταρέσκεια διαβάζοντας το μήνυμα:
‘’Θα έχω ρεπώ αύριο το απόγευμα .Θέλεις να βρεθούμαι; ’’
Ήταν από τη φοιτήτρια, που δουλεύει στο αναψυκτήριο κάτω απ’ το
υπουργείο. Την φλερτάρει απροκάλυπτα εδώ και μια βδομάδα και
χτες πληρώνοντας της έδωσε τον αριθμό της. Σκέφτεται πως η
ορθογραφία της κοπελιάς δένει τόσο αρμονικά με τα ατίθασα, ζουμερά
βυζάκια της ,που ξεχειλίζουν απ’ τη στενή μπλούζα ,όταν σκύβει για
να της σερβίρει τον καφέ.
Έχει χαράξει από ώρα, μα ο δρόμος είναι έρημος ακόμη. Αρχίζει να
ψιχαλίζει .Ο αέρας της φαίνεται πιο πηχτός, όταν βρέχει. Ανασαίνει
γρήγορα και με δυσκολία. Βλαστημάει το χειμώνα που έρχεται κι
επιταχύνει το βήμα αφήνοντας σαρανταέξι καλοκαίρια πίσω της.
Πάντα πίστευε πως οι μοναχικές γυναίκες είναι επικίνδυνες.
Όπως και οι πολυγαμικές. Πώς κατέληξε να γίνει και τα δύο;
……………..
Το έγραψα στο κενό της 5ης ώρας που τα παιδιά μου είχαν Μουσική.
Είδα το πρωί μιαν όμορφη ώριμη γυναίκα να περπατά βιαστικά στο
δρόμο και τη φαντάστηκα κάπως έτσι. Φαντάστηκα κι άλλα …πιο τολμηρά ,
που είχαν να κάνουν με τη νύχτα που πέρασε αλλά…χτύπησε κουδούνι
για μέσα.. Είχα Θρησκευτικά.
Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2009
διακεκομμένη συνουσία και ...'mad education'
Πρωινό Σαββάτου υγρό και πάλι…
Σηκώθηκα στις έξι ,καίτοι αποκοιμήθηκα μετά τις δυόμιση.
Ήταν κάτι λέξεις-έμβρυα μέσα μου, που αρνιούνταν να βρουν την
έξοδο. Τα πρωινά, που το μυαλό υποσκελίζει τη χιμαιρική,
βραδινή μου φαντασία , είναι πιο παραγωγικά. Και σε λύσεις και
σε λέξεις. Το έλεγε ο Ταχτσής:
‘Η μέρα για την ψυχή κι η νύχτα για το σώμα’.
Τελικά οι νύχτες μου ,μόνο, όταν αναλώνονται σε
γυναικεία κορμιά ,αποδεικνύονται γόνιμες. Εκεί το ‘πάρε-δώσε ‘
προκύπτει...( στις αγγελίες γράφεται τόσο εύστοχα) ‘ αβασάνιστα’.
Αργά τη νύχτα , ακόμη κι όταν διαβάζω , παρεμβάλλουν μορφές
θηλυκών κατακερματίζοντας ειρμό και ρούφηγμα της ιστορίας .
Τσακίζω τη σελίδα, σηκώνομαι ,ανάβω τσιγάρο, αναβιώνω στιγμές,
σημειώνω λέξεις , κοιτάζω τα κινητά , κοιτάζομαι στον καθρέφτη.
Διακεκομμένη συνουσία θυμίζουν αυτές οι αναγνώσεις. Το χάραμα,
μέσα σε δυο ώρες , με τη βροχή να συνδράμει, οι λέξεις γεννηθήκαν
κι αποτυπώθηκαν στο χαρτί.
Κύριος οίδε, τι νόημα έχουν όλα τούτα που σκαρφίζομαι και γράφω.
‘Θα δείξει ‘, που λένε κι οι γλωσσολάγνες(με την άλλη έννοια) πιτσιρίκες.
………………
Η βδομάδα που πέρασε ήταν κουραστική. Είχα ένα φρικτό κρυολόγημα
που μου στέρησε και μια μέρα από το σχολείο. Δεν κατάλαβα γιατί .
Συνήθως αρρωσταίνω ,όταν δεν είμαι καλά ψυχολογικά. Τότε βρίσκουν
κερκόπορτες μικρόβια και ιοί ,για να τρυπώσουν. Τώρα , αν εξαιρέσω
τα οικονομικά μου ,που ποιος τα γαμεί, βρίσκομαι σε καλή περίοδο.
Νομίζω. Το πέρασα, όπως πάντα δίχως φάρμακα. Σούπα κοτόπουλο,
μέλι και πολλούς χυμούς.
Η νεαρά που ανέφερα στο προηγούμενο ποστ (η λαϊκιά εννοείται , η
‘’ψαγμένη’’ με τον Παζολίνι δεν εκρίθη γαμήσιμη. Καλό μυαλό ,αλλά
για να πας μαζί της ,ή Ροβινσώνας πρέπει να ‘σαι ή προτεστάντης των
αρχών του 17ου αιώνα. Τότε καλέ , που τις ήθελαν άπαρτες κι αφράτες. )
μου είπε κάτι σωστό : ‘Δε σου πάει η αρρώστια . Σε κάνει να νιώθεις
ανασφαλής. Να πας στη δουλειά , αν δεν έχεις κάτι μεταδοτικό ‘.
Όπερ κι εγένετο . Και ως το μεσημέρι ήμουν περδίκι.
Το τσίρκο που ονομάζεται ‘στου-του’ ( κοινώς Στ’ 2) ήταν the best
ever γιατρικό , μιλάμε. Δεν σου αφήνει περιθώρια για αρρώστιες κι
αχ- βαχ . Διάλογοι , όπως ο παρακάτω, αποτελούν ψυχής τε και
σώματος ιάματα . Απολαύστε.
…………………
-‘’ Κυρία , ελάτε τώρα, Σοφία Βέμπο θα ακούμε στα τεχνικά’;
(βάζουμε ραδιόφωνο στα εικαστικά και φυσικά η νεολαία
ως πλειοψηφούσα διαλέγει σταθμούς και άσματα . )
-‘’ Σημαίες για την 28η ζωγραφίζουμε , Μπιλυ . Τι να ακούσουμε;
-‘’ Αν βάλουμε ροκ , ξέρετε για πότε θα τις ‘ξεπετάξουμε’ όμως;’’
Επείσθην μειδιώντας . Ζωγράφιζα κι εγώ λοιπόν σημαιάκια και
κουνιόμουν στο ρυθμό της μουσικής.
- ‘’ Τελικά δεν είστε και πολύ …απολίθωμα για δασκάλα , κυρία .‘’
- ‘Αυτά τα τραγούδια ακούω κι εγώ , βρε παιδιά ’.
-‘’ Είδατε , ρε; Η κυρία είναι cool . ‘’ ( έτερος μαθητής)
- Και μια που είπες cool , Μαριε, δεν παίρνεις το απόσπασμα για τα
κρυοπαγήματα των φαντάρων μας ; Να το διαβάσεις στη γιορτή.’’
-‘’ Κυρία ….έλεος! Πάνω που είπα ότι το’χεις , το έχασες εντελώς! ’’
……….
Αυτά τα ολίγιστα και καλό Σαββατοκύριακο από το ….ολίγον
απολίθωμα ,που το 'έχασε' εντελώς .
Σηκώθηκα στις έξι ,καίτοι αποκοιμήθηκα μετά τις δυόμιση.
Ήταν κάτι λέξεις-έμβρυα μέσα μου, που αρνιούνταν να βρουν την
έξοδο. Τα πρωινά, που το μυαλό υποσκελίζει τη χιμαιρική,
βραδινή μου φαντασία , είναι πιο παραγωγικά. Και σε λύσεις και
σε λέξεις. Το έλεγε ο Ταχτσής:
‘Η μέρα για την ψυχή κι η νύχτα για το σώμα’.
Τελικά οι νύχτες μου ,μόνο, όταν αναλώνονται σε
γυναικεία κορμιά ,αποδεικνύονται γόνιμες. Εκεί το ‘πάρε-δώσε ‘
προκύπτει...( στις αγγελίες γράφεται τόσο εύστοχα) ‘ αβασάνιστα’.
Αργά τη νύχτα , ακόμη κι όταν διαβάζω , παρεμβάλλουν μορφές
θηλυκών κατακερματίζοντας ειρμό και ρούφηγμα της ιστορίας .
Τσακίζω τη σελίδα, σηκώνομαι ,ανάβω τσιγάρο, αναβιώνω στιγμές,
σημειώνω λέξεις , κοιτάζω τα κινητά , κοιτάζομαι στον καθρέφτη.
Διακεκομμένη συνουσία θυμίζουν αυτές οι αναγνώσεις. Το χάραμα,
μέσα σε δυο ώρες , με τη βροχή να συνδράμει, οι λέξεις γεννηθήκαν
κι αποτυπώθηκαν στο χαρτί.
Κύριος οίδε, τι νόημα έχουν όλα τούτα που σκαρφίζομαι και γράφω.
‘Θα δείξει ‘, που λένε κι οι γλωσσολάγνες(με την άλλη έννοια) πιτσιρίκες.
………………
Η βδομάδα που πέρασε ήταν κουραστική. Είχα ένα φρικτό κρυολόγημα
που μου στέρησε και μια μέρα από το σχολείο. Δεν κατάλαβα γιατί .
Συνήθως αρρωσταίνω ,όταν δεν είμαι καλά ψυχολογικά. Τότε βρίσκουν
κερκόπορτες μικρόβια και ιοί ,για να τρυπώσουν. Τώρα , αν εξαιρέσω
τα οικονομικά μου ,που ποιος τα γαμεί, βρίσκομαι σε καλή περίοδο.
Νομίζω. Το πέρασα, όπως πάντα δίχως φάρμακα. Σούπα κοτόπουλο,
μέλι και πολλούς χυμούς.
Η νεαρά που ανέφερα στο προηγούμενο ποστ (η λαϊκιά εννοείται , η
‘’ψαγμένη’’ με τον Παζολίνι δεν εκρίθη γαμήσιμη. Καλό μυαλό ,αλλά
για να πας μαζί της ,ή Ροβινσώνας πρέπει να ‘σαι ή προτεστάντης των
αρχών του 17ου αιώνα. Τότε καλέ , που τις ήθελαν άπαρτες κι αφράτες. )
μου είπε κάτι σωστό : ‘Δε σου πάει η αρρώστια . Σε κάνει να νιώθεις
ανασφαλής. Να πας στη δουλειά , αν δεν έχεις κάτι μεταδοτικό ‘.
Όπερ κι εγένετο . Και ως το μεσημέρι ήμουν περδίκι.
Το τσίρκο που ονομάζεται ‘στου-του’ ( κοινώς Στ’ 2) ήταν the best
ever γιατρικό , μιλάμε. Δεν σου αφήνει περιθώρια για αρρώστιες κι
αχ- βαχ . Διάλογοι , όπως ο παρακάτω, αποτελούν ψυχής τε και
σώματος ιάματα . Απολαύστε.
…………………
-‘’ Κυρία , ελάτε τώρα, Σοφία Βέμπο θα ακούμε στα τεχνικά’;
(βάζουμε ραδιόφωνο στα εικαστικά και φυσικά η νεολαία
ως πλειοψηφούσα διαλέγει σταθμούς και άσματα . )
-‘’ Σημαίες για την 28η ζωγραφίζουμε , Μπιλυ . Τι να ακούσουμε;
-‘’ Αν βάλουμε ροκ , ξέρετε για πότε θα τις ‘ξεπετάξουμε’ όμως;’’
Επείσθην μειδιώντας . Ζωγράφιζα κι εγώ λοιπόν σημαιάκια και
κουνιόμουν στο ρυθμό της μουσικής.
- ‘’ Τελικά δεν είστε και πολύ …απολίθωμα για δασκάλα , κυρία .‘’
- ‘Αυτά τα τραγούδια ακούω κι εγώ , βρε παιδιά ’.
-‘’ Είδατε , ρε; Η κυρία είναι cool . ‘’ ( έτερος μαθητής)
- Και μια που είπες cool , Μαριε, δεν παίρνεις το απόσπασμα για τα
κρυοπαγήματα των φαντάρων μας ; Να το διαβάσεις στη γιορτή.’’
-‘’ Κυρία ….έλεος! Πάνω που είπα ότι το’χεις , το έχασες εντελώς! ’’
……….
Αυτά τα ολίγιστα και καλό Σαββατοκύριακο από το ….ολίγον
απολίθωμα ,που το 'έχασε' εντελώς .
Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2009
ερωτική μεταπολίτευση και βροχή
Διάβαζα στην ηλεκτρονική έκδοση του περιοδικού 10% τη συνέντευξη
που έδωσα στα κορίτσια του freedom island . Αναλογιζόμουν
πόσο σύντομα έχτισα την περσόνα, που προβάλλεται από τις σελίδες
αυτού του μπλογκ. Βιώνοντας εδώ και μήνες μια ερωτική μεταπολίτευση
μετά το χωρισμό μου , έχω υιοθετήσει συμπεριφορές και στάσεις,
που με προφυλάσσουν , θαρρώ, από ένα παρόμοιο ‘’γέμισμα ‘’
της ζωής μου. Γιατί μετά υπάρχει το κενό… που απεχθάνομαι.
Δε θέλω να το ξανανιώσω. Ναι, ακούγεται γελοίο. Φοβάμαι να
ερωτευτώ και να συνδεθώ ξανά . Και τούτο με κάνει κυνική με τις κοπέλες
που επιζητούν κάτι περισσότερο από… βιολογία ή φυσική αγωγή.
Ιστορία γράφεις με λίγες όμως , το έχω μάθει αυτό. Ίσως δε βρέθηκε και κάποια
να με αγγίξει αληθινά (όχι εκεί στα χαμηλά , καλές μου) βαθιά μέσα μου.
……………….
Η βροχή είναι πανάκεια σαν θέλεις να στρωθείς στην γραφική δουλειά και
την ανάγνωση. Είναι ο μόνος λόγος που τη συμπαθώ. Αρχίζει να χειμωνιάζει.
Το κατάλαβα, γιατί αγόρασα σοκολάτες. Ο χειμώνας αφυπνίζει την πείνα μου
για σοκολάτα κι άλλου είδους αναζητήσεις. Χτες βράδυ μπήκα μετά από
ένα μήνα στο τσατ του lesbian.gr και μίλησα με δυο κοπελιές. Στα 21 κι
οι δύο . Φοιτήτριες από επαρχία. Μένουν μόνες . Bingo!
Θα βρεθούμε με τη μία σήμερα. Μιλάγαμε για Φασμπίντερ και Παζολίνι.
Διαβάζει τώρα το αγαπημένο μου ‘’ντε προφούντις ‘’ του ευφυέστατου
Όσκαρ. Για να έχει τέτοιες αναζητήσεις , (λέει η φωνή του γαμο-ένστικτου)
σε πνευματικό επίπεδο, στο κρεβατικό μην αναμένεις και πολλά.
Έχει και παραπανίσια κιλά. Δεν πειράζει όμως. Έχω την ανάγκη μετά από
3 βδομάδες μονοδιάστατης σαρκοφαγίας να τραφώ και λιγουλάκι νοητικά
με μια πιτσιρίκα που μιλάει άψογα ελληνικά και ‘’ψάχνεται’’.
Η έτερη νεαρά ακούγεται πιο ‘’λαϊκιά ‘’. Ακούει και Χατζηγιάννη , την
απόλυτη Ελληνίδα σταρ. (σιγά μην είναι ακόμη η Βίσση) . Και είναι και πιο θηλυκή.
(Α, ναι , περνάω μια λιγότερο passive φάση σεξουαλικώς τελευταία.
Τουτέστιν πηδάω κιόλας... Αλλά το 'από κάτω' δεν το άλλαζω
με τίποτα, μην τρελαινόμαστε.)
Θα βρεθούμε αύριο ή τη Δευτέρα γιατί έχει έξοδο με φίλες σήμερα.
Και οι δύο θα έρθουν σπίτι μου. Σαν το πρότεινα έδειξαν επιφυλακτικές
κι αρνητικές αλλά μόλις τόνισα πως ‘’θα είναι μεγάλη απώλεια να
φύγουν από το μάταιο τούτο κόσμο δίχως να με γνωρίσουν ‘’
(ναι , τέτοιες μαλακιούλες λέω , η τρισάθλια , στα μικρά)
δέχτηκαν να πιούν επρεσσάκι στο σαλόνι μου.
…………………….
…και πάμε στο Κουίζ δύο που απαντά στο κουίζ ένα.
Παίρνεις με sms από κάποια κυρία τα παρακάτω άνθη ατάκτως ερριμμένα:
‘’Διασαφηνίζω :Σε θέλω. Θέλω να κάνω έρωτα μαζί σου.
Να περνάμε όμορφα. Σχέση όχι. Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό .Δεν είμαι ώριμη
για κάτι τέτοιο ίσως. Με τρομάζει η λέξη. Και πέραν αυτού διαφέρουμε.
Στις 20 μέρες που βλεπόμαστε , εγκεφαλικά δεν επικοινωνώ μαζί σου.
Κάνεις τέλειο γλειφομούνι αλλά η γλώσσα σου αλλού δε με άγγιξε.
Αν θέλεις σεξ, μόνο σεξ, γουστάρω τρελά μαζί σου. Τελεία και παύλα’’
…………….
Σκέφτεσαι :
α) Η κυρία είναι μεγάλη τσούλα κι ευτυχώς ο Θεός σε απαλλάσσει από κάποια
που σε θωρεί σαν πήδημα με σημαία ευκαιρίας κι ήταν λάθος μέγα να σκεφτείς
πως θέλεις σχέση μαζί της.
β) Αναρωτιέσαι αν κάτι πρέπει να κάνεις με τη γλώσσα σου σε
εξω-αιδοιακό επίπεδο, διότι η αγενεστάτη κυρία εμμέσως πλην σαφώς σε
αποκάλεσε γλωσσικώς ανάπηρη.
γ) Διαπιστώνεις πως το σεξ , όσο καλό κι αν είναι , δεν αποτελεί τη
λυδία λίθο για να δοκιμάσεις να δεσμευτείς με κάποια , ούτε αποτελεί
ένδειξη ταιριάσματος.
δ) Ίσως ενδόμυχα να αποφεύγεις κι εσύ σαν το διάολο οιανδήποτε δέσμευση
κι η εμμονή σου να προτείνεις σχέση σε κάποια, που την αποκηρύσσει μετά
βδελυγμίας , ήταν ένας τρόπος να δοθεί τέλος σε αυτό τον ερωτικό
παροξυσμό των τελευταίων ημερών, γιατί έτεινε να σας γίνει συνήθεια.
…………….
αυτά τα ολίγιστα , καλό μου ημερολόγιο.
υπογραφή
η τσούλα (… δε μου πάει better than .. Χρήστος; )
Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους. Να χαμογελάτε .
που έδωσα στα κορίτσια του freedom island . Αναλογιζόμουν
πόσο σύντομα έχτισα την περσόνα, που προβάλλεται από τις σελίδες
αυτού του μπλογκ. Βιώνοντας εδώ και μήνες μια ερωτική μεταπολίτευση
μετά το χωρισμό μου , έχω υιοθετήσει συμπεριφορές και στάσεις,
που με προφυλάσσουν , θαρρώ, από ένα παρόμοιο ‘’γέμισμα ‘’
της ζωής μου. Γιατί μετά υπάρχει το κενό… που απεχθάνομαι.
Δε θέλω να το ξανανιώσω. Ναι, ακούγεται γελοίο. Φοβάμαι να
ερωτευτώ και να συνδεθώ ξανά . Και τούτο με κάνει κυνική με τις κοπέλες
που επιζητούν κάτι περισσότερο από… βιολογία ή φυσική αγωγή.
Ιστορία γράφεις με λίγες όμως , το έχω μάθει αυτό. Ίσως δε βρέθηκε και κάποια
να με αγγίξει αληθινά (όχι εκεί στα χαμηλά , καλές μου) βαθιά μέσα μου.
……………….
Η βροχή είναι πανάκεια σαν θέλεις να στρωθείς στην γραφική δουλειά και
την ανάγνωση. Είναι ο μόνος λόγος που τη συμπαθώ. Αρχίζει να χειμωνιάζει.
Το κατάλαβα, γιατί αγόρασα σοκολάτες. Ο χειμώνας αφυπνίζει την πείνα μου
για σοκολάτα κι άλλου είδους αναζητήσεις. Χτες βράδυ μπήκα μετά από
ένα μήνα στο τσατ του lesbian.gr και μίλησα με δυο κοπελιές. Στα 21 κι
οι δύο . Φοιτήτριες από επαρχία. Μένουν μόνες . Bingo!
Θα βρεθούμε με τη μία σήμερα. Μιλάγαμε για Φασμπίντερ και Παζολίνι.
Διαβάζει τώρα το αγαπημένο μου ‘’ντε προφούντις ‘’ του ευφυέστατου
Όσκαρ. Για να έχει τέτοιες αναζητήσεις , (λέει η φωνή του γαμο-ένστικτου)
σε πνευματικό επίπεδο, στο κρεβατικό μην αναμένεις και πολλά.
Έχει και παραπανίσια κιλά. Δεν πειράζει όμως. Έχω την ανάγκη μετά από
3 βδομάδες μονοδιάστατης σαρκοφαγίας να τραφώ και λιγουλάκι νοητικά
με μια πιτσιρίκα που μιλάει άψογα ελληνικά και ‘’ψάχνεται’’.
Η έτερη νεαρά ακούγεται πιο ‘’λαϊκιά ‘’. Ακούει και Χατζηγιάννη , την
απόλυτη Ελληνίδα σταρ. (σιγά μην είναι ακόμη η Βίσση) . Και είναι και πιο θηλυκή.
(Α, ναι , περνάω μια λιγότερο passive φάση σεξουαλικώς τελευταία.
Τουτέστιν πηδάω κιόλας... Αλλά το 'από κάτω' δεν το άλλαζω
με τίποτα, μην τρελαινόμαστε.)
Θα βρεθούμε αύριο ή τη Δευτέρα γιατί έχει έξοδο με φίλες σήμερα.
Και οι δύο θα έρθουν σπίτι μου. Σαν το πρότεινα έδειξαν επιφυλακτικές
κι αρνητικές αλλά μόλις τόνισα πως ‘’θα είναι μεγάλη απώλεια να
φύγουν από το μάταιο τούτο κόσμο δίχως να με γνωρίσουν ‘’
(ναι , τέτοιες μαλακιούλες λέω , η τρισάθλια , στα μικρά)
δέχτηκαν να πιούν επρεσσάκι στο σαλόνι μου.
…………………….
…και πάμε στο Κουίζ δύο που απαντά στο κουίζ ένα.
Παίρνεις με sms από κάποια κυρία τα παρακάτω άνθη ατάκτως ερριμμένα:
‘’Διασαφηνίζω :Σε θέλω. Θέλω να κάνω έρωτα μαζί σου.
Να περνάμε όμορφα. Σχέση όχι. Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό .Δεν είμαι ώριμη
για κάτι τέτοιο ίσως. Με τρομάζει η λέξη. Και πέραν αυτού διαφέρουμε.
Στις 20 μέρες που βλεπόμαστε , εγκεφαλικά δεν επικοινωνώ μαζί σου.
Κάνεις τέλειο γλειφομούνι αλλά η γλώσσα σου αλλού δε με άγγιξε.
Αν θέλεις σεξ, μόνο σεξ, γουστάρω τρελά μαζί σου. Τελεία και παύλα’’
…………….
Σκέφτεσαι :
α) Η κυρία είναι μεγάλη τσούλα κι ευτυχώς ο Θεός σε απαλλάσσει από κάποια
που σε θωρεί σαν πήδημα με σημαία ευκαιρίας κι ήταν λάθος μέγα να σκεφτείς
πως θέλεις σχέση μαζί της.
β) Αναρωτιέσαι αν κάτι πρέπει να κάνεις με τη γλώσσα σου σε
εξω-αιδοιακό επίπεδο, διότι η αγενεστάτη κυρία εμμέσως πλην σαφώς σε
αποκάλεσε γλωσσικώς ανάπηρη.
γ) Διαπιστώνεις πως το σεξ , όσο καλό κι αν είναι , δεν αποτελεί τη
λυδία λίθο για να δοκιμάσεις να δεσμευτείς με κάποια , ούτε αποτελεί
ένδειξη ταιριάσματος.
δ) Ίσως ενδόμυχα να αποφεύγεις κι εσύ σαν το διάολο οιανδήποτε δέσμευση
κι η εμμονή σου να προτείνεις σχέση σε κάποια, που την αποκηρύσσει μετά
βδελυγμίας , ήταν ένας τρόπος να δοθεί τέλος σε αυτό τον ερωτικό
παροξυσμό των τελευταίων ημερών, γιατί έτεινε να σας γίνει συνήθεια.
…………….
αυτά τα ολίγιστα , καλό μου ημερολόγιο.
υπογραφή
η τσούλα (… δε μου πάει better than .. Χρήστος; )
Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους. Να χαμογελάτε .
Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2009
κουίζ
Είσαι Ξαπλωμένη μπρούμυτα στον καναπέ του σαλονιού σου
φορώντας το πυζαμάκι σου. Είσαι 42 κι αναρωτιέσαι ,αν αυτή τη
φορά είναι καθυστέρηση ή κλιμακτήριος. Είσαι και τεκνατζού
του κερατά και δεν το κρύβεις . (θου, κύριε ,φυλακήν τω στόματί μου).
Μεταξύ εσού και του καναπέος παρεμβάλλεται 24χρονη νεανίδα,
φορώντας …τίποτα και με κορμί πλασμένο για τους λόγους, που όλοι
οι αμαρτωλοί αγιοποιήθηκαν εκ των υστέρων από την
επίσημη εκκλησία μας. ..Κατά το κοινώς λεγόμενον ‘μουνάρα’.
( ξανά-θου, κύριε ,φυλακήν τω στόματί μου).
Η σκηνή περιλαμβάνει θωπεύσεις , ασπασμούς και διαχύσεις ως
επιβάλλεται . Εν τω μέσω της περιπτύξεως ….κάτι σου προκαλεί
τρόμο ανείπωτο. Το διαχειρίστηκες αξιοπρεπώς (Νομίζεις) κάνοντας,
πως δεν άκουσες.
-Τι μπορεί να είναι αυτό που άκουσες;
…………
Ήταν ένα από τα Παρασκευο-σαββατοκύριακα , που σου τυχαίνουν μόνο ,
όταν δεν τα προγραμματίζεις. Ηλιόλουστοι περίπατοι πιασμένες χέρι-χέρι
πλάι στην ακροθαλασσιά , αργοί ρυθμοί επαρχίας , κρυφά γλωσσόφιλα
στα στενά, χαμόγελα , κυκλάμινα δίπλα στο κάστρο, μυρωδιά πεύκου ,
πάντρεμα πράσινου και γαλάζιου, τρυφερά γλυκόλογα στο αυτί μέσα
στο πλήθος, ψυχική ηρεμία …και μετά στο σπίτι σαρκική τρικυμία.
Σαράντα μποφώρια σεξ και βάλε!
………
Μην ξεχνούμε το κουίζ.
φορώντας το πυζαμάκι σου. Είσαι 42 κι αναρωτιέσαι ,αν αυτή τη
φορά είναι καθυστέρηση ή κλιμακτήριος. Είσαι και τεκνατζού
του κερατά και δεν το κρύβεις . (θου, κύριε ,φυλακήν τω στόματί μου).
Μεταξύ εσού και του καναπέος παρεμβάλλεται 24χρονη νεανίδα,
φορώντας …τίποτα και με κορμί πλασμένο για τους λόγους, που όλοι
οι αμαρτωλοί αγιοποιήθηκαν εκ των υστέρων από την
επίσημη εκκλησία μας. ..Κατά το κοινώς λεγόμενον ‘μουνάρα’.
( ξανά-θου, κύριε ,φυλακήν τω στόματί μου).
Η σκηνή περιλαμβάνει θωπεύσεις , ασπασμούς και διαχύσεις ως
επιβάλλεται . Εν τω μέσω της περιπτύξεως ….κάτι σου προκαλεί
τρόμο ανείπωτο. Το διαχειρίστηκες αξιοπρεπώς (Νομίζεις) κάνοντας,
πως δεν άκουσες.
-Τι μπορεί να είναι αυτό που άκουσες;
…………
Ήταν ένα από τα Παρασκευο-σαββατοκύριακα , που σου τυχαίνουν μόνο ,
όταν δεν τα προγραμματίζεις. Ηλιόλουστοι περίπατοι πιασμένες χέρι-χέρι
πλάι στην ακροθαλασσιά , αργοί ρυθμοί επαρχίας , κρυφά γλωσσόφιλα
στα στενά, χαμόγελα , κυκλάμινα δίπλα στο κάστρο, μυρωδιά πεύκου ,
πάντρεμα πράσινου και γαλάζιου, τρυφερά γλυκόλογα στο αυτί μέσα
στο πλήθος, ψυχική ηρεμία …και μετά στο σπίτι σαρκική τρικυμία.
Σαράντα μποφώρια σεξ και βάλε!
………
Μην ξεχνούμε το κουίζ.
Πέμπτη, 08 Οκτωβρίου 2009
Είμαι λεσβία...και με λένε Χρήστο.
Ξύπνησαν μαζί γι άλλη μια φορά σήμερα το πρωί.
Ήπιαν καφέ , η μια τράβηξε για τη δουλειά κι η άλλη για το σπίτι
της. Η τρυφερότητα, που διακρίνει δυο γυναίκες που πέρασαν
μια νύχτα φρενήρους ερωτισμού και πάθους, διάχυτη.
Πριν μια βδομάδα είχαν ομονοήσει. ..στα απονενοημένα.
Πώς το λέει το ..ρεμπέτικον άσμα; ‘’Τα μιλήσαμε, τα συμφωνήσαμε; ‘’
Είχαν πει ‘’δεν’’, λοιπόν, οι ladies. Αλλά δεν εστάθηκαν ‘’κυρίες’’.
Απέτυχαν οικτρά ,να τηρήσουν τα ‘’δεν’’ τους.( Δόξα τω Θεώ.)
-Ένεκα της χημείας; Ένεκα της βιολογίας; Κύριος οίδε,
ποιο γαμημένο μάθημα, πταίει αληθινά…
Ο διάλογος 2 ημέρες αφότου είχαν πει το ‘’δεν’’, έβριθε
ενδοιαστικών προτάσεων.
-‘’Φοβάμαι μήπως δεν μπορώ να ανταποκριθώ’’.
- ‘’Φοβάμαι μη δεθώ ‘’.
- ‘’Φοβάμαι μη μπλέξω ξανά’’.
-‘’Φοβάμαι μη…’’.
Οι φόβοι δυο ‘ατρόμητων κι αγέρωχων’ λιονταρίνων ετέθησαν επί
τάπητος (κι επί πατώματος κι επι κλίνης κι επί καναπέος και επί…
όπου θες ) μα λίαν συντόμως εξανεμίστηκαν.
Απλά το ζούνε. Βιώνουν ό,τι ποθούν δίχως προσδοκίες και
συνταγές. Δίχως ‘’τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα’’ να
εξαναγκάζουν σε χολιγουντιανές ατάκες κι αυταπάτες και να
εξωθούν αμφότερες σε θεατρινίστικες ,γλυκανάλατες υποσχέσεις
και ουτοπικές μελλοντολογίες. Απλά το ζούνε ακολουθώντας το
ένστικτό τους. Κι είναι αποθεωτικό. Τρέλα σκέτη, Θεέ μου…
(Δε μου είχε ματασυμβεί να μη χορταίνω γυναίκα….Σε όλα της.
Στο βλέμμα, στο φιλί, στο άγγιγμα, στο άκουσμα. Και να είναι
γυναίκα…θηλυκό σε όλα της. Τα μαλλιά της στην πλάτη μου…
όταν με φιλούσε χτες ….παντού…τι παραδείσους έλαχε , να με
αξιώσεις να γευτώ , εμένα την ανάξια δούλη σου, Θεέ μου… )
……………..
Σκεφτόμουν , αν ήταν βιβλίο ,τι τίτλο θα έβαζα σε τούτη την παράνοια.
Θυμάμαι ένα χαζοανέκδοτο τώρα δα.
Ήταν λέει ένας ψωνισμένος ,που το έπαιζε συγγραφέας.
Απευθυνόμενος σε ένα φίλο του ,τού λέει:
- Δεν ξέρω τι τίτλο να βάλω στο βιβλίο μου. Βοήθησε με.
-Χμ…γράφεις μέσα για ελέφαντες; Ρωτά ο φίλος.
- Όχι , απαντά ο συγγραφέας.
- Γράφεις για ψύλλους;
- Όχι , βρε φίλε.
- Ιδού λοιπόν ο τίτλος , φίλε μου : ‘’Χωρίς ελέφαντες και ψύλλους’.
……………………
Ωσαύτως λοιπόν , ο τίτλος τούτης της ερωτικής θύελλας ,
που με έχει συνεπάρει, προκύπτει αβίαστα:
‘’ Δίχως δεσμά και υποσχέσεις επιτέλους ’’ .
……….
Α, ναι. Να σας συστηθώ, η γυναίκα , καλέ!
- Με λένε Χρήστο. Είμαι λεσβία και με... λένε Χρήστο !
(Έτσι λέει η νεαρά στη μαμά , όταν πρόκειται να κοιμηθεί
σπίτι μου. ‘’Μαμά, θα μείνω στο Χρήστο, θα τα πούμε το πρωί’’)
Ήπιαν καφέ , η μια τράβηξε για τη δουλειά κι η άλλη για το σπίτι
της. Η τρυφερότητα, που διακρίνει δυο γυναίκες που πέρασαν
μια νύχτα φρενήρους ερωτισμού και πάθους, διάχυτη.
Πριν μια βδομάδα είχαν ομονοήσει. ..στα απονενοημένα.
Πώς το λέει το ..ρεμπέτικον άσμα; ‘’Τα μιλήσαμε, τα συμφωνήσαμε; ‘’
Είχαν πει ‘’δεν’’, λοιπόν, οι ladies. Αλλά δεν εστάθηκαν ‘’κυρίες’’.
Απέτυχαν οικτρά ,να τηρήσουν τα ‘’δεν’’ τους.( Δόξα τω Θεώ.)
-Ένεκα της χημείας; Ένεκα της βιολογίας; Κύριος οίδε,
ποιο γαμημένο μάθημα, πταίει αληθινά…
Ο διάλογος 2 ημέρες αφότου είχαν πει το ‘’δεν’’, έβριθε
ενδοιαστικών προτάσεων.
-‘’Φοβάμαι μήπως δεν μπορώ να ανταποκριθώ’’.
- ‘’Φοβάμαι μη δεθώ ‘’.
- ‘’Φοβάμαι μη μπλέξω ξανά’’.
-‘’Φοβάμαι μη…’’.
Οι φόβοι δυο ‘ατρόμητων κι αγέρωχων’ λιονταρίνων ετέθησαν επί
τάπητος (κι επί πατώματος κι επι κλίνης κι επί καναπέος και επί…
όπου θες ) μα λίαν συντόμως εξανεμίστηκαν.
Απλά το ζούνε. Βιώνουν ό,τι ποθούν δίχως προσδοκίες και
συνταγές. Δίχως ‘’τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα’’ να
εξαναγκάζουν σε χολιγουντιανές ατάκες κι αυταπάτες και να
εξωθούν αμφότερες σε θεατρινίστικες ,γλυκανάλατες υποσχέσεις
και ουτοπικές μελλοντολογίες. Απλά το ζούνε ακολουθώντας το
ένστικτό τους. Κι είναι αποθεωτικό. Τρέλα σκέτη, Θεέ μου…
(Δε μου είχε ματασυμβεί να μη χορταίνω γυναίκα….Σε όλα της.
Στο βλέμμα, στο φιλί, στο άγγιγμα, στο άκουσμα. Και να είναι
γυναίκα…θηλυκό σε όλα της. Τα μαλλιά της στην πλάτη μου…
όταν με φιλούσε χτες ….παντού…τι παραδείσους έλαχε , να με
αξιώσεις να γευτώ , εμένα την ανάξια δούλη σου, Θεέ μου… )
……………..
Σκεφτόμουν , αν ήταν βιβλίο ,τι τίτλο θα έβαζα σε τούτη την παράνοια.
Θυμάμαι ένα χαζοανέκδοτο τώρα δα.
Ήταν λέει ένας ψωνισμένος ,που το έπαιζε συγγραφέας.
Απευθυνόμενος σε ένα φίλο του ,τού λέει:
- Δεν ξέρω τι τίτλο να βάλω στο βιβλίο μου. Βοήθησε με.
-Χμ…γράφεις μέσα για ελέφαντες; Ρωτά ο φίλος.
- Όχι , απαντά ο συγγραφέας.
- Γράφεις για ψύλλους;
- Όχι , βρε φίλε.
- Ιδού λοιπόν ο τίτλος , φίλε μου : ‘’Χωρίς ελέφαντες και ψύλλους’.
……………………
Ωσαύτως λοιπόν , ο τίτλος τούτης της ερωτικής θύελλας ,
που με έχει συνεπάρει, προκύπτει αβίαστα:
‘’ Δίχως δεσμά και υποσχέσεις επιτέλους ’’ .
……….
Α, ναι. Να σας συστηθώ, η γυναίκα , καλέ!
- Με λένε Χρήστο. Είμαι λεσβία και με... λένε Χρήστο !
(Έτσι λέει η νεαρά στη μαμά , όταν πρόκειται να κοιμηθεί
σπίτι μου. ‘’Μαμά, θα μείνω στο Χρήστο, θα τα πούμε το πρωί’’)
Πέμπτη, 01 Οκτωβρίου 2009
λεσβίες ..amber alert
‘’Λεσβίες amber alert’’. Έτσι τις ονόμαζα…
Είμαι κι εγώ μια απ’ αυτές , όταν τρομάζω. ..Εξαφανίζομαι. Άλλοτε γιατί ,
βλέποντάς τες διαπιστώνω πως μέτρησαν το βάρος τους σε συνθήκες
Σελήνης , (τουτέστιν 1/6 εν συγκρίσει με τη ΓΗ ) πότε γιατί τη δεύτερη
μέρα γνωριμίας νιώθω πως επιβάλλεται να ψάχνω για νυφικό ( αμ δεν την
ξεστομίζουν τη γαμο-λέξη ‘’σχέση’’ στον δεύτερο καφέ , γιαβρί ) ,
άλλοτε γιατί το ένστικτό μου χτυπάει καμπανάκι για κάτι σκοτεινό
(ψέματα , βίτσια , ναρκωτικά κι άλλα προχωρημένα ) και πότε
γιατί η συμπεριφορά τους και η εν γένει εμφάνιση θυμίζει τον πατέρα
μου δίχως μουστάκι…κι άλλα τέτοια ερεβώδη.
Πρόσφατα επί παραδείγματι γνώρισα μια κοπελιά που αρχικώς θεώρησα
σχετικώς καλή για τα γούστα μου. Ε, όταν της ανέφερα πως έχω φίλους
gay τους χαρακτήρισε …’’παρακμιακούς’’. Και μιλάμε για μια τύπισσα
που βρομάει καρα-μπουτσαριό από χιλιόμετρα , περπατάει σαν τον Τζων
Γουέην στην κατάκτηση της άγριας Δύσης , οι 9 στις 10 λέξεις της είναι
βρισιές και φαντασιώνεται πως ‘’δεν της φαίνεται’’…Λεσβία ομοφοβική.
Ε, την τραβάει ο οργανισμός της ....τη σέντρα; Ναι , ή όχι;
…………………
Είναι όμως και κάτι εξαφανίσεις….ακατανόητες για τους πολλούς.
Να σ’ αρέσει και να της αρέσεις. Να διαφαίνεται από το πρώτο
δευτερόλεπτο μια αμοιβαία κολασμένη έλξη. Να μην χορταίνεις και
να μη χορταίνει το χρόνο ,το διάλογο, το σεξ , το άγγιγμα.
Τότε η εξαφάνιση είναι απλά θέμα… παρελθόντος. Δε θες να ξανακάνεις το
ίδιο λάθος. Ούτε άλλο λάθος. Δε θες να μπλέξεις . Δεν είσαι έτοιμη. Κάτι τέτοιο
συνέβη προσφάτως. Θαρρώ κι από την πλευρά της ισχύει ότι και για μένα.
Προσωπικά είμαι πολύ μικρή κι ανώριμη για δεσμά ..( το λένε και δεσμό).
Ακούγεται ωμό μα…δεν έκανα τυχαία μόλις 2 σχέσεις ως τα 42 μου. Ή όλα ή
τίποτα. Έτσι ήμουν πάντα. Αλλιώς μόνο σεξ. Ή νιώθω ή δε νιώθω.
Τα θέλω όλα και δίνω τα πάντα. Πως το λένε τα παιδιά στην τάξη μου;
-‘’τα panda όλα και τα koala τίποτα.’’
Εν τω μεταξύ , όχι καλές μου, αγάμητη δε θα μείνω. Τουναντίον.
………………….
( Κυριακή και Δευτέρα που πέρασαν…. Εικόνες από Δυο μέρες μόνο )
………………….
Αποκοιμηθήκαμε αγκαλιά γυμνές μετά από ώρες άγριας ερωτικής
πάλης. Δυο λιονταρίνες που παίρναμε διαδοχικά η καθεμιά τη λεία
της. Στο κρεβάτι , στο σαλόνι, στον τοίχο. Οι γλώσσες ,τα χέρια , τα
κορμιά μας , δυο φλόγες κολλημένες. Ίδρωναν , έσβηναν
κι άναβαν δυο ηφαίστεια από το απόγεμα ως τα χαράματα.
Χορεύαμε γυμνές μια ερωτική μπαλάντα στο φως των κεριών και
φιλιόμασταν αχόρταγα. Γελούσαμε , και πάλι από την αρχή. Η μία
άλωση μετά την άλλη, που όμως γεννούσαν κι άλλη απελευθέρωση.
Σα λυσσασμένες δεν αφήσαμε χιλιοστό του κορμιού μας άδωρο κι
άπαρτο. Δυο μέρες απαράμιλλης ηδονής . Κόλαση και παράδεισος.
Ήταν αρκετό και για κείνη και για μένα.
Γιατί είμαστε 2 λεσβίες αταίριαστα ταιριαστές.
Είμαστε amber alert . Όχι έτοιμες για τα ίδια λάθη. Ούτε για διαφορετικά.
Την ευχαρίστησα και με ευχαρίστησε.
Σήμερα το πρωί χαμογέλασα στο είδωλό μου στον καθρέφτη.
‘’Σκέψου να μην το ζούσα’’… είπα . Ένιωσα ευγνωμοσύνη.
Σ’ ευχαριστώ , Θεέ μου , που με έκανες λεσβία και με κερνάς πού
και πού τόση γλύκα από τέτοιες γυναίκες.
Είμαι κι εγώ μια απ’ αυτές , όταν τρομάζω. ..Εξαφανίζομαι. Άλλοτε γιατί ,
βλέποντάς τες διαπιστώνω πως μέτρησαν το βάρος τους σε συνθήκες
Σελήνης , (τουτέστιν 1/6 εν συγκρίσει με τη ΓΗ ) πότε γιατί τη δεύτερη
μέρα γνωριμίας νιώθω πως επιβάλλεται να ψάχνω για νυφικό ( αμ δεν την
ξεστομίζουν τη γαμο-λέξη ‘’σχέση’’ στον δεύτερο καφέ , γιαβρί ) ,
άλλοτε γιατί το ένστικτό μου χτυπάει καμπανάκι για κάτι σκοτεινό
(ψέματα , βίτσια , ναρκωτικά κι άλλα προχωρημένα ) και πότε
γιατί η συμπεριφορά τους και η εν γένει εμφάνιση θυμίζει τον πατέρα
μου δίχως μουστάκι…κι άλλα τέτοια ερεβώδη.
Πρόσφατα επί παραδείγματι γνώρισα μια κοπελιά που αρχικώς θεώρησα
σχετικώς καλή για τα γούστα μου. Ε, όταν της ανέφερα πως έχω φίλους
gay τους χαρακτήρισε …’’παρακμιακούς’’. Και μιλάμε για μια τύπισσα
που βρομάει καρα-μπουτσαριό από χιλιόμετρα , περπατάει σαν τον Τζων
Γουέην στην κατάκτηση της άγριας Δύσης , οι 9 στις 10 λέξεις της είναι
βρισιές και φαντασιώνεται πως ‘’δεν της φαίνεται’’…Λεσβία ομοφοβική.
Ε, την τραβάει ο οργανισμός της ....τη σέντρα; Ναι , ή όχι;
…………………
Είναι όμως και κάτι εξαφανίσεις….ακατανόητες για τους πολλούς.
Να σ’ αρέσει και να της αρέσεις. Να διαφαίνεται από το πρώτο
δευτερόλεπτο μια αμοιβαία κολασμένη έλξη. Να μην χορταίνεις και
να μη χορταίνει το χρόνο ,το διάλογο, το σεξ , το άγγιγμα.
Τότε η εξαφάνιση είναι απλά θέμα… παρελθόντος. Δε θες να ξανακάνεις το
ίδιο λάθος. Ούτε άλλο λάθος. Δε θες να μπλέξεις . Δεν είσαι έτοιμη. Κάτι τέτοιο
συνέβη προσφάτως. Θαρρώ κι από την πλευρά της ισχύει ότι και για μένα.
Προσωπικά είμαι πολύ μικρή κι ανώριμη για δεσμά ..( το λένε και δεσμό).
Ακούγεται ωμό μα…δεν έκανα τυχαία μόλις 2 σχέσεις ως τα 42 μου. Ή όλα ή
τίποτα. Έτσι ήμουν πάντα. Αλλιώς μόνο σεξ. Ή νιώθω ή δε νιώθω.
Τα θέλω όλα και δίνω τα πάντα. Πως το λένε τα παιδιά στην τάξη μου;
-‘’τα panda όλα και τα koala τίποτα.’’
Εν τω μεταξύ , όχι καλές μου, αγάμητη δε θα μείνω. Τουναντίον.
………………….
( Κυριακή και Δευτέρα που πέρασαν…. Εικόνες από Δυο μέρες μόνο )
………………….
Αποκοιμηθήκαμε αγκαλιά γυμνές μετά από ώρες άγριας ερωτικής
πάλης. Δυο λιονταρίνες που παίρναμε διαδοχικά η καθεμιά τη λεία
της. Στο κρεβάτι , στο σαλόνι, στον τοίχο. Οι γλώσσες ,τα χέρια , τα
κορμιά μας , δυο φλόγες κολλημένες. Ίδρωναν , έσβηναν
κι άναβαν δυο ηφαίστεια από το απόγεμα ως τα χαράματα.
Χορεύαμε γυμνές μια ερωτική μπαλάντα στο φως των κεριών και
φιλιόμασταν αχόρταγα. Γελούσαμε , και πάλι από την αρχή. Η μία
άλωση μετά την άλλη, που όμως γεννούσαν κι άλλη απελευθέρωση.
Σα λυσσασμένες δεν αφήσαμε χιλιοστό του κορμιού μας άδωρο κι
άπαρτο. Δυο μέρες απαράμιλλης ηδονής . Κόλαση και παράδεισος.
Ήταν αρκετό και για κείνη και για μένα.
Γιατί είμαστε 2 λεσβίες αταίριαστα ταιριαστές.
Είμαστε amber alert . Όχι έτοιμες για τα ίδια λάθη. Ούτε για διαφορετικά.
Την ευχαρίστησα και με ευχαρίστησε.
Σήμερα το πρωί χαμογέλασα στο είδωλό μου στον καθρέφτη.
‘’Σκέψου να μην το ζούσα’’… είπα . Ένιωσα ευγνωμοσύνη.
Σ’ ευχαριστώ , Θεέ μου , που με έκανες λεσβία και με κερνάς πού
και πού τόση γλύκα από τέτοιες γυναίκες.
Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2009
διάλογοι και...διαλογή
(με την αδυναμία μου )
Καθόμαστε με τον 17χρονο ανιψιό μου στη βεράντα και τα λέμε.
Είναι στα ντουζένια του κι η βαρβατίλα ξεχειλίζει. Ένα δίλλημα
το βασανίζει το παιδί και το μολογάει στην πιο τρελή θεία , που
του ‘λαχε να έχει.
- Η Δέσποινα είναι γλυκιά κοπέλα και με προσέχει. Η Σοφία μοιάζει
στη Hanna Montana. Πολύ όμορφη ! Με ποια να τα ‘φτιάξω;’
- Πασά μου , δεν τίθεται δίλλημα. Είναι απλά τα πράγματα.
- Για πες .Με σένα μιλάω ελεύθερα και είσαι πάντα’ just’,
βρε Θεία. Ποια λες εσύ να διαλέξω;
- Και τις δυο! Πίστεψέ με , κάτι ξέρω από γυναίκες κι εγώ.
Ε, λοιπόν, καμία γυναίκα δεν είναι καλύτερη… από δύο.
Γέλασε με την καρδιά του έκπληκτος. Γέλασα κι εγώ μα συνέχισα.
-Σοβαρά μιλάω , άντρα μου. Αν ήσουν ερωτευμένος , δε θα το σκεφτόσουν.
Θα έπεφτες με τα μούτρα σε κείνη τη μοναδική κι ο κόσμος όλος
θα γινόταν ρόδινος. Δε θα υπήρχε δεύτερη. Δε θα τη σύγκρινες με άλλη.
………..
( στο σταθερό με καλή φίλη str8 )
Της αραδιάζω τα ευτράπελα με τις τρεις κοπέλες που ψάρεψα στο τσατ
και τις κάλεσα σπίτι μου για…γνωριμία τη βδομάδα που πέρασε.
Η μία ήταν τέλεια, Θεέ μου, μα μου σέρβιρε μια χυλόπιτα … που
ακόμη γλείφω τα δάχτυλά μου. Η άλλη κόπηκε στην ‘οντισιόν του
χασάπη’ ( τουτέστιν ύψος και κιλά) με το πρώτο βλέμμα που έριξα.
Η τρίτη θέλει σχέση ζωής και δέσμευση δια νομίμου γάμου…στα 23
της με μια 42χρονη . Πρότεινε και συμβίωση… Jesus Christ.
- Θα σε βρούνε σφαγμένη σαν το Σεργιανόπουλο , βρε κοπέλα μου!
Τι τις μαζεύεις σπίτι σου; Δε φοβάσαι;
- Τώρα φιλενάδα ,μη με πεις ρατσίστρια αλλά …ο συχωρεμένος ψώνιζε
αλλοδαπούς από πλατείες .Οι δικές μου είναι κόρες ‘καλών’ οικογενειών
βορείων και νοτίων προαστίων. Οπότε χαλάρωσε. Δεν κινδυνεύω.
- Κι αυτοί οι τρομοκράτες , που συνέλαβαν σήμερα παιδιά εύπορων
και καλών οικογενειών είναι , το άκουσες; Και καλά πώς τις το
λες; ‘’Έλα σπίτι μου για καφέ να ιδωθούμε;’’ Κι αυτές έρχονται;
- Εξαρτάται .Τη μία την κάλεσα να δούμε το… debate. Μαγείρεψα ,
άναψα κεράκια για ατμόσφαιρα κι η tv έδειχνε το Γιωργάκη με τον
Μπούλη να διαξιφίζονται! Θα φανταζόσουν πιο σουρεαλιστικό
τυφλό ραντεβού; (γέλια εκατέρωθεν )
- Έχεις κι άλλη τέτοια’ γνωριμία’ στο πρόγραμμα;
- Έχει Λαζόπουλο εκτάκτως τη Δευτέρα, μανάριμ. Μόνη μ’ να το δω ;
-Ετών, η δεσποινίς;
-Ποια από τις δυο; Anyway , το άθροισμα των ηλικιών τους ισούται
με τη δική μου. Μάλλον με τη μεγάλη. Την 22, που είναι και
ευαισθητοποιημένη . Θα ψηφίσει και οικολόγους- πράσινους!
…………….
( στο whats up χτες με άρτι αλιευθείσα νεανίδα)
-Δεν είσαι του γούστου μου βρε , μωρό μου. Είπαμε έχεις πολλά
αξεσουάρ. Δε μ’ αρέσουν τα πήρσινγκς. Γλώσσα , αφαλός , ρόγα …
πολλά σιδηρικά , βρε μαναράκι μου. Κι έπειτα δεν έχουμε κοινά
οι δυο μας.
- Με αδικείς κατάφορα.
-Σε απορρίπτω , μωρό μου. Δε σε αδικώ.
-Μα γιατί; Δοκίμασέ με. Θες να βρεθούμε Κυριακή;
( απορώντας που δεν έχω εισπράξει το εύλογο 'άι γαμήσου ' , συνεχίζω ακάθεκτη.)
-Δουλεύω πρωί τη Δευτέρα. Δε με βολεύει.
- Οκ , Σάββατο 8 το βράδυ. Θα έρθω σπίτι σου.
………………
Αναλογίζομαι τα αίτια, το βάθος , την έκταση , την ποιότητα και
την ποσότητα της ανοησίας (και της μαλακίας διατί να το κρύβομεν;) ,
που με δέρνει το τελευταίο δεκαπενθήμερο. Δε γράφω συχνά εδώ, γιατί
ολοκληρώνω κάτι που είχα αφήσει ημιτελές για μήνες. Πρόκειται για
κάτι διηγήματα,με βιωματικό θεμέλιο ,που επεκτάθηκαν ανεξέλεγκτα
σε βαθμό που οι ήρωές τους να εισβάλλουν στην καθημερινότητά μου.
Στο σχολείο η δουλειά πάει μια χαρούλα και νιώθω περήφανη.
Παράλληλα γεμίζω την κατ’ επιλογήν μοναξιά μου με… φρούτα εποχής
… ενίοτε και β’ διαλογής.
(Η παρούσα πιθανόν να αποτελεί την τελευταία γραφή μέλλουσας
σφαγμένης ,από αγνώστους ,λεσβίας τεκνατζούς ! : p )
Α, ναι! Προχτές κοίταζα στο λεξικό για το λήμμα ''πρεσβυωπία'' αλλά
...τα γράμματα χόρευαν. Καλά το έγραψα;
Καθόμαστε με τον 17χρονο ανιψιό μου στη βεράντα και τα λέμε.
Είναι στα ντουζένια του κι η βαρβατίλα ξεχειλίζει. Ένα δίλλημα
το βασανίζει το παιδί και το μολογάει στην πιο τρελή θεία , που
του ‘λαχε να έχει.
- Η Δέσποινα είναι γλυκιά κοπέλα και με προσέχει. Η Σοφία μοιάζει
στη Hanna Montana. Πολύ όμορφη ! Με ποια να τα ‘φτιάξω;’
- Πασά μου , δεν τίθεται δίλλημα. Είναι απλά τα πράγματα.
- Για πες .Με σένα μιλάω ελεύθερα και είσαι πάντα’ just’,
βρε Θεία. Ποια λες εσύ να διαλέξω;
- Και τις δυο! Πίστεψέ με , κάτι ξέρω από γυναίκες κι εγώ.
Ε, λοιπόν, καμία γυναίκα δεν είναι καλύτερη… από δύο.
Γέλασε με την καρδιά του έκπληκτος. Γέλασα κι εγώ μα συνέχισα.
-Σοβαρά μιλάω , άντρα μου. Αν ήσουν ερωτευμένος , δε θα το σκεφτόσουν.
Θα έπεφτες με τα μούτρα σε κείνη τη μοναδική κι ο κόσμος όλος
θα γινόταν ρόδινος. Δε θα υπήρχε δεύτερη. Δε θα τη σύγκρινες με άλλη.
………..
( στο σταθερό με καλή φίλη str8 )
Της αραδιάζω τα ευτράπελα με τις τρεις κοπέλες που ψάρεψα στο τσατ
και τις κάλεσα σπίτι μου για…γνωριμία τη βδομάδα που πέρασε.
Η μία ήταν τέλεια, Θεέ μου, μα μου σέρβιρε μια χυλόπιτα … που
ακόμη γλείφω τα δάχτυλά μου. Η άλλη κόπηκε στην ‘οντισιόν του
χασάπη’ ( τουτέστιν ύψος και κιλά) με το πρώτο βλέμμα που έριξα.
Η τρίτη θέλει σχέση ζωής και δέσμευση δια νομίμου γάμου…στα 23
της με μια 42χρονη . Πρότεινε και συμβίωση… Jesus Christ.
- Θα σε βρούνε σφαγμένη σαν το Σεργιανόπουλο , βρε κοπέλα μου!
Τι τις μαζεύεις σπίτι σου; Δε φοβάσαι;
- Τώρα φιλενάδα ,μη με πεις ρατσίστρια αλλά …ο συχωρεμένος ψώνιζε
αλλοδαπούς από πλατείες .Οι δικές μου είναι κόρες ‘καλών’ οικογενειών
βορείων και νοτίων προαστίων. Οπότε χαλάρωσε. Δεν κινδυνεύω.
- Κι αυτοί οι τρομοκράτες , που συνέλαβαν σήμερα παιδιά εύπορων
και καλών οικογενειών είναι , το άκουσες; Και καλά πώς τις το
λες; ‘’Έλα σπίτι μου για καφέ να ιδωθούμε;’’ Κι αυτές έρχονται;
- Εξαρτάται .Τη μία την κάλεσα να δούμε το… debate. Μαγείρεψα ,
άναψα κεράκια για ατμόσφαιρα κι η tv έδειχνε το Γιωργάκη με τον
Μπούλη να διαξιφίζονται! Θα φανταζόσουν πιο σουρεαλιστικό
τυφλό ραντεβού; (γέλια εκατέρωθεν )
- Έχεις κι άλλη τέτοια’ γνωριμία’ στο πρόγραμμα;
- Έχει Λαζόπουλο εκτάκτως τη Δευτέρα, μανάριμ. Μόνη μ’ να το δω ;
-Ετών, η δεσποινίς;
-Ποια από τις δυο; Anyway , το άθροισμα των ηλικιών τους ισούται
με τη δική μου. Μάλλον με τη μεγάλη. Την 22, που είναι και
ευαισθητοποιημένη . Θα ψηφίσει και οικολόγους- πράσινους!
…………….
( στο whats up χτες με άρτι αλιευθείσα νεανίδα)
-Δεν είσαι του γούστου μου βρε , μωρό μου. Είπαμε έχεις πολλά
αξεσουάρ. Δε μ’ αρέσουν τα πήρσινγκς. Γλώσσα , αφαλός , ρόγα …
πολλά σιδηρικά , βρε μαναράκι μου. Κι έπειτα δεν έχουμε κοινά
οι δυο μας.
- Με αδικείς κατάφορα.
-Σε απορρίπτω , μωρό μου. Δε σε αδικώ.
-Μα γιατί; Δοκίμασέ με. Θες να βρεθούμε Κυριακή;
( απορώντας που δεν έχω εισπράξει το εύλογο 'άι γαμήσου ' , συνεχίζω ακάθεκτη.)
-Δουλεύω πρωί τη Δευτέρα. Δε με βολεύει.
- Οκ , Σάββατο 8 το βράδυ. Θα έρθω σπίτι σου.
………………
Αναλογίζομαι τα αίτια, το βάθος , την έκταση , την ποιότητα και
την ποσότητα της ανοησίας (και της μαλακίας διατί να το κρύβομεν;) ,
που με δέρνει το τελευταίο δεκαπενθήμερο. Δε γράφω συχνά εδώ, γιατί
ολοκληρώνω κάτι που είχα αφήσει ημιτελές για μήνες. Πρόκειται για
κάτι διηγήματα,με βιωματικό θεμέλιο ,που επεκτάθηκαν ανεξέλεγκτα
σε βαθμό που οι ήρωές τους να εισβάλλουν στην καθημερινότητά μου.
Στο σχολείο η δουλειά πάει μια χαρούλα και νιώθω περήφανη.
Παράλληλα γεμίζω την κατ’ επιλογήν μοναξιά μου με… φρούτα εποχής
… ενίοτε και β’ διαλογής.
(Η παρούσα πιθανόν να αποτελεί την τελευταία γραφή μέλλουσας
σφαγμένης ,από αγνώστους ,λεσβίας τεκνατζούς ! : p )
Α, ναι! Προχτές κοίταζα στο λεξικό για το λήμμα ''πρεσβυωπία'' αλλά
...τα γράμματα χόρευαν. Καλά το έγραψα;
Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2009
φθινόπωρο... κι έμενταλ
Μπήκαμε σε ρυθμούς φθινοπωρινούς. Δε γράφω συχνά, γιατί
ακόμη δε συμμαζεύτηκα και γιατί μου αποσπά πολλές ώρες
τη μέρα μία ύπαρξις λίαν ευειδής που, αν εμπλακώ συναισθηματικά
μαζί της ,είμαι πιο χαμένη κι απ’ τους lost στο νησί με τα παράξενα.
Ευτυχώς με κατάλαβε κι αποφεύγει κακές λέξεις όπως ‘’σχέση’’,
‘’μέλλον’’ και λοιπά λήμματα άκρως τρομοκρατικά.
Είναι ευφυέστατη (..πώς αλλιώς αφού με διάλεξε;) κι έχει μοναδικό
χιούμορ και είναι και ώριμη ηλικιακώς ,γιατί στα 42 μου είπα να
σοβαρευτώ. Τέρμα τα 19χρονα! (Εδώ χτυπάμε τη γροθιά στο τραπέζι
για να δείχνουμε αποφασιστικότητα! ) Βέβαια έχω ένα ψιλοκόμπλεξ
και μια ανασφάλεια, γιατί δεν κατέχω η πτωχή από 23χρονες …
αλλά παίρνω δύναμη ,γιατί μικροδείχνει και δεν είναι σοβαροφανής,
όπως’ ημείς αι ώριμαι γυναίκες’ .
(Απορία ώριμης γυναικός : Λέων με Ταύρο ταιριάζει ; :P )
Οψόμεθα τι μέλλει γενέσθαι κι ο Θεός βοηθός. Εξάλλου μόνο για
τα λάθη μου έχω να περηφανεύομαι .
……….
Χτες πήρα το νέο μου τουτού! Έβαλα μαύρο καμπαρντινάκι και μαύρο
παντελόνι και μου πήγαινε πολύ το κόκκινο αμάξωμα . :P
Φοβόμουν μην τυχόν, άφτερ δε στουκάρισμα ,οδηγώ σαν κοτίτσα
αλλά μπα! Γκαζοφονιάς με τα ούλα της η κυρία ! Έβαλα βενζίνη
κι έκανα βόλτες μέσα στη βροχή για να χορτάσω οδήγηση. Είναι
μοναδικής μορφής ελευθερία το αυτοκίνητο. Μου είχε λείψει.
Το μόνο που μένει τώρα είναι να το ντύσω με καινούργια
πλατοκαθίσματα με τον tweety μου.
…………
Στο σχολείο είμαι κάτι σαν πρωτοετής αδερφή νοσοκόμα.
Πήρα έκτη τάξη και πετάω από τη χαρά μου ,που γλίτωσα
από τα πρωτάκια. Μα αντί να ετοιμάζομαι για την ύλη και τις
δραστηριότητες , ασχολούμαι με αντισηπτικά , απολυμάνσεις
και άλλα τινά νοσοκομειακής υφής εν όψει της επερχόμενης
γρίπης. Ο Θεός να μας φυλάει…
Αυτά τα ολίγιστα , καλό μου ημερολόγιο.
Καλό φθινόπωρο σε όλους και όλες.
……….
….Α, ναι.Κάτι δεν πάει καλά με το μπλογκ μου τελευταία.
Προχτες είχα 22.700 επισκέψεις , χτες 12700 και σήμερα
12.340 κάτι…μάλλον παθαίνω ‘έμενταλ’ ! Έτσι λέγεται
το αλτσχάιμερ εις την νεανικήν ορολογία για τους αδαείς :)
ακόμη δε συμμαζεύτηκα και γιατί μου αποσπά πολλές ώρες
τη μέρα μία ύπαρξις λίαν ευειδής που, αν εμπλακώ συναισθηματικά
μαζί της ,είμαι πιο χαμένη κι απ’ τους lost στο νησί με τα παράξενα.
Ευτυχώς με κατάλαβε κι αποφεύγει κακές λέξεις όπως ‘’σχέση’’,
‘’μέλλον’’ και λοιπά λήμματα άκρως τρομοκρατικά.
Είναι ευφυέστατη (..πώς αλλιώς αφού με διάλεξε;) κι έχει μοναδικό
χιούμορ και είναι και ώριμη ηλικιακώς ,γιατί στα 42 μου είπα να
σοβαρευτώ. Τέρμα τα 19χρονα! (Εδώ χτυπάμε τη γροθιά στο τραπέζι
για να δείχνουμε αποφασιστικότητα! ) Βέβαια έχω ένα ψιλοκόμπλεξ
και μια ανασφάλεια, γιατί δεν κατέχω η πτωχή από 23χρονες …
αλλά παίρνω δύναμη ,γιατί μικροδείχνει και δεν είναι σοβαροφανής,
όπως’ ημείς αι ώριμαι γυναίκες’ .
(Απορία ώριμης γυναικός : Λέων με Ταύρο ταιριάζει ; :P )
Οψόμεθα τι μέλλει γενέσθαι κι ο Θεός βοηθός. Εξάλλου μόνο για
τα λάθη μου έχω να περηφανεύομαι .
……….
Χτες πήρα το νέο μου τουτού! Έβαλα μαύρο καμπαρντινάκι και μαύρο
παντελόνι και μου πήγαινε πολύ το κόκκινο αμάξωμα . :P
Φοβόμουν μην τυχόν, άφτερ δε στουκάρισμα ,οδηγώ σαν κοτίτσα
αλλά μπα! Γκαζοφονιάς με τα ούλα της η κυρία ! Έβαλα βενζίνη
κι έκανα βόλτες μέσα στη βροχή για να χορτάσω οδήγηση. Είναι
μοναδικής μορφής ελευθερία το αυτοκίνητο. Μου είχε λείψει.
Το μόνο που μένει τώρα είναι να το ντύσω με καινούργια
πλατοκαθίσματα με τον tweety μου.
…………
Στο σχολείο είμαι κάτι σαν πρωτοετής αδερφή νοσοκόμα.
Πήρα έκτη τάξη και πετάω από τη χαρά μου ,που γλίτωσα
από τα πρωτάκια. Μα αντί να ετοιμάζομαι για την ύλη και τις
δραστηριότητες , ασχολούμαι με αντισηπτικά , απολυμάνσεις
και άλλα τινά νοσοκομειακής υφής εν όψει της επερχόμενης
γρίπης. Ο Θεός να μας φυλάει…
Αυτά τα ολίγιστα , καλό μου ημερολόγιο.
Καλό φθινόπωρο σε όλους και όλες.
……….
….Α, ναι.Κάτι δεν πάει καλά με το μπλογκ μου τελευταία.
Προχτες είχα 22.700 επισκέψεις , χτες 12700 και σήμερα
12.340 κάτι…μάλλον παθαίνω ‘έμενταλ’ ! Έτσι λέγεται
το αλτσχάιμερ εις την νεανικήν ορολογία για τους αδαείς :)
Τετάρτη, 02 Σεπτεμβρίου 2009
'Δευτέρα κάτι έχω την Τρίτη δεν άντέχω'
Σεπτέμβρης ,και οι όπου γης κατεργάρηδες δάσκαλοι
στον πάγκο μας. Από χτες παρουσιάστηκα στο σχολείο
και ξεκινήσαμε χαλαρά. Χαίρομαι που θα δουλέψω με
τους καλούς συναδέλφους που ξέρω. Εγκύκλιοι κι
ενημερώσεις για τη νέα γρίπη , έρχονται σωρηδόν από
το υπουργείο, μα η μόνη αγωνία μου είναι ,αν θα πάρω
μεγάλη τάξη , πράγμα που προτιμώ , ή αν θα την
πατήσω, και λόγω του ότι έχω λιγότερα χρόνια υπηρεσίας ,
θα πάρω ό,τι περισσεύει…δηλαδή την Α’…ο εφιάλτης μου .
Τα πρωτάκια! Κάτι σαν να ζω στην ταινία με τα γκρέμλινς μου
κάνει η πιθανότητα. Ξαφνικά γίνεσαι η’ μαμά βου’ 20
λιλιπούτειων υπάρξεων και ως το Δεκέμβρη η πίεση είναι
σταθερά στο 17 ώσπου να βεβαιωθείς ότι έμαθαν να διαβάζουν ,
να γράφουν και να λογαριάζουν. Όπως και να ‘χει χαίρομαι
που άρχισαν τα βασανάκια μας.
Μου έλειψε η επαφή με τα παιδιά.
…………..
Σε μια βδομάδα θα έχω και το νέο μου αυτοκίνητο μιας και το
παλιό πάει για ολική καταστροφή άφτερ δε στουκάρισμα.
Δεν είχα προλάβει να το χαρώ και να το χορτάσω το καημενούλι…
Το καινούργιο το παράγγειλα σε κόκκινο χρώμα , ώστε όποιος
θεόστραβος δε βλέπει το φανάρι, να βλέπει το αμάξι . Θα ζοριστώ
λιγάκι μιας και θα πληρώνω δόσεις για 2 αυτοκίνητα ,
αλλά ποτέ δε μιζέριασα με τα οικονομικά . Τα δικαστήρια κι
όλα τα συμπαρομαρτούντα της υπόθεσης .Αυτά με κουράζουν
ως σκέψη.
…………
Ο Σεπτέμβρης βεβαίως , μαζί με τις αλλαγές της φύσης φέρνει
και πολλά άλλα καλά, όπως ο εμπλουτισμός ...
της λεσβιακής πανίδας των Αθηνών με Πρωτοετείς
φοιτήτριες. Καλώς να ορίσουν
και καλό χειμώνα σε όλους κι όλες!
στον πάγκο μας. Από χτες παρουσιάστηκα στο σχολείο
και ξεκινήσαμε χαλαρά. Χαίρομαι που θα δουλέψω με
τους καλούς συναδέλφους που ξέρω. Εγκύκλιοι κι
ενημερώσεις για τη νέα γρίπη , έρχονται σωρηδόν από
το υπουργείο, μα η μόνη αγωνία μου είναι ,αν θα πάρω
μεγάλη τάξη , πράγμα που προτιμώ , ή αν θα την
πατήσω, και λόγω του ότι έχω λιγότερα χρόνια υπηρεσίας ,
θα πάρω ό,τι περισσεύει…δηλαδή την Α’…ο εφιάλτης μου .
Τα πρωτάκια! Κάτι σαν να ζω στην ταινία με τα γκρέμλινς μου
κάνει η πιθανότητα. Ξαφνικά γίνεσαι η’ μαμά βου’ 20
λιλιπούτειων υπάρξεων και ως το Δεκέμβρη η πίεση είναι
σταθερά στο 17 ώσπου να βεβαιωθείς ότι έμαθαν να διαβάζουν ,
να γράφουν και να λογαριάζουν. Όπως και να ‘χει χαίρομαι
που άρχισαν τα βασανάκια μας.
Μου έλειψε η επαφή με τα παιδιά.
…………..
Σε μια βδομάδα θα έχω και το νέο μου αυτοκίνητο μιας και το
παλιό πάει για ολική καταστροφή άφτερ δε στουκάρισμα.
Δεν είχα προλάβει να το χαρώ και να το χορτάσω το καημενούλι…
Το καινούργιο το παράγγειλα σε κόκκινο χρώμα , ώστε όποιος
θεόστραβος δε βλέπει το φανάρι, να βλέπει το αμάξι . Θα ζοριστώ
λιγάκι μιας και θα πληρώνω δόσεις για 2 αυτοκίνητα ,
αλλά ποτέ δε μιζέριασα με τα οικονομικά . Τα δικαστήρια κι
όλα τα συμπαρομαρτούντα της υπόθεσης .Αυτά με κουράζουν
ως σκέψη.
…………
Ο Σεπτέμβρης βεβαίως , μαζί με τις αλλαγές της φύσης φέρνει
και πολλά άλλα καλά, όπως ο εμπλουτισμός ...
της λεσβιακής πανίδας των Αθηνών με Πρωτοετείς
φοιτήτριες. Καλώς να ορίσουν
και καλό χειμώνα σε όλους κι όλες!
Δευτέρα, 24 Αυγούστου 2009
μαγεία ...κι απελπισία
η μαγεία του Σαββάτου
………….
Μηλιές Πηλίου. Η έναστρη νύχτα πλάι στο νεραϊδόρεμα με
τα πλατάνια και τον παλιό σταθμό φαντάζει σαν πίνακας του
Van Gogh. Οι φωνές της Τάνιας Τσανακλίδου και της Μάρθας
Φριτζήλα μαγεύουν . Μπράβο τους. Έδωσαν τα ρέστα τους για
τρεις και πλέον ώρες. Αφιλοκερδώς , για τον πολιτιστικό
σύλλογο του χωριού. Μηδένισα τα κοντέρ της ικανοποίησης
εκείνη τη βραδιά. Δυο λατρεμένα μάτια πλάι μου, το μεγαλείο
της πηλιορείτικης φύσης κι η πιο αισθησιακή γυναικεία
φωνή να τραγουδάει:
‘’Κοντά στα κύματα θα χτίσω το παλάτι μου
θα βάλω πόρτες μ’ αλυσίδες και παγώνια
και μες στη θάλασσα θα ρίξω το κρεβάτι μου
γιατί κι έρωτες μου φάγανε τα χρόνια
Να κοιμηθώ στο πάτωμανα κλείσω και τα μάτια
γιατί υπάρχουν κι άτομαπου γίνονται κομμάτια
Ξυπνάω μεσάνυχτα και ανοίγω το παράθυρο
και αυτό που κάνω, ποιος σου το ‘πε αδυναμία
που λογαριάζω το μηδέν μου με το άπειρο
και βρίσκω ανάπηρο τον κόσμο στα σημεία’’
………….
κι η απελπισία της Κυριακής
…………..
Φτάσαμε στην Αθήνα Κυριακή απόγευμα. Οι καπνοί
από τα βόρεια σπαράζουν την καρδιά. Στο σπίτι τα
λουλούδιαείναι καλυμμένα από τη στάχτη που έχει
μεταφέρει ο αγέρας.Και μυρίζει έντονα. Μυρίζει ο
καπνός. Τα λιγοστά δέντρα τηςΑττικής ,θύματα της
αμυαλιάς μας. Ό,τι είχε απομείνει.
Καμένη γη…Απελπισμένοι άνθρωποι.
Θεέ μου, δεν έχω λέξεις να αποδώσω το θυμό και την
αγανάκτηση μου.
………….
Μηλιές Πηλίου. Η έναστρη νύχτα πλάι στο νεραϊδόρεμα με
τα πλατάνια και τον παλιό σταθμό φαντάζει σαν πίνακας του
Van Gogh. Οι φωνές της Τάνιας Τσανακλίδου και της Μάρθας
Φριτζήλα μαγεύουν . Μπράβο τους. Έδωσαν τα ρέστα τους για
τρεις και πλέον ώρες. Αφιλοκερδώς , για τον πολιτιστικό
σύλλογο του χωριού. Μηδένισα τα κοντέρ της ικανοποίησης
εκείνη τη βραδιά. Δυο λατρεμένα μάτια πλάι μου, το μεγαλείο
της πηλιορείτικης φύσης κι η πιο αισθησιακή γυναικεία
φωνή να τραγουδάει:
‘’Κοντά στα κύματα θα χτίσω το παλάτι μου
θα βάλω πόρτες μ’ αλυσίδες και παγώνια
και μες στη θάλασσα θα ρίξω το κρεβάτι μου
γιατί κι έρωτες μου φάγανε τα χρόνια
Να κοιμηθώ στο πάτωμανα κλείσω και τα μάτια
γιατί υπάρχουν κι άτομαπου γίνονται κομμάτια
Ξυπνάω μεσάνυχτα και ανοίγω το παράθυρο
και αυτό που κάνω, ποιος σου το ‘πε αδυναμία
που λογαριάζω το μηδέν μου με το άπειρο
και βρίσκω ανάπηρο τον κόσμο στα σημεία’’
………….
κι η απελπισία της Κυριακής
…………..
Φτάσαμε στην Αθήνα Κυριακή απόγευμα. Οι καπνοί
από τα βόρεια σπαράζουν την καρδιά. Στο σπίτι τα
λουλούδιαείναι καλυμμένα από τη στάχτη που έχει
μεταφέρει ο αγέρας.Και μυρίζει έντονα. Μυρίζει ο
καπνός. Τα λιγοστά δέντρα τηςΑττικής ,θύματα της
αμυαλιάς μας. Ό,τι είχε απομείνει.
Καμένη γη…Απελπισμένοι άνθρωποι.
Θεέ μου, δεν έχω λέξεις να αποδώσω το θυμό και την
αγανάκτηση μου.
Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2009
λεμόνι..
Ανοίγω το ψυγείο και πιάνω το μοναδικό λεμόνι που απέμεινε.
Κίτρινο ,μα ζουλιέται έχοντας χάσει τη σκληράδα του. Έχει
χρώμα θαμπό σαν κοτοπουλάκι αρρωστιάρικο. Το φέρνω
στη μύτη μα τίποτα δεν ανασύρει κείνη την αψιά μυρωδιά των
φρέσκων εσπεριδοειδών. Σίγουρα έχει πολύ ζουμί. Μα δε μου
γεννάει καν την όρεξη να το κόψω. Το απίθωσα στο τραπέζι.
Βγήκα στον κήπο. Τα δέντρα φορτωμένα μικρά, ζωηρόχρωμα
λεμόνια χωμένα στα φυλλώματα. Κόβω με όρεξη ένα κάπως
μεγαλούτσικο. Πιέζω το μικροπλασμένο πράσινο κορμί του .
Η όσφρηση διεγείρεται στο κατακόρυφο. Μοσχοβολάει ο τόπος
από τ’ άρωμά του. Το κόβω. Σκληρό και σφριγηλό.
… Απογοήτευση. Είναι άδεια από χυμούς τα μέσα του.
Δεν πρόλαβε το έρμο να μεστώσει. Να εισπράξει το μερίδιο του
ήλιου , το νερό , τις μέρες που χρειάζονταν για να γεμίσει ουσία.
Το πιέζω .Δεν έχει τίποτα να μου δωρίσει. Η μυρωδιά
του έχει κατακλύσει το δωμάτιο. Μα τι να στύψω; Τζούφια είναι
η σάρκα του. Το γλείφω. Μου αφήνει μια πίκρα στη γλώσσα.
Κόβω άλλο ένα , μια ιδέα μεγαλύτερο. Άπληστα και με αγωνία
συνέχισα διαλέγοντας ,όσα με ξεγελούσε η όψη τους.
Το ίδιο αποκαρδιωτικό κενό…Αμέστωτοι κι ανούσιοι καρποί.
Παρατηρώ το ώριμο ανέγγιχτο και τα νεαρά κομμένα φρούτα
πάνω στο τραπέζι. Σκέφτομαι ,μην κάποιο πάνω στο δέντρο να
έχει λίγο υγρό. Ίσα να δώσει μια σταγόνα να τη στάξω στη γλώσσα
μου ,να ξινιστώ, μιας και για το φαΐ δε φτάνει. Η ύστερη σκέψη με
βεβαιώνει, πως όμοια λειψό θα είναι εντός του.
Συμβιβάστηκα με ενοχές κι άνοιξα το γινωμένο. Πολύ ζουμί.
Φτωχό το άρωμά του εν συγκρίσει με τα άγουρα. Γέμισα ένα
φλιτζάνι .Έφτανε και περίσσευε για τη δουλειά μου. Κατόπιν άδραξα
άλλα δυο τρία μικρά σκουροπράσινα από το δέντρο. Όχι για να τα κόψω
μιας και γνωρίζω , πως δε θα λάβω τίποτα από τα σωθικά τους.
Μα πώς να αντισταθώ στη γλύκα ,που αναδίδουν τα εκρηκτικά
αρώματα της νιότης τους ,στην τέρψη της αφής μου ,όταν κρατώ
στα χέρια μου την ρωμαλέα σάρκα …Αυτό έχουν να μου δώσουν.
Δε φταίνε. Κι εγώ αμετανόητα θα τα κλέβω…Όσο με προκαλούν,
όσο μου δίνονται και μου επιτρέπουν να τα φτάνω στα κλαδιά
της λεμονιάς… ξέροντας τι θα αποκομίσω όμως.
…………………
Θα λείψω λίγες μέρες .Όχι , δεν πάω για …λεμόνια !
Μετά το τροχαίο, που με άφησε αλώβητη σωματικά, έχω ένα
δεκαήμερο που στερήθηκα τη θάλασσά μου. Κι εγώ κι η συντροφιά
μου θα έχουμε την ευκαιρία να αράξουμε σε μέρη γνώριμα,
που της αρέσουν και μ’ αρέσουν από παιδί. Να χαρούμε λίγο
από το σώσμα του καλοκαιριού . Ένα καλοκαίρι ,που αδίκησε
πολύ και κείνη και μένα. Σήμερα άκουσα μια αισιόδοξη φράση
από έναν ...‘’αγράμματο’’ περιπτερά.
-‘Η ευτυχία μου είμαι εγώ. Όχι αυτό που περιμένω από άλλους.’’
Τα λέμε λίαν συντόμως. Την αγάπη μου σε όλους.
Κίτρινο ,μα ζουλιέται έχοντας χάσει τη σκληράδα του. Έχει
χρώμα θαμπό σαν κοτοπουλάκι αρρωστιάρικο. Το φέρνω
στη μύτη μα τίποτα δεν ανασύρει κείνη την αψιά μυρωδιά των
φρέσκων εσπεριδοειδών. Σίγουρα έχει πολύ ζουμί. Μα δε μου
γεννάει καν την όρεξη να το κόψω. Το απίθωσα στο τραπέζι.
Βγήκα στον κήπο. Τα δέντρα φορτωμένα μικρά, ζωηρόχρωμα
λεμόνια χωμένα στα φυλλώματα. Κόβω με όρεξη ένα κάπως
μεγαλούτσικο. Πιέζω το μικροπλασμένο πράσινο κορμί του .
Η όσφρηση διεγείρεται στο κατακόρυφο. Μοσχοβολάει ο τόπος
από τ’ άρωμά του. Το κόβω. Σκληρό και σφριγηλό.
… Απογοήτευση. Είναι άδεια από χυμούς τα μέσα του.
Δεν πρόλαβε το έρμο να μεστώσει. Να εισπράξει το μερίδιο του
ήλιου , το νερό , τις μέρες που χρειάζονταν για να γεμίσει ουσία.
Το πιέζω .Δεν έχει τίποτα να μου δωρίσει. Η μυρωδιά
του έχει κατακλύσει το δωμάτιο. Μα τι να στύψω; Τζούφια είναι
η σάρκα του. Το γλείφω. Μου αφήνει μια πίκρα στη γλώσσα.
Κόβω άλλο ένα , μια ιδέα μεγαλύτερο. Άπληστα και με αγωνία
συνέχισα διαλέγοντας ,όσα με ξεγελούσε η όψη τους.
Το ίδιο αποκαρδιωτικό κενό…Αμέστωτοι κι ανούσιοι καρποί.
Παρατηρώ το ώριμο ανέγγιχτο και τα νεαρά κομμένα φρούτα
πάνω στο τραπέζι. Σκέφτομαι ,μην κάποιο πάνω στο δέντρο να
έχει λίγο υγρό. Ίσα να δώσει μια σταγόνα να τη στάξω στη γλώσσα
μου ,να ξινιστώ, μιας και για το φαΐ δε φτάνει. Η ύστερη σκέψη με
βεβαιώνει, πως όμοια λειψό θα είναι εντός του.
Συμβιβάστηκα με ενοχές κι άνοιξα το γινωμένο. Πολύ ζουμί.
Φτωχό το άρωμά του εν συγκρίσει με τα άγουρα. Γέμισα ένα
φλιτζάνι .Έφτανε και περίσσευε για τη δουλειά μου. Κατόπιν άδραξα
άλλα δυο τρία μικρά σκουροπράσινα από το δέντρο. Όχι για να τα κόψω
μιας και γνωρίζω , πως δε θα λάβω τίποτα από τα σωθικά τους.
Μα πώς να αντισταθώ στη γλύκα ,που αναδίδουν τα εκρηκτικά
αρώματα της νιότης τους ,στην τέρψη της αφής μου ,όταν κρατώ
στα χέρια μου την ρωμαλέα σάρκα …Αυτό έχουν να μου δώσουν.
Δε φταίνε. Κι εγώ αμετανόητα θα τα κλέβω…Όσο με προκαλούν,
όσο μου δίνονται και μου επιτρέπουν να τα φτάνω στα κλαδιά
της λεμονιάς… ξέροντας τι θα αποκομίσω όμως.
…………………
Θα λείψω λίγες μέρες .Όχι , δεν πάω για …λεμόνια !
Μετά το τροχαίο, που με άφησε αλώβητη σωματικά, έχω ένα
δεκαήμερο που στερήθηκα τη θάλασσά μου. Κι εγώ κι η συντροφιά
μου θα έχουμε την ευκαιρία να αράξουμε σε μέρη γνώριμα,
που της αρέσουν και μ’ αρέσουν από παιδί. Να χαρούμε λίγο
από το σώσμα του καλοκαιριού . Ένα καλοκαίρι ,που αδίκησε
πολύ και κείνη και μένα. Σήμερα άκουσα μια αισιόδοξη φράση
από έναν ...‘’αγράμματο’’ περιπτερά.
-‘Η ευτυχία μου είμαι εγώ. Όχι αυτό που περιμένω από άλλους.’’
Τα λέμε λίαν συντόμως. Την αγάπη μου σε όλους.
Κυριακή, 16 Αυγούστου 2009
φεύγω..
Η πόλη επιτέλους άδεια ανήμερα Δεκαπενταύγουστου. Περπατούμε με τη
συνοδό μου ,που δυσανασχετεί για την επιμονή μου να διανύσουμε πεζή
την απόσταση ως τον Κεραμεικό ,αφού τα ταξί είναι άδεια. Βαριέται. Κρίμα
τα νιάτα της και τα γυμναστήρια. Απολαμβάνω στωικά τη διαδρομή καθώς
και τη γκρίνια της. Πετάω το σύνηθες φτηνό αστειάκι του τύπου : ‘’αν σε
κουράζει αυτό, πώς θα αντέξεις στο κρεβάτι μαζί μου;’’ και βουλώνει το
στοματάκι της. Έχει αρχίσει και βασιλεύει κι οι μορφές των διερχομένων
λες και διαποτίζουν την ατμόσφαιρα με έναν ανείπωτο ερωτισμό. Αυτή η πόλη
έχει κάτι από το Παρίσι του ’30 ,σαν είναι άδεια. Ο έρωτας είναι διάχυτος.
Θυμίζει περιγραφές του Χένρι Μίλλερ και με ωθεί σε σκέψεις τολμηρές.
Κοιτάζω τα ξανθά μαλλιά της και της χαμογελάω . Κοντοστέκομαι. Ίδρωσε .
Είναι όμορφες οι γυναίκες όταν ιδρώνουν. Λατρεύω τη μυρωδιά του ιδρώτα
που αναμειγνύεται με το άρωμά τους μα και τη γυαλάδα , που τις κάνει να
δείχνουν αληθινότερες. Αποκτούν λίγο από τη στιλπνότητα της Αφροδίτης
που έβαζε ελαιόλαδο κι όχι make up για να τονίσει τα χαρακτηριστικά της.
Συνεχίζουμε. Ακολουθώ δυο βήματα πίσω .Όχι , δεν είναι η καλλίπυγος
Αφροδίτη. ‘’Δεν έχει ωραίο κώλο’’ , σκέφτομαι. ‘’Από μπροστά είναι
καλύτερη.’’ Την προσπερνάω και επιταχύνω το βήμα μου. Το Γκάζι
μισοαδειανό. Καθίσαμε στην πλατεία. Ζήτησα 3 ποτήρια νερό κι ένα ουίσκι
σκέτο. Εκείνη λευκό κρασί.
Είναι ευφυής. Και χαμογελάει. Θέλει. ...Τι φταίει;
Ήταν όμορφη η βραδιά , όμορφη η κοπελιά ,μα ο νους μου αχαλίνωτος
ταξίδευε αλλού. Τα κορίτσια της νύχτας που περπατάνε
βιαστικά κοιτάζοντας τα κινητά τους, τα πράσινα μάτια της μικρής δίπλα μου,
η μουσική , όλα παράταιρα, σαν τη σοκολάτα τον Αύγουστο. Μόνο το χειμώνα
γεύομαι και λαχταράω τη σοκολάτα. Κάτι λείπει από το τοπίο.
Κάτι υγρό λείπει από μέσα μου, για να δείχνουν όλα στεγνά.
Θάλασσα. Ορίζοντας. Απλωσιά… Κάτι χρειάζεται το καλοκαίρι μου για να
γεμίσει γλύκα. Αποτελειώνω το δεύτερο ποτό και προφασίζομαι πονοκέφαλο.
Πλήρωσε εκείνη και με πήγε ως τα σκαλάκια του μετρό. Πήγα σπίτι .
Άνοιξα το μπουκάλι με το ουίσκι , έβαλα μουσική κι αγνόησα τα μηνύματα
της κοπελιάς που αποζητούσε κουβεντούλα.
- Φεύγω. Δεν ξέρω για πού.
Αγνοώ πώς. Μα αυτό το καλοκαίρι μου χρωστάει
την ξεγνοιασιά και τον ερωτισμό , που μου προμήνυε και οφείλω σαν
κολασμένη να τα βρω.
συνοδό μου ,που δυσανασχετεί για την επιμονή μου να διανύσουμε πεζή
την απόσταση ως τον Κεραμεικό ,αφού τα ταξί είναι άδεια. Βαριέται. Κρίμα
τα νιάτα της και τα γυμναστήρια. Απολαμβάνω στωικά τη διαδρομή καθώς
και τη γκρίνια της. Πετάω το σύνηθες φτηνό αστειάκι του τύπου : ‘’αν σε
κουράζει αυτό, πώς θα αντέξεις στο κρεβάτι μαζί μου;’’ και βουλώνει το
στοματάκι της. Έχει αρχίσει και βασιλεύει κι οι μορφές των διερχομένων
λες και διαποτίζουν την ατμόσφαιρα με έναν ανείπωτο ερωτισμό. Αυτή η πόλη
έχει κάτι από το Παρίσι του ’30 ,σαν είναι άδεια. Ο έρωτας είναι διάχυτος.
Θυμίζει περιγραφές του Χένρι Μίλλερ και με ωθεί σε σκέψεις τολμηρές.
Κοιτάζω τα ξανθά μαλλιά της και της χαμογελάω . Κοντοστέκομαι. Ίδρωσε .
Είναι όμορφες οι γυναίκες όταν ιδρώνουν. Λατρεύω τη μυρωδιά του ιδρώτα
που αναμειγνύεται με το άρωμά τους μα και τη γυαλάδα , που τις κάνει να
δείχνουν αληθινότερες. Αποκτούν λίγο από τη στιλπνότητα της Αφροδίτης
που έβαζε ελαιόλαδο κι όχι make up για να τονίσει τα χαρακτηριστικά της.
Συνεχίζουμε. Ακολουθώ δυο βήματα πίσω .Όχι , δεν είναι η καλλίπυγος
Αφροδίτη. ‘’Δεν έχει ωραίο κώλο’’ , σκέφτομαι. ‘’Από μπροστά είναι
καλύτερη.’’ Την προσπερνάω και επιταχύνω το βήμα μου. Το Γκάζι
μισοαδειανό. Καθίσαμε στην πλατεία. Ζήτησα 3 ποτήρια νερό κι ένα ουίσκι
σκέτο. Εκείνη λευκό κρασί.
Είναι ευφυής. Και χαμογελάει. Θέλει. ...Τι φταίει;
Ήταν όμορφη η βραδιά , όμορφη η κοπελιά ,μα ο νους μου αχαλίνωτος
ταξίδευε αλλού. Τα κορίτσια της νύχτας που περπατάνε
βιαστικά κοιτάζοντας τα κινητά τους, τα πράσινα μάτια της μικρής δίπλα μου,
η μουσική , όλα παράταιρα, σαν τη σοκολάτα τον Αύγουστο. Μόνο το χειμώνα
γεύομαι και λαχταράω τη σοκολάτα. Κάτι λείπει από το τοπίο.
Κάτι υγρό λείπει από μέσα μου, για να δείχνουν όλα στεγνά.
Θάλασσα. Ορίζοντας. Απλωσιά… Κάτι χρειάζεται το καλοκαίρι μου για να
γεμίσει γλύκα. Αποτελειώνω το δεύτερο ποτό και προφασίζομαι πονοκέφαλο.
Πλήρωσε εκείνη και με πήγε ως τα σκαλάκια του μετρό. Πήγα σπίτι .
Άνοιξα το μπουκάλι με το ουίσκι , έβαλα μουσική κι αγνόησα τα μηνύματα
της κοπελιάς που αποζητούσε κουβεντούλα.
- Φεύγω. Δεν ξέρω για πού.
Αγνοώ πώς. Μα αυτό το καλοκαίρι μου χρωστάει
την ξεγνοιασιά και τον ερωτισμό , που μου προμήνυε και οφείλω σαν
κολασμένη να τα βρω.
Κυριακή, 09 Αυγούστου 2009
μάθημα ζωής
Οι μέρες του Αυγούστου περνούν βασανιστικά αργά και
πολύ διαφορετικά από ότι προγραμμάτιζα.
Ήταν μέρες επίπονες για μένα γιατί μου συνέβη ένα τροχαίο
από το οποίο δόξα τω Θεώ βγήκα ζωντανή. Κι εγώ κι η συνοδηγός
μου κι οι επιβαίνοντες του άλλου οχήματος. Η όλη κατάσταση
με επηρέασε , γιατί είδαμε το χάρο με τα μάτια μας.
Δεν έχω πια αμαξάκι. Καταστράφηκε ολοσχερώς και το χρωστάω
για τα επόμενα 6 χρόνια. Αλλά είμαι καλά και σε λίγες μέρες
θα πάω να πάρω το επόμενο , γιατί δεν αντέχω τα μέσα μαζικής
μεταφοράς. Το αυτοκίνητο μου δίνει μιαν αίσθηση ελευθερίας
από τα 19 μου. Ήμουν ψύχραιμη είπαν . Ο άλλος πέρασε με κόκκινο.
Η αλήθεια είναι πως φοβήθηκα . Μα η όλη κατάσταση ήταν ένα
μεγάλο μάθημα. Μάθημα ζωής. Για ανθρώπους και πράγματα.
πολύ διαφορετικά από ότι προγραμμάτιζα.
Ήταν μέρες επίπονες για μένα γιατί μου συνέβη ένα τροχαίο
από το οποίο δόξα τω Θεώ βγήκα ζωντανή. Κι εγώ κι η συνοδηγός
μου κι οι επιβαίνοντες του άλλου οχήματος. Η όλη κατάσταση
με επηρέασε , γιατί είδαμε το χάρο με τα μάτια μας.
Δεν έχω πια αμαξάκι. Καταστράφηκε ολοσχερώς και το χρωστάω
για τα επόμενα 6 χρόνια. Αλλά είμαι καλά και σε λίγες μέρες
θα πάω να πάρω το επόμενο , γιατί δεν αντέχω τα μέσα μαζικής
μεταφοράς. Το αυτοκίνητο μου δίνει μιαν αίσθηση ελευθερίας
από τα 19 μου. Ήμουν ψύχραιμη είπαν . Ο άλλος πέρασε με κόκκινο.
Η αλήθεια είναι πως φοβήθηκα . Μα η όλη κατάσταση ήταν ένα
μεγάλο μάθημα. Μάθημα ζωής. Για ανθρώπους και πράγματα.
Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2009
μουνί στην άκρη...
Να μαστε πάλι στην Αθήνα μετά από 14 μέρες. Η πόλη δε μου φάνηκε
αρκετά άδεια για να δείχνει ανθρώπινη. Ο Γκάζι Καπλάνι έγραφε πέρσι
για το κλεινόν άστυ, πως αποτελεί ειρωνεία, να αποκαλείς ‘’ανθρώπινη’’
μια πόλη, όταν αδειάζει απ’ τους ανθρώπους της, μα αυτό δυστυχώς
ισχύει για την πρωτεύουσα. Σταματημένη στην είσοδο λόγω
μποτιλιαρίσματος άνοιξα την πόρτα κι άναψα τσιγάρο εν τω μέσω της
Εθνικής οδού. Στο ραδιόφωνο ο red έπαιζε ροκάκια .
-Καλοσώρισα στην κόλαση , μονολόγησα. Παρηγορήθηκα με τη
σκέψη πως η κόλαση οσονούπω θα μεταφερθεί σε νησιά και στο Πήλιο
απ’ όπου γύρισα. Μια κοπελιά με το φίλο της με μιμήθηκαν βγαίνοντας
από ένα smartάκι . Άναψε κι ο νεαρός τσιγάρο. Η Εθνική ένα κομβόι
από ακινητοποιημένα οχήματα κι εκνευρισμένους εποχούμενους.
-Είναι κάποια πράγματα που δεν κόβονται με τίποτα , μου είπε ο τυπάκος.
Εννοούσε το τσιγάρο. Η κοπελιά του δεν το ανέχεται στο αμάξι.
Πλησίασα και μιλάγαμε για την κίνηση. Σκεφτόμουν ποια πράγματα ,
ουσίες , συνήθειες ,είναι δύσκολο να τα κόψει κανείς. Τσιγάρο, αλκοόλ,
καφές. Σκεφτόμουν κι αράδιαζα τις εμμονές κι εξαρτήσεις μου.
Τσιγάρο , αλκοόλ, καφές, μουσική , διάβασμα , μουνί.
Τα τρία πρώτα χμ…ναι, κόβονται ή περιορίζονται. Τα άλλα που έπονται ,
και δη από το έσχατο ,μμμ…. πως διάολο να απεξαρτηθείς;
Ξεκολλάς ποτέ από την πηγή της ζωής και της ηδονής;
Anyway, ας βάλουμε στην άκρη το μουνί προς το παρόν κι ας
μιλήσουμε για ανάγνωση.
……………………
Τις μέρες που έκατσα στο Βόλο διάβασα 7 βιβλία. Τα 4 δεν αξίζουν αναφοράς.
Μου έκαναν θετική εντύπωση και προτείνω σε όσους θέλουν να πάρουν
βιβλία μαζί τους στις διακοπές τα παρακάτω:
-‘’Το κόκκινο σημάδι’’ της Σοφίας Βόϊκου εκδ. Ψυχογιός.
Μιλάει για την πορεία μιας όμορφης γυναίκας από την καταστροφή της Σμύρνης ,
όπου ,ως πρόσφυγας ,καταλήγει σε οίκο ανοχής της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας
και τέλος στο Παρίσι , όπου γίνεται η μούσα διάφορων διάσημων συγγραφέων και
σουρεαλιστών ζωγράφων και καλλιτεχνών. Εξαιρετικό ανάγνωσμα. Με μάγεψε.
-‘’ Η αγάπη δεν έχει τέλος’’ του Κώστα Καρακάση εκδ. Ψυχογιός .
Ο ναυτικός που γεύτηκε άπειρες γυναίκες , γνώρισε του κόσμου τις ομορφιές
μα παντού κουβαλούσε την αφόρητη θλίψη της μοναξιάς, που ο ίδιος είχε
επιλέξει, από τότε που έχασε την αγάπη του. Συγκινήσεις , περιπέτειες και
συναίσθημα. Μοναδική γλώσσα. Άγγιξε την ψυχή μου.
- ‘’Ένοχα μυστικά’’ της Ντόρας Γιαννακοπούλου. Απλό κι εύπεπτο μα διαθέτει
καλή πλοκή και έχει και μια αναφορά στον έρωτα μιας γυναίκας για μια άλλη.
Μη πάει ο νους σας σε λεσβιακό μυθιστόρημα . Απλά μου άρεσε.
Διαβάζω ταχύτατα και μου πήρε 2 ώρες να το τελειώσω . Μου άφησε αισιοδοξία.
……………
Έφτασα σπίτι και χάρηκα που ο κηπουρός της πολυκατοικίας φρόντιζε και
τα γλαστράκια της βεράντας μου, όσο έλειπα. Λείπουν όλοι από δω.
Ευτυχώς είναι Αλβανός κι έχει ψυχή ακόμα ο άνθρωπος. Έλληνας σιγά μην
……………………
Τις μέρες που έκατσα στο Βόλο διάβασα 7 βιβλία. Τα 4 δεν αξίζουν αναφοράς.
Μου έκαναν θετική εντύπωση και προτείνω σε όσους θέλουν να πάρουν
βιβλία μαζί τους στις διακοπές τα παρακάτω:
-‘’Το κόκκινο σημάδι’’ της Σοφίας Βόϊκου εκδ. Ψυχογιός.
Μιλάει για την πορεία μιας όμορφης γυναίκας από την καταστροφή της Σμύρνης ,
όπου ,ως πρόσφυγας ,καταλήγει σε οίκο ανοχής της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας
και τέλος στο Παρίσι , όπου γίνεται η μούσα διάφορων διάσημων συγγραφέων και
σουρεαλιστών ζωγράφων και καλλιτεχνών. Εξαιρετικό ανάγνωσμα. Με μάγεψε.
-‘’ Η αγάπη δεν έχει τέλος’’ του Κώστα Καρακάση εκδ. Ψυχογιός .
Ο ναυτικός που γεύτηκε άπειρες γυναίκες , γνώρισε του κόσμου τις ομορφιές
μα παντού κουβαλούσε την αφόρητη θλίψη της μοναξιάς, που ο ίδιος είχε
επιλέξει, από τότε που έχασε την αγάπη του. Συγκινήσεις , περιπέτειες και
συναίσθημα. Μοναδική γλώσσα. Άγγιξε την ψυχή μου.
- ‘’Ένοχα μυστικά’’ της Ντόρας Γιαννακοπούλου. Απλό κι εύπεπτο μα διαθέτει
καλή πλοκή και έχει και μια αναφορά στον έρωτα μιας γυναίκας για μια άλλη.
Μη πάει ο νους σας σε λεσβιακό μυθιστόρημα . Απλά μου άρεσε.
Διαβάζω ταχύτατα και μου πήρε 2 ώρες να το τελειώσω . Μου άφησε αισιοδοξία.
……………
Έφτασα σπίτι και χάρηκα που ο κηπουρός της πολυκατοικίας φρόντιζε και
τα γλαστράκια της βεράντας μου, όσο έλειπα. Λείπουν όλοι από δω.
Ευτυχώς είναι Αλβανός κι έχει ψυχή ακόμα ο άνθρωπος. Έλληνας σιγά μην
το ‘κανε δίχως αμοιβή. Κρέμασα στους τοίχους δυο πίνακες που έφερα από το
Βόλο και βόλεψα κάποια βιβλία που σκονίζονταν στη βιβλιοθήκη του πατρικού
μου. Βρήκα και κάποια που τα θεωρούσα χαμένα. Τώρα δα έβαλα ένα τσιπουράκι
και ξεκουράζομαι γράφοντας τούτες τις αράδες. Καλως με δεχτήκατε!
…………………..
Από μικρός συνήθισα να προσκυνώ
χέρια παπάδων, ιερές εικόνες.
Μετά το γύρισα σε πόδια αγαπημένα.
Τώρα μπερδεύω τι θα πει προσκυνημένος.
Ντίνος Χριστιανόπουλος- ποιήματα
Εκδ. Διαγώνιος 1992 –Θεσσαλονίκη
(ένα από τα βιβλία που θεωρούσα ‘χαμένα’ )
…………………..
Από μικρός συνήθισα να προσκυνώ
χέρια παπάδων, ιερές εικόνες.
Μετά το γύρισα σε πόδια αγαπημένα.
Τώρα μπερδεύω τι θα πει προσκυνημένος.
Ντίνος Χριστιανόπουλος- ποιήματα
Εκδ. Διαγώνιος 1992 –Θεσσαλονίκη
(ένα από τα βιβλία που θεωρούσα ‘χαμένα’ )
Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2009
happy birthday to me
Τελειώνουν οι ολιγοήμερες διακοπούλες μου στο Βόλο.
Χόρτασα μπανάκια , τσιπουράκια και βόλτες με τις φίλες.
Γυρίζω με το αυτοκίνητο γεμάτο από προϊόντα του τόπου
μου: τσίπουρο, γλυκό βατόμουρο, ρίγανη κι ένα βρακάκι
κόκκινο που μου χάρισε 22χρονη δεσποινίς με ταλέντο στο
μπάσκετ… κι όχι μόνο. Πλούσια τα ελέη σου πατρίδα μου!
Χτες είχα τα γενέθλιά μου και το εσώρουχο που ξέχασε η
συμπαίκτρια της κόρης της καλύτερής μου φίλης στο αμάξι
ήταν το καλύτερο δώρο που έχω πάρει ποτέ…
Δυστυχώς οι νεαρές αναχωρούν το βράδυ για Θεσσαλονίκη ,
γιατί αρχίζει η προπόνηση για το πανελλήνιο.
Η φίλη μου στα 50 της μετά από 20 τόσα χρόνια που ξέρει
για μένα πρώτη φορά απηύδησε!
-Γι αυτό φαγώθηκες να την πας για μπάνιο μες στα μαύρα
μεσάνυχτα; Καλά πώς το κατάλαβες; Ούτε που μου πέρασε
απ’ το μυαλό πως η Φ. είναι λεσβία.
(Εδώ που τα λέμε και για την κόρη της ούτε που της περνά απ’
το μυαλό, παρόλο που κάνει ‘’μπαμ’’, αλλά δεν είπα τίποτα)
Γυρίσαμε σπίτι στις 8 το πρωί μετά από μια ‘’σκωτσέζικη νύχτα’.
Λιώναμε στο αμάξι από το σεξ και βουτούσαμε στη
θάλασσα για δροσιά. Ως το χάραμα. Ξανά και ξανά διότι η
επανάληψη είναι η μήτηρ της μαθήσεως και η νεαρά ήτο φιλομαθής.
- Έχω σχέση , μου είπε το μεσημέρι που ξύπνησε.
Απλά χαμογέλασα και της είπα πως το βρακάκι θα το κρατήσω.
.............................
Χτες για τα γενέθλιά μου είχα κι άλλο δώρο:
Που ακούστηκε Φιλανδός να μου κάνει προξενιό;
Πρόκειται για τον κολλητό ενός από τα gay αγόρια που κάνουμε
παρέα . Το Σάββατο πήγε στο sodade και μια κοπελιά 23χρονη
(πολύ καλή όπως λέει ο ξανθομπάμπουρας ) του ανέφερε πως
της αρέσουν οι μεγαλύτερες και πως η πρώτη που ερωτεύτηκε στα
19 της ήταν σαραντα ένα !’’ Έλα στη θεία , μωρό μου’’ ,
αναφώνησα μόλις το άκουσα. Του έδωσε το τηλέφωνό της και
Σαββατοκύριακο θα βρεθούμε.
Τα σχόλια των αγοριών είναι απίστευτα !
-Εσύ κοιμάσαι στο Βόλο κι εμείς δουλεύουμε για σένα.
Που να ‘ξεραν! Έχω να κοιμηθώ 3 μέρες…
Επιστρέφω ξεκούραστη , γεμάτη κι ορεξάτη στην Αθήνα .
Είχα ακούσει πως οι γυναίκες στα 40κάτι τους έχουν τις ορμόνες
τους στο φουλ μα τέτοια πουτανιά και λύσσα δεν τη φανταζόμουν!
Είμαι 42 ,κούκλες! Χρόνια μου καλά !
Χόρτασα μπανάκια , τσιπουράκια και βόλτες με τις φίλες.
Γυρίζω με το αυτοκίνητο γεμάτο από προϊόντα του τόπου
μου: τσίπουρο, γλυκό βατόμουρο, ρίγανη κι ένα βρακάκι
κόκκινο που μου χάρισε 22χρονη δεσποινίς με ταλέντο στο
μπάσκετ… κι όχι μόνο. Πλούσια τα ελέη σου πατρίδα μου!
Χτες είχα τα γενέθλιά μου και το εσώρουχο που ξέχασε η
συμπαίκτρια της κόρης της καλύτερής μου φίλης στο αμάξι
ήταν το καλύτερο δώρο που έχω πάρει ποτέ…
Δυστυχώς οι νεαρές αναχωρούν το βράδυ για Θεσσαλονίκη ,
γιατί αρχίζει η προπόνηση για το πανελλήνιο.
Η φίλη μου στα 50 της μετά από 20 τόσα χρόνια που ξέρει
για μένα πρώτη φορά απηύδησε!
-Γι αυτό φαγώθηκες να την πας για μπάνιο μες στα μαύρα
μεσάνυχτα; Καλά πώς το κατάλαβες; Ούτε που μου πέρασε
απ’ το μυαλό πως η Φ. είναι λεσβία.
(Εδώ που τα λέμε και για την κόρη της ούτε που της περνά απ’
το μυαλό, παρόλο που κάνει ‘’μπαμ’’, αλλά δεν είπα τίποτα)
Γυρίσαμε σπίτι στις 8 το πρωί μετά από μια ‘’σκωτσέζικη νύχτα’.
Λιώναμε στο αμάξι από το σεξ και βουτούσαμε στη
θάλασσα για δροσιά. Ως το χάραμα. Ξανά και ξανά διότι η
επανάληψη είναι η μήτηρ της μαθήσεως και η νεαρά ήτο φιλομαθής.
- Έχω σχέση , μου είπε το μεσημέρι που ξύπνησε.
Απλά χαμογέλασα και της είπα πως το βρακάκι θα το κρατήσω.
.............................
Χτες για τα γενέθλιά μου είχα κι άλλο δώρο:
Που ακούστηκε Φιλανδός να μου κάνει προξενιό;
Πρόκειται για τον κολλητό ενός από τα gay αγόρια που κάνουμε
παρέα . Το Σάββατο πήγε στο sodade και μια κοπελιά 23χρονη
(πολύ καλή όπως λέει ο ξανθομπάμπουρας ) του ανέφερε πως
της αρέσουν οι μεγαλύτερες και πως η πρώτη που ερωτεύτηκε στα
19 της ήταν σαραντα ένα !’’ Έλα στη θεία , μωρό μου’’ ,
αναφώνησα μόλις το άκουσα. Του έδωσε το τηλέφωνό της και
Σαββατοκύριακο θα βρεθούμε.
Τα σχόλια των αγοριών είναι απίστευτα !
-Εσύ κοιμάσαι στο Βόλο κι εμείς δουλεύουμε για σένα.
Που να ‘ξεραν! Έχω να κοιμηθώ 3 μέρες…
Επιστρέφω ξεκούραστη , γεμάτη κι ορεξάτη στην Αθήνα .
Είχα ακούσει πως οι γυναίκες στα 40κάτι τους έχουν τις ορμόνες
τους στο φουλ μα τέτοια πουτανιά και λύσσα δεν τη φανταζόμουν!
Είμαι 42 ,κούκλες! Χρόνια μου καλά !
Τρίτη, 21 Ιουλίου 2009
μέρες Ιουλίου
Κολύμπι στα κρυστάλλινα τυρκουάζ νερά του Πηλίου.
Απόλυτη χαλάρωση και διαφυγή απ' το χάος.
Η ερωτική μου πόλη με τις όμορφες γυναίκες της.
Τα γλυκά μεσημεριανά μεθύσια με παγωμένο τσιπουράκι.
Το βραδινό μπανάκι στο καρνάγιο με το φεγγάρι να σκορπάει
μάλαμα στη θάλασσα.
Ξανασμίξιμο με αληθινά φιλαράκια στα πανηγύρια των χωριών.
Μυρωδιές λεβάντας , μέντας και περπάτημα ανάμεσα στις φτέρες.
Γέλια και ξεγνοιασιά που γύρευα καιρό.
Ο Βόλος που λατρεύω.
........
Καλές διακοπές και φιλιά σε όλους
Πέμπτη, 16 Ιουλίου 2009
...παρανοϊκή εποχή;
‘’Λίγο κρασί λίγο θαλασσά και τ’ ανιψιαμού ‘’ έχει
η καθημερινότητά μου τις τελευταίες μερούλες.
Το μυαλό μου χορεύει ένα ρυθμό φλαμένγκο με κάποια άγνωστη , που με
θεωρεί παρανοϊκή, (επιτέλους ένα έξυπνο θηλυκό με ταξινόμησε ορθώς)
αλλά έχω βάλει στην κατάψυξη τα πάντα, διότι προηγούνται οι διακοπές
των παιδιών στην Αθήνα . Τα παιχνίδια του μυαλού κι ανάγκες του
κορμιού κατασκευάζουν πολλά και μεγιστοποιούν ακόμη τόσα , πάντως.
Ένα κινούμενο τσίρκο είμαστε αυτό το διάστημα με τα μικρά. Μου είχε
λείψει αυτή η τρελή οικογενειακή ατμόσφαιρα. Γεύτηκα και φαγητά που
μόνη δε θα τα μαγείρευα ποτέ. Ο μεγάλος είναι ίδιος η θεία του , πανάθεμά
τον. Στα γούστα , στην καλοπέραση , στις γυναίκες (πως τις κοιτάζει , Θεέ μου)
στις γεύσεις. Αποβραδίς ψηφίζουμε πού θα πάμε για μπάνιο και τι θα μαγειρέψω.
-Τι λέτε να φάμε αύριο παίδες;
-Ιμαμ μπαϊλντί !
-Κοτομπουκιές!
Ο μεγάλος προτιμάει τις γεύσεις με τις οποίες τον μεγάλωσα στο πατρικό
μου. Αν για το ‘’γαμπρό γεννάει κι ο κόκορας’’, εννοείται ,πως για τον ανιψιό
μου, κάνει δίκροκο! Αδυναμίες είναι αυτές, τι να κάνουμε…
Το Σάββατο morning ανεβαίνουμε στα πάτρια με τα ανίψια . Πέρασαν
όμορφα εδώ μάλλον, γιατί από χτες άρχισαν τα ‘’πότε πέρασαν 12 μέρες’’
και ‘’πότε θα ξαναρθούμε’’. Θα μείνω Βόλο για λίγο να χαρώ το Πήλιο
με τις καλές φίλες .Να πάρω μια ανάσα από τα πήγαινε-έλα , να
μαζέψω ρίγανη από την Πάλτση ,να διαβάσω κάτι από τις χειμωνιάτικες
βιβλιο-αγορές που ανέβαλα για το καλοκαίρι, να γρατσουνιστώ μαζεύοντας
βατόμουρα , να χαλαρώσω, βρε αδερφέ, γιατί σε 47 μέρες αρχίζει πάλι
(εδώ τα νεύρα κάποιων γίνονται τσατάλια ) η δουλειά στο σχολείο !
Θέλω πολύ να πάω μια Μυτιλήνη ή Αλόννησο (ένα νησί που να βγαίνει σε
πράσινο τελοσπάντων ) αλλά σε κάποιες που το πρότεινα ή δουλεύουν ή
προτιμούν Σαντορίνη και Αστυπάλαια. Να πάνε κι όταν έρθουν να μας
πουν πόσες πέτρες μέτρησαν. Δε μπορώ νησί χωρίς δέντρα, έχω βίτσιο λέμε!
(Κι όχι το μόνο, ξέρω, καλές μου, ξέρω. )
Καλύτερα να τσιγγανέψω alone και τον Αύγουστο Athens !
Είπαμε ,όχι ημίμετρα κι εκπτώσεις στα γούστα μας.
……………
Με έχεις βάλει στη διαδικασία να ακούω Αλεξίου. Ξέρεις εσύ.
-Μήπως αντί για ‘’πέμπτη εποχή’’ να το κάνω ‘’παρανοϊκή εποχή’’;
Πέμπτη, 09 Ιουλίου 2009
εν αθήναις
Κι ο μήνας έχει εννιά…Αλλά εγώ είμαι από τη Δευτέρα full time θεία ,
καθώς φιλοξενώ τα ανιψούδια εδώ καθότι βρίσκουν ‘’τέεελεια τη Αθήνα!’’
Τι σημαίνει αυτό; Α, απλούστατο!
Ξυπνάς από τις 8 να μαγειρέψεις , να ετοιμάσεις χυμούς , σαντουιτσάκια ,νερά ,
πετσέτες , τα ξυπνάς στις 10 , πίνουν το γάλα τους και τρέχεις στη θάλασσα
ως τις 2μιση. Μετά ντους , τραπέζι, πλένεις πιάτα , στρώνεις να κοιμηθούν ,
βολεύεις τα’ μπανιερά ‘ και πάνω που λες ‘’αχ να ξαπλώσω κι εγώ μια σταλιά’’
ακούς το πρωτότυπο ‘’θεία, πεινάω. Τι έχει να τσιμπήσουμε; ’’.
Κουνέλια είναι γμτ μου και τρώνε όλη την ώρα; Φυσικά το βραδάκι θέλουν
βολτίτσα στα Μοναστηράκια , στα Θησεία και στα λοιπά του κέντρου αγαπημένα
τους μέρη. Έχουν βαρεθεί όσα η πλειονότης των κατοίκων της μεγαλούπολης
θεωρεί παράδεισο (παραλίες και χωριά του Πηλίου) και εκστασιάζονται με την
κίνηση και την πολυκοσμία. Μιλάνε όλη την ώρα στα κινητά με τους φίλους
τους από το Βόλο καμαρώνοντας :
-‘’Έλα ρε, Αθήνα είμαι .Δεν ξέρω πότε θα γυρίσω .Περνάω τζάμι εδώ.
Μπορεί να κάτσω κανα 15ήμερο’’
(Εγώ εκείνη τη στιγμή περνάω μια ψιλοκρίση αλλά ας μην το κάνουμε θέμα)
Φυσικά δεν παραπονιέμαι τώρα. Χαριτολογώ . Βέβαια εδώ και 4 μέρες ούτε να
κάνω τσίσα μου δε μπορώ. Σκέφτομαι τις εργαζόμενες μητέρες. Τι περνούν,
Θεέ μου. Εγώ κάθομαι τώρα και πάλι πρέπει να κόβω ώρες απ’ τον ύπνο μου,
για να προλαβαίνω να ασχοληθώ με τον εαυτό μου. Η μισή μέρα αναλώνεται
στην κουζίνα και στα ψώνια. Και για μπαρότσαρκες ούτε λόγος.
Πάνε τα noiz πάνε και τα chat . Προέχουν οι νεροτσουλήθρες και οι επιλογές
των λιλιπούτειων φιλοξενουμένων μου .
Ας είναι. Είναι πανέμορφα (αντικειμενικά τα ομορφότερα ανίψια του κόσμου
, λέμε) και καλά παιδιά. Πώς το έλεγε ο Κωνσταντάρας σε μια ελληνική ταινία;
‘’Όταν δε δίνει ο Θεός παιδιά , δίνει ο διάολος ανίψια’’ . Κι εμένα μου ‘δωσε
δύο μοναδικά ο ασταναπάνε.
Αυτά τα ολίγιστα , καλό μου ημερολόγιο.
καθώς φιλοξενώ τα ανιψούδια εδώ καθότι βρίσκουν ‘’τέεελεια τη Αθήνα!’’
Τι σημαίνει αυτό; Α, απλούστατο!
Ξυπνάς από τις 8 να μαγειρέψεις , να ετοιμάσεις χυμούς , σαντουιτσάκια ,νερά ,
πετσέτες , τα ξυπνάς στις 10 , πίνουν το γάλα τους και τρέχεις στη θάλασσα
ως τις 2μιση. Μετά ντους , τραπέζι, πλένεις πιάτα , στρώνεις να κοιμηθούν ,
βολεύεις τα’ μπανιερά ‘ και πάνω που λες ‘’αχ να ξαπλώσω κι εγώ μια σταλιά’’
ακούς το πρωτότυπο ‘’θεία, πεινάω. Τι έχει να τσιμπήσουμε; ’’.
Κουνέλια είναι γμτ μου και τρώνε όλη την ώρα; Φυσικά το βραδάκι θέλουν
βολτίτσα στα Μοναστηράκια , στα Θησεία και στα λοιπά του κέντρου αγαπημένα
τους μέρη. Έχουν βαρεθεί όσα η πλειονότης των κατοίκων της μεγαλούπολης
θεωρεί παράδεισο (παραλίες και χωριά του Πηλίου) και εκστασιάζονται με την
κίνηση και την πολυκοσμία. Μιλάνε όλη την ώρα στα κινητά με τους φίλους
τους από το Βόλο καμαρώνοντας :
-‘’Έλα ρε, Αθήνα είμαι .Δεν ξέρω πότε θα γυρίσω .Περνάω τζάμι εδώ.
Μπορεί να κάτσω κανα 15ήμερο’’
(Εγώ εκείνη τη στιγμή περνάω μια ψιλοκρίση αλλά ας μην το κάνουμε θέμα)
Φυσικά δεν παραπονιέμαι τώρα. Χαριτολογώ . Βέβαια εδώ και 4 μέρες ούτε να
κάνω τσίσα μου δε μπορώ. Σκέφτομαι τις εργαζόμενες μητέρες. Τι περνούν,
Θεέ μου. Εγώ κάθομαι τώρα και πάλι πρέπει να κόβω ώρες απ’ τον ύπνο μου,
για να προλαβαίνω να ασχοληθώ με τον εαυτό μου. Η μισή μέρα αναλώνεται
στην κουζίνα και στα ψώνια. Και για μπαρότσαρκες ούτε λόγος.
Πάνε τα noiz πάνε και τα chat . Προέχουν οι νεροτσουλήθρες και οι επιλογές
των λιλιπούτειων φιλοξενουμένων μου .
Ας είναι. Είναι πανέμορφα (αντικειμενικά τα ομορφότερα ανίψια του κόσμου
, λέμε) και καλά παιδιά. Πώς το έλεγε ο Κωνσταντάρας σε μια ελληνική ταινία;
‘’Όταν δε δίνει ο Θεός παιδιά , δίνει ο διάολος ανίψια’’ . Κι εμένα μου ‘δωσε
δύο μοναδικά ο ασταναπάνε.
Αυτά τα ολίγιστα , καλό μου ημερολόγιο.
Πέμπτη, 02 Ιουλίου 2009
και μετά το φως....
Άλλο ένα κτήνος. Κι αυτή τη φορά ανάμεσά μας.
Δάσκαλος ασελγούσε σε 13χρονη
μαθήτρια της έκτης τάξης σε δημοτικό…
Άλλος ένας ‘υπεράνω πάσης υποψίας’…
Δεν έδωσαν το όνομά του.
-‘’30χρονος’’ είπαν.
Στο χωριό των νοτίων προαστίων, που ονομάζεται
Γλυφάδα, φυσικά όλοι μάθαμε ποιος είναι.
Και , ναι ‘’πέσαμε απ’ τα σύννεφα’’. Νιόπαντρος.
Με ωραία γυναίκα. Ήσυχος. Από αυτούς που
‘’δεν πίνουν’’, ‘’δεν καπνίζουν’’ , ‘’δεν κάνουν
καταχρήσεις’’. Σαν τον Χίτλερ ένα πράμα.
Μιλήσαμε με το διευθυντή μου. Η θέση μου είναι
πως αφού διαπιστώθηκε κακοποίηση κι ομολόγησε ,
πρέπει να καταγγείλουμε την πράξη ,να τον κατονομάσουμε
και να ζητήσουμε εγγράφως την απόλυσή του.
Ως δάσκαλοι .Με τις υπογραφές μας από κάτω.
Ο διευθυντής μου έχει την ίδια άποψη.
Η δικαιοσύνη ξέρει το ρόλο της. Και το παιδί πρέπει
να τύχει ψυχολογικής υποστήριξης.
Το παιδί….Θεε μου…
Να πάρει η ευχή. Λατρεύω τη δουλειά με τα παιδιά.
Αν δεν είχα το σχολείο και τα παιδιά , θα ήμουν πεθαμένη
λίγους μήνες πριν…αυτά τα χαμόγελα μου έδιναν
δύναμη να ξεπεράσω πολλά προσωπικά θέματα.
Δε θέλω να φοβάμαι να αγγίξω παιδί.
Δεν θέλω να είμαι σε απόσταση από τα παιδιά μου.
Δε θέλω να μας παίρνει όλους η μπάλα.
Δε θέλω να ντρέπομαι.
Δε θέλω ένα χάδι να εκλαμβάνεται ως ‘’αβρότητα’’.
Δεν θέλω να μας φοβούνται τα παιδιά!
…τα παιδιά που έχουν υποστεί σεξουαλική κακοποίηση ,
δεν το ξεπερνούν σχεδόν ποτέ. Παρουσιάζουν χαμηλή
αυτοεκτίμηση , αδυνατούν να συνάψουν σχέσεις φιλικές
ή ερωτικές με συνομιλήκους τους , δίνουν έμφαση στο
‘φαίνεσθαι’ κι όχι στο ‘είναι ‘ των ανθρώπων, εκδηλώνουν
βίαιες συμπεριφορές, και σπάνια….πολύ σπάνια έχουν καλή
σχέση με αυτό που ονομάζεται ειλικρίνεια. Ζουν στο ψέμα.
Κουβαλούν πάντα το φόβο μέσα τους. Δεν εμπιστεύονται
τους άλλους…Δε διακρίνουν το καλό απ’ το κακό.
Αυτό το κτήνος , που σίγουρα κατά τύχη επέλεξε να σπουδάσει
παιδαγωγικά (ή επειδή τον βόλεψε η γαμημένη μονιμότητα),
πρέπει να τιμωρηθεί παραδειγματικά.
-Έχω γευτεί πολλά στη ζωή μου. Ταξίδια, δουλειές, πόλεις,
άνθρωποι, αρρώστιες, πόνος , χαρές, έρωτες.
Δεν είχα και δε θα έχω το μοναδικό βίωμα του να είμαι
μάνα. ...Αν ήμουν , θα ήθελα να ξέρω πως το παιδί μου
είναι σ’ αυτό το περιβάλλον, που ονομάζεται σχολείο ,
ασφαλές. Ψυχικά και σωματικά. Κι ας μη σώσει να μάθει
ποτές του τη γαμο-βυζαντινή ιστορία και τα κλάσματα.
……………
Γιατί μου λερώνουν ό,τι λατρεύω γαμώτο;
Δάσκαλος ασελγούσε σε 13χρονη
μαθήτρια της έκτης τάξης σε δημοτικό…
Άλλος ένας ‘υπεράνω πάσης υποψίας’…
Δεν έδωσαν το όνομά του.
-‘’30χρονος’’ είπαν.
Στο χωριό των νοτίων προαστίων, που ονομάζεται
Γλυφάδα, φυσικά όλοι μάθαμε ποιος είναι.
Και , ναι ‘’πέσαμε απ’ τα σύννεφα’’. Νιόπαντρος.
Με ωραία γυναίκα. Ήσυχος. Από αυτούς που
‘’δεν πίνουν’’, ‘’δεν καπνίζουν’’ , ‘’δεν κάνουν
καταχρήσεις’’. Σαν τον Χίτλερ ένα πράμα.
Μιλήσαμε με το διευθυντή μου. Η θέση μου είναι
πως αφού διαπιστώθηκε κακοποίηση κι ομολόγησε ,
πρέπει να καταγγείλουμε την πράξη ,να τον κατονομάσουμε
και να ζητήσουμε εγγράφως την απόλυσή του.
Ως δάσκαλοι .Με τις υπογραφές μας από κάτω.
Ο διευθυντής μου έχει την ίδια άποψη.
Η δικαιοσύνη ξέρει το ρόλο της. Και το παιδί πρέπει
να τύχει ψυχολογικής υποστήριξης.
Το παιδί….Θεε μου…
Να πάρει η ευχή. Λατρεύω τη δουλειά με τα παιδιά.
Αν δεν είχα το σχολείο και τα παιδιά , θα ήμουν πεθαμένη
λίγους μήνες πριν…αυτά τα χαμόγελα μου έδιναν
δύναμη να ξεπεράσω πολλά προσωπικά θέματα.
Δε θέλω να φοβάμαι να αγγίξω παιδί.
Δεν θέλω να είμαι σε απόσταση από τα παιδιά μου.
Δε θέλω να μας παίρνει όλους η μπάλα.
Δε θέλω να ντρέπομαι.
Δε θέλω ένα χάδι να εκλαμβάνεται ως ‘’αβρότητα’’.
Δεν θέλω να μας φοβούνται τα παιδιά!
…τα παιδιά που έχουν υποστεί σεξουαλική κακοποίηση ,
δεν το ξεπερνούν σχεδόν ποτέ. Παρουσιάζουν χαμηλή
αυτοεκτίμηση , αδυνατούν να συνάψουν σχέσεις φιλικές
ή ερωτικές με συνομιλήκους τους , δίνουν έμφαση στο
‘φαίνεσθαι’ κι όχι στο ‘είναι ‘ των ανθρώπων, εκδηλώνουν
βίαιες συμπεριφορές, και σπάνια….πολύ σπάνια έχουν καλή
σχέση με αυτό που ονομάζεται ειλικρίνεια. Ζουν στο ψέμα.
Κουβαλούν πάντα το φόβο μέσα τους. Δεν εμπιστεύονται
τους άλλους…Δε διακρίνουν το καλό απ’ το κακό.
Αυτό το κτήνος , που σίγουρα κατά τύχη επέλεξε να σπουδάσει
παιδαγωγικά (ή επειδή τον βόλεψε η γαμημένη μονιμότητα),
πρέπει να τιμωρηθεί παραδειγματικά.
-Έχω γευτεί πολλά στη ζωή μου. Ταξίδια, δουλειές, πόλεις,
άνθρωποι, αρρώστιες, πόνος , χαρές, έρωτες.
Δεν είχα και δε θα έχω το μοναδικό βίωμα του να είμαι
μάνα. ...Αν ήμουν , θα ήθελα να ξέρω πως το παιδί μου
είναι σ’ αυτό το περιβάλλον, που ονομάζεται σχολείο ,
ασφαλές. Ψυχικά και σωματικά. Κι ας μη σώσει να μάθει
ποτές του τη γαμο-βυζαντινή ιστορία και τα κλάσματα.
……………
Γιατί μου λερώνουν ό,τι λατρεύω γαμώτο;
Κυριακή, 28 Ιουνίου 2009
φως
Το φως είναι το στοιχείο που χαρακτηρίζει αυτό το
σπίτι και για τούτο έχει επιδράσει θετικά στην
ψυχολογία και τη διάθεσή μου.
Με κούρασε ώσπου να του δώσω μορφή που να
συνάδει με τα γούστα μου και να αποπνέει
ζεστασιά κι άνεση. Μα άξιζε τον κόπο.
Σήμερα μια όμορφη θηλυκή παρουσία, που μοιράστηκε
μαζί μου το μεσημεριανό γεύμα , με ενέπνευσε
για μικρές αισθητικές παρεμβάσεις που θα έδιναν
πιο χαρούμενη νότα στην όλη εικόνα.
Χρώμα. Κυρίως χρώμα . Αυτό αποζητά ο χώρος
και τα μέσα μου.
Κόκκινο του έρωτα.
Πολύ κόκκινο θέλω γύρω μου.
Και λουλούδια . Πολλά λουλούδια .
Διαβάζω Τάσο Λειβαδίτη . Μου άφησε το βιβλίο
η νεαρή συνδαιτυμόνας μου με τα απύθμενα μάτια.
Τώρα αρχίζει το καλοκαίρι μου.
Θάλασσα . Γαλάζιο . Έρωτας. Χαμόγελο.
Επιτέλους.
.....................
σπίτι και για τούτο έχει επιδράσει θετικά στην
ψυχολογία και τη διάθεσή μου.
Με κούρασε ώσπου να του δώσω μορφή που να
συνάδει με τα γούστα μου και να αποπνέει
ζεστασιά κι άνεση. Μα άξιζε τον κόπο.
Σήμερα μια όμορφη θηλυκή παρουσία, που μοιράστηκε
μαζί μου το μεσημεριανό γεύμα , με ενέπνευσε
για μικρές αισθητικές παρεμβάσεις που θα έδιναν
πιο χαρούμενη νότα στην όλη εικόνα.
Χρώμα. Κυρίως χρώμα . Αυτό αποζητά ο χώρος
και τα μέσα μου.
Κόκκινο του έρωτα.
Πολύ κόκκινο θέλω γύρω μου.
Και λουλούδια . Πολλά λουλούδια .
Διαβάζω Τάσο Λειβαδίτη . Μου άφησε το βιβλίο
η νεαρή συνδαιτυμόνας μου με τα απύθμενα μάτια.
Τώρα αρχίζει το καλοκαίρι μου.
Θάλασσα . Γαλάζιο . Έρωτας. Χαμόγελο.
Επιτέλους.
.....................
'Ήξερες να δίνεσαι , αγάπη μου.
Δινόσουν ολάκερη και δεν κράταγες για τον εαυτό σου
παρά μόνο την έγνοια ,
αν έχεις ολάκερη δοθεί.'
Τ.Λειβαδίτης.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
